Vim zit er in!

Nou de vim zit er in. Toen ik op woensdag het ziekenhuis in ging had ik er echt helemaaal geen zin in. Ik wilde gewoon niet. Ik had echt het gevoel van wat doe ik hier, ga weg, laat me met rust. Zo’n ongelofelijk leeg en onbehagelijk gevoel. Het infuus aanleggen ging daarom misschien ook wel bagger. Want tot 2 keer toe sprong m’n ader kapot. Dat is echt balen. Druk verband er om en dan moet er een andere verpleger komen om het infuus te zetten. De 2e verpleegster lukte het gelukkig wel.In m’n linker arm verdorie, tja ik ben links.

De combinatie van een hele taaie olifanten huid en versleten aders door de chemo zijn nou niet bepaald ideale omstandigheden om een infuus op de arm te zetten. Maar goed alles is aangesloten en we kunnen beginnen. Vandaag zou ook meteen de zwaarste dag zijn, vanavond stromen er 3 verschillende cytostatica (chemo) m’n lichaam in.

Eigenlijk ging het inlopen van de chemo’s erg goed, ik heb er niet heel erg veel last van gehad. Wel hield ik veel vocht vast maar dat is normaal en daar hebben ze natuurlijk ook weer een spuitje voor. Maak je geen zorgen!

Het verschil met de vorige kuur is dat ik nu op een kamer lag met 2 andere patienten. Allemaal aan de chemo. Dat is eigenlijk best gezellig. Met z’n allen eten en natuurlijk 25 keer vertellen wat we allemaal wel en niet gehad hebben. Zal wel therapeutisch werken,maar ik word er wel een beetje gek van. Want dan lijk je echt zo’n patient en dan ben ik niet. Ik ben gewoon die Bas die af en toe naar Utrecht moet.

Deze kuur brengt weer andere bijwerkingen met zich mee dan de eerste kuur. Deze gaat mij 100% haaruitval geven. Best jammer want ik voelde me nog niet echt een patient, tenminste ik had nog niet echt de uiterlijke kenmerken. Ik kon nog lekker onder de radar blijven. Maar dat zal over een week wel anders zijn.

Nu ik thuis ben gaat het best wel redelijk goed. Ik begrijp de belangstelling van m’n vaste blogvolgers hoe het met me gaat, maar soms heb ik gewoon geen zin om iets te typen en is alles me even teveel.