Dat hoort niet. Steph in het ziekenhuis bed! Raar gezicht als opeens je broertje in het bed ligt. Maar als je natuurlijk even iets verder kijkt dan je neus lang is het onwijs bizar geweldig! Alles tegelijk zo ongeveer. Want hij ligt daar wel even z’n stamcellen te doneren voor z’n broer!
Ik kon er niet de hele tijd bij zijn omdat ik er op het moment dat ik bij Steph zat er bij mij chemo in liep. De laatste zakken van de kuur. Zoals iedereen weet zijn de laatste loodjes het zwaarst dus ben ik toch even van zijn zij geweken. Maar wilde er wel bij zijn wanneer de laatste stamcellen in de zak liet vloeien. Dus dat heb ik wel gezien. Mooi hoor…het is eigenlijk maar een infuus zak. Maar wel met mijn redding, de eerste kuur die echt gaat werken. Dat leeft gewoon al jaren lang aan mijn zij… Hoe meer je er over nadenkt hoe mooier het word.

Steph die was al daags voor de transplantatie begonnen met de spuiten. De spuiten die zijn beenmerg als een gek stamcellen en t-cellen laten maken. Omdat er teveel cellen zijn om op te slaan in het beenmerg worden ze in de bloedbaan gegooit waardoor de ferese-machine ze er uit kan halen. Je voelt hier verder niks van. Maar je wordt er wel heeel erg moe van. Omdat het te vergelijken, alsof je vanuit je bed een marathon gelopen hebt. ‘Je bent wel erg moe’ zei Steph ‘maar wel met een voldaan gevoel’. Aah die lieverd.

[image=upload/09donorzak.jpg]

Ik ging me zelfs zorgen maken om Steph, vreemd verhaal zeg! Want die spuitjes gaven Steph wel botpijnen. Heb ze zelf ook wel gehad maar hij kreeg wel hogere dosis spuiten dus dat zal ook harder doorwerken in je beenmerg. Maar ik ging me opeens bedenken goh hoe is het met hem. Terwijl zij dat waarschijnlijk al 3 jaar hebben met mij…kut gevoel is het.