Terug bij af

Man, man, wat een week. Het was echt heel erg zwaar. Het is mij ontzettend tegengevallen. Het schrijven van een bericht op mijn blog was mij zelfs teveel. Het hele blog interesseerde mij niets. Zoals ik vertelde voelde ik mij in het ziekenhuis nog steeds redelijk fit. Ik ging natuurlijk al wel achteruit. Maar nog niet zo heel drastisch. Ik heb zelfs gedacht dat ik mij niet zieker zou voelen dan 2 jaar geleden.

Nou, niets is minder waar.

Vrijdag ben ik echt achteruit gesprint, werkelijk waar. Pa kon het al aan mijn gezicht zien toen die afgelopen vrijdag de eerste stappen in m’n kamertje zette. Die laatste stof van de kuur (mabtera) heeft er behoorlijk ingehakt. Het zal misschien niet die stof specifiek zijn, waarschijnlijk een combinatie van alle stoffen bij elkaar. Maar toch, dat was de druppel.

Vrijdagavond na thuiskomst was echt een drama, zo beroerd als ik mij voelde, bijzonder klote, douche, eten en naar bed. Zaterdag ook klote. Het houdt gewoon echt niet over. Je zit alleen maar met het hoofd tussen je handen. Ja, het klopt, ik zag de toekomst niet positief in. Ik was gewoon alleen maar aan het vechten tegen allerlei signalen die m’n lichaam gaf. M’n hele voedingsgestel is van slag. D’r wil bijna niets in…en ook bijna niets uit. En als het er dan in zit moet je jezelf verdomd goed in balans houden wil je het er niet uitgooien. Het is echt NIET te vergelijken met 2 jaar terug. Dit is echt veel zwaarder.

Met deze vraag, “waarom het nu zo zwaar is”. Gaat vanaf vrijdag nu door mijn hoofd. Waarom, vraag je jezelf af, je denkt, ik heb het toch al zwaar genoeg? Maar dit denken, het hoort bij mij. Blijven controleren, analyseren en vergelijken. Met alles at ik tot nu toe heb meegemaakt. Hoewel regel nummer 1 is. Niet naar andere kijken. Ik doe het toch.

Tijdens deze zoektocht ben ik er in ieder geval achter gekomen dat het er een aantal zaken ERG anders zijn dan 2 jaar terug. Na de diagnose recidief duurde het 2 weken voordat ik met de eerste chemo begon. Nou, tussen de oren is dat aardig rap. 2 Jaar geleden kwam de klap van kanker en het realiseren en verwerken daarvan pas een jaar later…Ik denk dat ik nu al aan het verwerken ben en dat die verwerking mentaal nu ook al z’n tol eist. En niet over een jaar pas……Pin me er niet op vast, maar dat gevoel heb ik. 2 jaar terug was ik ook zo ontzettend onbevangen, ik zei vaak genoeg. “kom maar op met die troep”. Nou ik kijk nu wel uit.
Natuurlijk moet ik ook niet vergeten en mij realiseren dat het nu gewoon 4 dagen achter elkaar kuren is. Niet 1 ochtend. Gewoon 4 dagen, 24 uur per dag. Dat zijn toch wel de 3 grote verschillen met 2 jaar terug.

Gelukkig is het na vandaag niet alleen maar hangen op bank of in bed. Want daar lig ik nu, 22 uur per dag. Ik kan nu weer een rondje buiten lopen. Niet normaal, heb het nu gewoon, over een rondje buiten lopen. Ik voel me als een dweil en dat rondje is voor mij een enorme opgave! Wat kan alles wat normaal lijkt snel veranderen….Dus ga d’r allemaal maar is meer van genieten! Of morgen weer in de file? Dan draai ik mij nog een keer om.