Oke, wat nu

Jeetje wat een reacties zeg. Het is echt heel erg fijn om al die berichten te lezen van jullie. Het doet me goed!

Afgelopen paar dagen heb ik iedereen moeten vertellen over m’n gezondheid. Ik baal er zo van dat ik dat moet doen. Het is bijna alsof je moet zeggen van “joh,sorry, ik heb verloren”. Het is niet zo, maar het voelt soms wel zo. Maar aan de andere kant. 2 jaar geleden was gewoon de eerste helft van de overwinning!. Ik denk dat ik het zo moet zien.

Maandag begint het feest in Utrecht, ik heb dan een PET-Scan. Met dat ding maken ze een foto waarop je de snelheid van stofwisseling kan zien tussen cellen in je lichaam. Waar die stofwisseling hoog is, is het foute boel. Maar dat wist ik toch al…dus voor die uitslag ben ik niet zo bang.

Woensdag heb ik het eerste gesprek met de Hematoloog. [i](Hematologie is het medische specialisme dat zich bezighoudt met afwijkingen van het bloed, de bloedvormende organen en de lymfklieren. Het is een specialisatie binnen de interne geneeskunde).[/i] Ik hoop dat ik dan precies weet hoe mijn behandelplan er uit gaat zien. De hematoloog uit Harderwijk, waar ik dinsdag gesproken heb kon mij vertellen hoe mijn behandeling er ongeveer uit zou komen te zien.
Omdat het teruggekomen is (recidief) krijg ik weer te maken met chemo’s, helaas niet alleen chemo’s. Maar ook stamceltransplantaties… dat vind ik toch wel heel erg kl*te. Juist omdat ik 2 jaar geleden er over gelezen had en daar werd ik niet vrolijk van. Al die tijd ben ik er best bang voor geweest. Omdat die stamcellen toch echt gemaakt worden in het binnenste van je lichaam. Diep in het bot op een veilige plek. Echt in je mainframe zeg maar. Daar moet je toch niet aan komen denk ik dan, het zit daar niet voor niets. Gelukkig denk ik er nu iets anders over. Want dit is de enige weg naar genezing. En daar ga ik voor, geen tweede plaatsen.
De combinatie van chemo’s en stamceltransplantatie is vrij heftig, het gaat dus een stuk zwaarder worden als 2 jaar terug. Maar no pain no gain.