KaleBASsen

De scans zitten er op. De CT-scan en de PET-scan zijn gemaakt. De CT was een drama omdat er 5 keer geprikt moest worden voordat het infuus goed zat. De eerste 4 keer sprongen mijn vaten. Een erfenis van eerdere chemo’s. De PET-scan ging geweldig het valium tabletje bracht mij in een heerlijke dronken-mood. Het uurtje slapen met de radioactieve suiker was ook heerlijk dromen, het uur daarna in de PET-scan was net zo gezellig. De weg terug was wel wat draaierig. De uitslagen zal ik deze week nog ontvangen.

Donderdag was het nog even vlammen op de mountainbike in Rheden. 1 van de mooiste mountainbike parcours in Nederland. De ronde gaat door de bossen rondom de Posbank, net boven Arnhem. Naar mijn mening de mooiste plek van de Veluwe. In ieder geval voor het mountainbiken

Het was fijn om hier even flink door te gassen. Want last heb je totaal niet van die kanker. Behalve dan dat het je bij je strot pakt, in je kop. Verder voel ik er nog helemaal niks van.
Ik was in Rhenen aan het biken met de hoofdletter B, met 2 mannen die ik ontmoet heb op de Alpe d’Huez. Dit zijn echte mountainbikers, want deze hebben allebei de transalpe succesvol uitgereden.

Het rondje is 55 kilometer lang en we reden het in 2 uur. Dat is voor mij aardig rap! Ik had wel even een momentje op de 1na laatste klim. Ik begon te denken aan alle shit die er aan de hand was en aan het feit dat het weer lang zou duren voordat ik weer zo omhoog zou kunnen rijden.
Ik zag in de verte nog een biker op het parcours…je snapt het. Die moet er aan. Het was weer een ontploffing van emotie en een luide schreeuw ‘verdomme’. Een prima manier om een geruisloze demarrage te plaatsen. Maar dat maakte me niet uit. Ik reed als debiel naar de top zo hard en kon nog net de man voor mij passeren. Met hartslag 197 pleurde me fiets van me af en ja een paar snikken. Gelukkig waren Louis en Dennis na mij al snel boven zodat we met ze alle ff lekker konden schelden.

Op de terugweg zag ik nog toekomstmuziek.

[image=upload/09kalebassen.jpg]