Vervroegd herstel

Nou deze dag kan ook weer in de boeken als #spannend. Dinsdagavond voelde ik achter op m’n hoofd, want daar zat een beste puist. Maar tegelijkertijd voel ik er iets rechts van een ander soort bobbeltje, een soort van erwtje. Juist…een kliertje. Weer kreeg ik het warm. Maar ik dacht meteen, ja dat was te verwachten. Maar de buik draaide wel om. Nou, het eerst rondje van op hoogte stellen kon beginnen. Ouders, broertje en vriendin.

’s Nachts draaide ik me om tijdens het slapen en voelde ik opeens pijn aan de zijkant van mijn borstkast. Ook daar een knobbeltje. Eerste wat je dan denkt ’s nachts ‘kudt, 2 gebieden, hoofd en borst’. Gelukkig viel ik bijna meteen weer in slaap, na een vuist in m’n kussen gemept te hebben.

Ik koos ervoor nog even te wachten met het informeren van de dokter. Want ik moest toch op controle donderdag (vandaag). Helaas, was Lokhorst zelf er niet. Die was mooi de klassieker op het Veluwemeer schaatsen! Heerlijk. Dus had ik het genoegen met Dr. Nils. Ook een toffe kerel. Alleen het nieuws wat ik voor hem had was minder. En had ik liever aan m’n eigen arts verteld, maar Nils wond er ook geen doekjes om. Een 30 minuten later lag ik bij de patholoog op de tafel voor 2 puncties. Ging goed.

Inmiddels heb ik ook mijn eigen dokter Lokhorst gesproken. Die stelde me eigenlijk een beetje gerust. Want Lokhorst weet precies hoe het verloop is geweest van de afgelopen jaren.. alweer… We weten dat ik een heel agressief lymfoom heb. We zijn al HEEL blij dat de transplantatie uberhaupt door kon gaan! Want die was natuurlijk eerst van de baan. Dit werd mogelijk gemaakt door 1 chemo kuur, de Zevalin. Let op dit is maar 1 chemo geweest. Dus de verwachting dat daarna de ziekte voor altijd zou blijven stil liggen, hadden we sowieso al niet. Wat we wel wilden is dat hij wat langer stil had blijven liggen.

Het normale traject zou zijn…langzaam afbouwen van de afstotingsremmers cq. imuumsysteemrem. tot 3 maanden na de stamceltransplantatie. Dan nog een extra shot T-Lymfocyten van Steph krijgen en dan zou het klaar zijn. Die T-lymfocyten zijn een onderdeel van je afweer systeem en de echte killerkankercellen zeg maar. Soort van K3 maar dan anders.

Wat we nu gaan doen is het eigenlijk hetzelfde maar dan vervroegt omdat er nu eigenlijk geen tijd te verliezen is. Die T-lymfocyten van Steph maak ik inmiddels zelf ook! We verwachten dat het beenmerg nu voor 100% van de donor is bij mij. In mijn bloed zijn die t-cellen ook al te zien. Maar die worden nu nog geremd door die grote pillen de imuumsysteemrem. Daar gaan we dus vanaf nu mee stoppen. Zodat de T-cellen op kunnen komen en aan de bak kunnen. Waarom zou je er anders nog 2 maanden mee wachten met de stoppen van die onderdrukking hoor ik jullie denken. Nou de kans op afstoting is nu aanzienlijk groter. Dat is natuurlijk niet fijn. Ik hoop dat ik gewoon een milde afstoting te zien krijg in de vorm van een huiduitslag. Want dan weten we EN dat de cellen werken EN ben ik niet zo ziek.

Opzich zit er wel weer een mooi voordeel aan dit alles. Want nu kan ik vervroegd beginnen met trainen voor Alpe d’Huez! Zo win je toch weer 2 maanden ;-D