Precies een jaar geleden op 28 mei 2009 zat ik ook achter mijn laptop te bloggen over het afreizen richting de Alpe d’Huez. Een geweldig gevoel want je weet dat je een prachtige week tegemoet gaat. Het was een prachtige week met op D-Day een emotioneel hoogtepunt. Dat hoogtepunt, die Alpe d’Huez. We waren er met zijn allen van overtuigd dat ik daar de kanker voorgoed uit mijn lijf was.

Anderhalve maand later bij de cheque uitreiking van Alpe d’HuZes aan het KWF kon ik m’n collega’s gaan vertellen dat de ziekte voor de 3e keer terug was. Bah.

Nu 28 mei 2010, een andere Bas? Ik weet het zeker een andere Bas. Bas die met 2 komt. Niet alleen omdat Steph me nu voor altijd backup geeft. Maar ook omdat er sinds 28 mei 2009 weer zoveel is gebeurd. Mijn rugzakje is inmiddels geen goodiebag meer maar een heuze hutkoffer. Zoveel gezien, geleerd een mooie reis is het. Ik heb zelfs een andere kop gekregen als ik de foto’s zo terug kijk. Maar Bas heeft wel nog steeds kanker. Toch voel ik me beter dan ooit. Ja, sorry hoor, echt waar. Kan er ook niks aan doen.

Vanochtend om 9 heeft Steph een x aantal T-cellen gedoneerd. Vervolgens kreeg ik ze om 15:00 ’s middags in mijn lichaam weer binnen. Geweldig toch? De beste Apotheek leeft al jaren naast me. Voor een receptje hoef ik hem alleen maar lief aan te kijken. De cellen krijgen aankomende week in ieder geval een heel warm onthaal in Frankrijk. Een perfecte omgeving voor de T-cellen om hun weg te gaan vinden in mijn lichaam. Als ik tenminste niet te gek doe. Want het is heel gemakkelijk om die T-cellen tegen te werken met een veel te diepe inspanning op bijvoorbeeld een Alpe d’Huez. Gelukkig ken ik mijn lichaam aardig goed en weet ik waar de grens ligt. Dat weet alleen ik.
Het is gewoon belangrijk dat ik mijzelf die dag goed in de gaten houd. Dat hele fietsen is eigenlijk totaal onbelangrijk. Want over fietsen gaat deze week al lang niet meer.

[i]Op[b] [link=http://live.opgevenisgeenoptie.nl]www.live.opgevenisgeenoptie.nl[/link][/b] kunnen jullie de dag volgen![/i]