Alpe d’HuZes: De laatste bocht

Gastenboek

Timeline

  • Augustus 2006

    Lymfeklierkanker

  • Februari 2017

    Schoon verklaard!

  • Juni 2007

    5x Alpe d’Huez

  • Juni 2008

    6x Alpe d’Huez

  • Oktober 2008

    1e Recidief

  • Februari 2009

    Stamceltransplantatie eigen cellen

  • Juni 2009

    3x Alpe d’Huez

  • Augustus 2009

    2e Recidief

  • November 2009

    Uitbehandeld

  • December 2009

    Stamceltransplantatie van Steph

  • Juni 2010

    1x Alpe d’Huez

  • 9 september 2010

Nog een bank te goed..

Op de Ermelose Heide hebben wij eind augustus de tweede Bas Mulder Bank geplaatst.

Ik had de intentie om een bank te maken en te plaatsen op de Liesberg. Dat is vorig jaar gebeurd. Nu was er voldoende hout om drie banken te maken, voor op de Liesberg, de Kroondomeinen en de laatste zou bij Nico Knoppert op het erf blijven. Om de bank te plaatsen in de kroondomeinen is er contact gezocht met de Commissaris van de Koningin van Gelderland en de burgemeester van Apeldoorn. Van hen was er toestemming voor de bank, maar door de beheerder van het bos werd er uiteindelijk geen toestemming verleend voor het plaatsen van de bank.

Hierna werd er contact gezocht met de boswachter van gemeente Ermelo. Hij was enthousiast en de bank mocht snel geplaatst worden. Afgelopen weekend is de bank geplaatst en staat nu op de heide aan een MTB- en wandelpad. Een locatie waar we al vele jaren veel fietsen. De plek is prachtig en zowel lopend als op de MTB te bereiken.

Klik op de foto om naar Google Maps te gaan voor de locatie van beide banke

Docu, day after, een berg van reacties

De documentaire “De laatste Bocht”, uitgezonden op zondagavond 3 juni, om 18.10 uur werd bekeken in ons appartement aan de voet van de Alpe d’Huez. Samen met vrienden en Ariane Greep en Bas Steman, de makers van de docu. Een mooiere locatie was niet denkbaar. We waren er stil van, lachen en huilen ofwel vreugde en verdriet lagen dicht bij elkaar. Steeds meer komt het besef dat Bas dus echt een bijzondere knul was en vooral is.
Direct na afloop van de docu ondergingen we allemaal een warme douche aan reacties. Telefoon, twitter, sms, weblog, Facebook, etc. Een berg aan reacties. Allemaal bijzondere reacties. Een daarvan sprong eruit, Nick van twaalf jaar oud: “Bas: Ben Altijd Sterk.” Hartverwarmend!

De jongens van Radio 538 hadden de docu ook gezien. Mooi was het om te horen dat wanneer je dit ziet, je moet afvragen: “waar maken we ons eigenlijk nog druk om?”.

Al met al een hele mooie avond en maandagochtend. Bas en Ariane bedankt voor deze waardevolle en integere weergave van onze Bas.

De Laatste Bocht

HILVERSUM, 30 mei 2012 – Alpe d’Huez staat in wielerkringen bekend als de ‘Nederlandse’ berg. Joop Zoetemelk, Hennie Kuiper, Peter Winnen, Steven Rooks en Gertjan Theunissen kwamen een of meerdere keren als eerste boven op de Franse Alpenreus. Alle 21 haarspeldbochten krijgen traditioneel de naam van de winnaars van de etappes die hier finishen. Acht bochten hebben een Nederlandse naam. Sinds juni 2011 is bocht 0 vernoemd naar Bas Mulder uit Harderwijk. Bas overleed in september 2010 aan lymfeklierkanker. De 24-jarige was een van de iconen van de inzamelingsactie Alpe d’HuZes. Filmmakers Ariane Greep en Bas Steman volgden hem in de laatste vier jaren van zijn leven en maakte de documentaire Alpe d’HuZes: De Laatste Bocht. De film is zondag 3 juni (18.10 uur), aan de vooravond van de zevende editie van Alpe d’HuZes’, te zien bij de NOS op Nederland 1.

[image=upload/12laatstebocht.jpg]

Bas Mulder inspireerde met zijn levenslust en doorzettingsvermogen velen. Hoe beroerd hij zich ook voelde, hij was van de partij bij het jaarlijks terugkerende evenement in de Franse Alpen. Vier keer deed hij mee aan Alpe d’HuZes. In de periode dat Greep en Steman hem filmden, ziet de kijker hem veranderen van een onbevangen jongen tot een wijze man. Ook Bas’ ouders, broer en vriendin komen aan het woord. Alpe d’HuZes: De Laatste Bocht is een aangrijpend verhaal over hoop op genezing, levenskracht en verdriet op de Alpe d’Huez.

Onder het motto ‘opgeven is geen optie’ willen de fietsers op 6 en 7 juni 30 miljoen euro bij elkaar fietsen voor onderzoek naar kanker. Niet alleen op televisie, maar ook op radio en internet wordt uitgebreid verslag gedaan van dit evenement.

Boekje Bouwkunde, opgedragen aan Bas.

Op vrijdagmiddag 23 september 2011 werd ons op Windesheim te Zwolle het boekje Stedenbouwkundige vormgeving 2010-2011 uitgereikt.
Waarom dit boekje ?.
In dit boekje zijn voor het eerst de afstudeerwerken van bouwkunde studenten richting stedenbouwkundige vormgeving gebundeld. Het betreft hier de werken van de medestudenten/klasgenoten van Bas. Zij studeerden dit jaar af in die richting waarin ook Bas zijn hart lag. Vormgeving en kleuren was waarin hij goed was. Het boekje is opgedragen aan Bas. Tijdens de uitreiking werd Bas uiteraard genoemd en besproken. Het was een bijzonder en mooi moment. Bas was door het boekje toch even bij de diploma uitreiking van zijn mede studenten. Medestudenten en Lieke bedankt dat jullie aan Bas gedacht hebben.

[image=upload/11bouwkunde.jpg]

In Memoriam

[image=upload/11memoriam.jpg]

Herdenkingssteen van Bas geplaatst.

Dinsdagochtend, 6 september 2011. Het is nog voor negenen. Wel een beetje vroeg om een begraafplaats te bezoeken. Het afgelopen jaar hebben we samen, alleen of met vrienden het graf van Bas bezocht. Nog altijd was het graf niet voorzien van een steen. Dit zou nu eindelijk gaan gebeuren.
Het brok natuursteen komt uit het Unter Ibach, gelegen in het Zwarte Woud. Bas heeft hier enige tijd met Tatanka doorgebracht. Tatanka heeft de steen uitgegraven en in april overgebracht naar Nederland. Door vulkaanwerking is de steen naar de oppervlakte geduwd. De sterke afkoeling heeft ervoor gezorgd dat er zich kristallen in bevinden die in de zon mooi schitteren. De granieten plaat komt uit de Vogezen en is van dezelfde kleur. De broer van Marjan, Martien heeft op zaterdag 3 juni de steen opgehaald en in Nederland naar de steenhouwer gebracht. Bij de steenhouwer werd het brok steen op maat gemaakt. De wens was om alles zo eenvoudig en puur mogelijk te houden. We werden hierbij geweldig geholpen en geadviseerd door Lieke Koot. Lieke was een docente vormgeving van Bas. Beiden hadden een “klik”. Besloten werd om de letters op de steen in brons uit te voeren. De handtekening van Bas, die ook op de kaart en de bank staan, moest erop komen. Dit samen met geboorte- en sterfdatum. Er waren meerdere suggesties wat te doen met de steen. Gekozen werd voor een soort van levenslijn. Komend vanaf de grond zoekt hij zijn weg via de “berg” omhoog, waarna hij zich bovenaan in een punt uitloopt en de top loslaat.
We hebben geprobeerd Bas zijn eenvoud en zijn rotsvaste vertrouwen erin naar voren te laten komen.
Het lange wachten op de definitieve uitvoering was de moeite waard.

[image=upload/11steen.jpg]

Bocht Nul

De weg stijgt. Voor me is het donker, naast me de diepte. Ik luister naar mijn adem, het rollen van de bandjes over de weg, de zachte loop van mijn ketting. Voor me, iets bij me vandaan, mompelen tweede rode lichtjes over wat ze gegeten hebben. Ik voel me goed, ik heb over, de benen malen zonder echt op de pedalen te duwen. Moet ook.
Ik volg het zwakke lichtje dat vanaf mijn stuur schijnt door de haarspeldbocht naar rechts. Waar ben ik? Al bij bocht tien? Misschien al hoger? Ik stuur naar de rand van de weg, kijk omlaag, zie het dorpje onderaan. Een lichtvlek breidt zich uit, vormt een lang ononderbroken lint dat door de bochten slingert, de berg op, naar boven, tot aan mijn achterwiel, en verder voor me uit. We zijn met duizenden dit jaar, duizenden mensen, duizenden verhalen, verdrieten, wanhopen, strijdlusten en vreugdes. Samen vormen we een niet te stuiten kracht tegen kanker. Ik slik, mijn ogen lopen over.

Mijn gedachten gaan naar de mensen op ‘mijn bagagedrager’ naar Nathalie, de vriendin van mijn zus, die al zovaak geopereerd, bestraald en be-chemoot is, aan mijn opa, die al oud is, ziek is, maar van elke dag geniet, en aan hem, aan Bas, waardoor ik hier verzeild ben geraakt en die precies 9 maanden geleden op 24-jarige leeftijd overleed aan non-hodgkin. Ergens in deze stroom lichtjes, schijnen de lampjes van zijn ouders, van zijn broer Steph, van Bassie’ vriendin Joanne, de vrienden, vriendinnen. Om hem.
Twee dagen eerder werden we als Team Stichting B.A.S. (Beklim Alpe d’Huez Samen) verzocht om ons te verzamelen voorin het dorp Alpe d’Huez, bij de parkeerplaats bij het houten bruggetje. Er stond ons een verrassing te wachten. Vanaf daar liepen we een paar honderd meter verder omhoog. In een bocht stond een groepje mensen. Ik herkende sommige gezichten. Een van hen was de burgemeester van Bourg d’Oisans. Hij nam het woord en sprak over de betekenis van Alpe d’HuZes voor deze berg.
‘De onbaatzuchtige inzet van de duizenden Nederlanders voor de strijd tegen kanker, heeft deze berg ook een ander gezicht gegeven, een menselijk gezicht’, sprak hij.
Ik keek naar de ouders van Bas, naar Harrie en Marjan, Harrie had aan weerszijden van het glas druppels op zijn bril, Marjan beet verwachtingsvol op haar lip.
Achter de burgemeester stond een paal met daarover een witte plastic zak. Ik begon iets te vermoeden. Harrie werd gevraagd de plastic zak te verwijderen. Ik rilde.
Er verscheen een wit bordje, zoals je deze in alle eenentwintig bochten ziet. Zoetemelk, Kuiper, Winnen, Rooks en Theunisse hebben hier hun namen verbonden aan de berg. Maar nu ook, hij, Bassie, als beeld van de strijd tegen kanker, als Alpe d’HuZes-icoon, die ondanks zijn ziekte meerdere jaren hier de Alpe beklom. Daar staat hij,… bocht nul, de Bas Mulder-bocht.
‘Misschien’, zei de burgemeester: ‘dat de Tour er een doek overheen gooit, of het bord tijdelijk wil weghalen, omdat Bas geen tourheld is.’
‘Dacht het niet’ klonk het in me: ‘deze plek gaat een altaar worden!’

[image=upload/onthulling.jpg]

Bocht vijf. Ik blijf licht rijden, neem een slok. In het eerste daglicht zie ik mijn tellertje. Elf kilometer per uur.
Bocht een, ik ga even staan. Ik luister naar mijn adem, voel de kou. Ik sluit mijn windjack en trek mijn armstukken weer omhoog. Daar is het houten bruggetje. Ik slik, draai naar links, schakel een tandje zwaarder. Zwijg.
Bassie, denk ik,..bocht nul. Beelden schieten door mijn hoofd, jouw lach, die keren dat we hier samen reden, voor de vierde, vijfde keer omhoog. Onze gesprekken over dat alles met alles verbonden is, de gang van de ziel niet stopt bij de laatste adem. Ik voel, dat je de hele tijd met ons bent, tijdens onze reizen berg op, berg af. Ik mis je. Verdomme! Zout op mijn lippen.
Hier mag het, hier is het goed. Ik kijk om me heen, naar de man vlakbij, maar ver weg in zijn eigen gedachten verzonken. Misschien fietst hij voor zijn vrouw, zijn kind, een broer.
Ik strek mijn arm, groet bocht nul. ‘Bassie!!’ roep ik! Net als in sommige bochten staan ook onder het bord van Bas honderden kaarsen met namen.
De weg vlakt af, het is licht geworden. Mijn keel ontspant, ik schakel groter en stuur naar de finish. Een grote boog waar harde feestmuziek klinkt, iemand noemt mijn naam. De eerste klim zit erop. Ik kijk om me heen, maar kan de auto met thermokleding niet vinden. Rillend daal ik af, maar warm snel op bij het zien van de duizenden gezichten, ik zoek bekenden, een glimp van Harrie, Marjan, Joanne, Steph.

Twaalf uur en vele beklimmingen later verzamelen we bij ‘bocht nul’. Gezamenlijk rijden we voor het laatst over de eindstreep. De meesten gaan in de bussen naar beneden. Tijdens de afdaling genieten we van het uitzicht, de groene alpenweiden, de door wind en water uitgehouwen rotsen. Mijn gedachten zwermen uit, naar de autorit op de heenweg, waar we de bus van Mulders troffen op dezelfde parkeerplaats bij Dijon als twee jaar terug. Toen nog met Bassie. Ik denk aan de uitreiking van de [link=http://onderzoek.kwfkankerbestrijding.nl/kwf-kankerbestrijding-voor-onderzoekers/Pages/bas-mulder-award.aspx][u]Bas Mulder-Award[/u][/link], waar [link=http://overons.kwfkankerbestrijding.nl/nieuws/Pages/nieuws-pagina.aspx?nieuwsid=323][u]drie talentvolle onderzoekers[/u][/link] behalve een geldbedrag ook een miniatuur kregen van de Bas Mulder-bank, zoals die staat op de heide bij Nunspeet. Naast me zit mijn tienjarige zoon Jip, die drie keer de Alpe beklom op de Bas Mulder-fiets. Samen beklommen we de berg, hij danste als een rennertje in no-time omhoog. De hele weg was bij wielrennertje aan het spelen. In de bochten waar mensen zijn naam noemden zette hij extra hard aan. Pas bij ‘bocht nul’ zweeg hij, ik zag hem zijn tranen wegslikken. Samen zeiden we niets, we wisten, we voelden.’
Het is een intense, enerverende week geweest, met alle teamleden, waarin we lachten, voelden, fietsten en verwerkten.
We rijden de berg af, maar iets van ons is er voor altijd achtergebleven.

Bas Steman