Schoon terug!

Schoon?! Wel nee! Zat er helemaal onder. De blubber zat achter m’n oren, maar de kanker is wel weg. Holten…Alles is begonnen in Holten. Ik reed mijn allereerste funklasse wedstrijd in Holten, dat was in 2003. In 2007 kwam ik in Holten terug toen ik schoon was van de eerste keer kanker. In 2008 reed ik in Holten een wedstrijd in totale onzekerheid. De vrijdag ervoor had ik een scan gehad waarvan ik de uitslag de dag na de wedstrijd te horen zou krijgen. Dat is niet fijn rijden en die uitslag…Ja, dat is geschiedenis. Daarom sloot ik een deal met mijzelf, volgend jaar sta ik schoon in Holten aan de start! Maakt niet uit hoe slecht ik ben, als ik maar aan de start sta…

Aan regen had ik dus nooit gedacht. Ik had het weer gezien vrijdagavond en het weekend zag er goed uit, nou dat viel zondagochtend aardig tegen, het regende keihard. Ik had niets meegenomen om mij te weren tegen het weer. Ik had ook banden op m’n mountainbike liggen met ernstig weinig profiel, niet iets voor blubber.

Het was een leuk weerzien met alle ploeg genoten in onze Xycleteam HaiBike tent. Altijd gezellig. Ze waren blij verrast mij te zien in Holten. Dat vond ik leuk, want er werd gevraagd; “Ga je fietsen?!” Natuurlijk!

De start ging wel oke ik kon iets naar voren komen, maar niet veel. Na de eerste 2 klimmetjes zat ik al bij de laatste 5 of zo. Maar deze haalde mij ook al snel in! Dus reed ik laatste..Dat zat op zich ook wel in de planning. Maar laatste rijden is nooit leuk. Het kon mij niet zoveel schelen want ik zat hier met een heel ander doel op de fiets. Dus lekker doorrijden en de finish halen. In de laatste 400 meter zag ik daar de op 1 na laatste stilstaan, z’n ketting liep niet lekker, maar ja bij wie wel?! Ik dacht ‘oh nee’ Want ik wist nu dat ik die nu moest gaan inhalen :). Maar hij dacht er niet zo makkelijk over,hij sprong gelijk op z’n fiets en vervolgde zijn weg! Ik moest er nu vol achteraan want dit was mijn enige kans om geen laatste te worden! Ik kon hem nog net inhalen voor de laatste single track. Daarna kwam het laatste klimmetje, ook deze reed ik met de tanden op elkaar vol naar boven. Boven keek ik in de bocht naar beneden en zag dat hij halverwege nog was…dus was het voor mij met geknepen billen afdalen naar de streep. Ik ging met gebalde vuisten over de finish, niemand snapte waarom.