Dubbel

Wakker worden in je eigen bed luisterend naar het gezang van de vogeltjes in de tuin is toch wel het lekkerste wat er is na 3 weken hospitaal.

Sommige mensen hebben wel eens aan mij gevraagd na de 1e keer non-hodgkin, ‘wat gaat er gebeuren als je weer ziek zou worden’. Ik zei dan van ‘Ja, dan moet je met stamcellen enzo…maar daar wil ik niks van weten’

Ik was daar ontzettend bang voor en moest er niet aan denken. Toen ik hoorde dat Peter Kapitein ook een stamceltransplantatie moest ondergaan werd ik er bijna misselijk van. Niet wetende dat ik 6 maanden later in hetzelfde schuitje zou zitten. Ik kon niet geloven dat iemand zich weer kon motiveren om er weer met de volle 100% voor te gaan. Want je lichaam heeft je dan wel écht in de steek gelaten.

6 maanden later heb ik dat allemaal zelf gedaan. Dat besef ik nu nog niet eens denk ik. Maar ik weet wel dat ik het weer geflict heb. Want ik ben gewoon klaar. Ook iets wat ik niet besef.

Het is ook allemaal zo dubbel. Ik voel me nog ‘goed’ het voelt allemaal ‘goed’. Maar dan vliegt het weer even door je hoofd. Dat dacht je 2 jaar geleden ook… Deze gedachten uitbannen of omzetten in positieve energie zal het moeilijkste zijn om mee om te gaan in de toekomst.

Mijn lichaam laat het er in ieder geval niet bij zitten. Want een lichaam dat de moed heeft opgegeven laat Bas niet zo snel herstellen na 4 zware chemo’s! Dus.

Het is in ieder geval heerlijk om weer thuis te zijn.

P.S. De Twitter berichten zijn in het rechter menu terug te vinden…