Dag 2 @ ziekenhuis

Bas heeft de afgelopen nacht goed geslapen. De misselijkheid verdween snel nadat hem wat extra medicijnen waren toegediend. Vanmorgen door de zuster gewassen, vond hij wel lekker en of dat thuis ook kon.
De dokter kwam nog langs en was tevreden. Jammer is dat bij de operatie een zenuw geraakt werd. Bas z’n linker oor en een klein gedeelte van de wang onder het oor is gevoelloos. Komt wel weer goed maar duurt wel een hele tijd.
Kniesoor die daar nu op let we gaan voor andere zaken.
In de loop van de dag meer gegeten en verschillende films op zijn lap-top gekeken. De mobiele telefoon is een uitkomst. Z’n vrienden en vriendinnen zijn dichtbij en er wordt veelvuldig gsmst. In de namiddag is de drain en het infuus verwijderd. Vrijdagochtend mag Bas weer naar huis.

Het is voor ons en voor Bas steeds meer duidelijk dat hij echt ziek is en dat hier geen sprake is van een griepje. Het liggen aan een paar slangen en een dikke pleister in je nek is erg confronterend. Je kunt er niet meer aan voorbij dat het serieus is, zelf ga je ook steeds meer je grenzen verleggen van wat je accepteerd. Ook Bas beseft nu door alle aandacht die hij krijgt dat de ziekte die hij heeft bij iedereen een grote impact heeft. Dit besef komt nu langzaam op gang. Hij geeft zelf aan dat hij nu ook momenten heeft dat hij echt denkt van oh shit wat nu.
Alle aandacht die hij van iedereen krijgt helpt hem echt en dat vinden we fijn om te zien. Ook voor ons en uiteraard ook Steph, is die aandacht een heerlijke afleiding.