Dik, dus in tranen…

Vanochtend toen ik wakker werd schoot het al meteen door m’n hoofd. Ik wist dat ik vandaag te zien of te horen zou krijgen wat er met m’n nek aan de hand was.

Op zo’n moment loop je met een voorgevoel rond. Nu kon ik daar geen hoogte van krijgen. Ik voelde mij goed, het fietsen ging immers goed en rare dingen voelde ik niet. Behalve als ik met mijn hand over de zijkant van mijn nek strijk, vooral als ik de nek insmeer met scheerschuim…

De Echo, “ga hier maar liggen met je oor op het kussen”. De plek waarvan ik nog geen 30 seconden later zou weten hoe de rest van m’n leven er uit zo komen te zien. Zo zwart wit zag ik het op dat moment. Mijn hartslag begon nu ook zwart wit te zien, want die ging inmiddels door het dak.
Mevrouw pakte de ‘scanner’ en zette hem in m’n nek… Ja, hoor 1 + 1 = 2 dacht ik… Ik zie het al, op het scherm zie ik 2 dikke lymfeklieren. Ik kon wel door de grond zakken. De tranen schoten in mijn ogen. Ik kon het niet meer houden…het beeld waarvoor ik vreesde zag ik op de monitor. Grote lymfeklieren, hele grote lymfeklieren. 1 van 3 centimeter en 1 van 2 centimeter in doorsnee. Huilen, huilen, huilen. M’n vader kon het al helemaal niet begrijpen en probeerde me te troosten. Hetlukte hem aardig. Peter de Radioloog was inmiddels ook aangeschoven en constateerde natuurlijk precies hetzelfde.
We konden op de gang enigszinds bijkomen met een kop koffie. Op dat moment werden er door de radioloog een paar telefoontjes gepleegd met mijn Oncoloog dr. Temizkan. De malle molen is weer begonnen dacht ik nog…
Peter vertelde mij dat Temizkan de klieren er meteen uit wilde halen voor verder onderzoek. Dan pas weten we wat er echt aan de hand is. Er werd nog meer gebeld met chirurgen. Dinsdag zou de eerst volgende mogelijkheid zijn om de 2 grote klieren uit mijn nek te verwijderen. Verder werd er voor a.s. maandag een CT scan gepland, meteen na de afspraak met dr. Temizkan. Hoewel ik nu wel weet wat hij mij gaat vertellen.