Nog een bank te goed..

Op de Ermelose Heide hebben wij eind augustus de tweede Bas Mulder Bank geplaatst.

Ik had de intentie om een bank te maken en te plaatsen op de Liesberg. Dat is vorig jaar gebeurd. Nu was er voldoende hout om drie banken te maken, voor op de Liesberg, de Kroondomeinen en de laatste zou bij Nico Knoppert op het erf blijven. Om de bank te plaatsen in de kroondomeinen is er contact gezocht met de Commissaris van de Koningin van Gelderland en de burgemeester van Apeldoorn. Van hen was er toestemming voor de bank, maar door de beheerder van het bos werd er uiteindelijk geen toestemming verleend voor het plaatsen van de bank.

Hierna werd er contact gezocht met de boswachter van gemeente Ermelo. Hij was enthousiast en de bank mocht snel geplaatst worden. Afgelopen weekend is de bank geplaatst en staat nu op de heide aan een MTB- en wandelpad. Een locatie waar we al vele jaren veel fietsen. De plek is prachtig en zowel lopend als op de MTB te bereiken.

Klik op de foto om naar Google Maps te gaan voor de locatie van beide banke

Docu, day after, een berg van reacties

De documentaire “De laatste Bocht”, uitgezonden op zondagavond 3 juni, om 18.10 uur werd bekeken in ons appartement aan de voet van de Alpe d’Huez. Samen met vrienden en Ariane Greep en Bas Steman, de makers van de docu. Een mooiere locatie was niet denkbaar. We waren er stil van, lachen en huilen ofwel vreugde en verdriet lagen dicht bij elkaar. Steeds meer komt het besef dat Bas dus echt een bijzondere knul was en vooral is.
Direct na afloop van de docu ondergingen we allemaal een warme douche aan reacties. Telefoon, twitter, sms, weblog, Facebook, etc. Een berg aan reacties. Allemaal bijzondere reacties. Een daarvan sprong eruit, Nick van twaalf jaar oud: “Bas: Ben Altijd Sterk.” Hartverwarmend!

De jongens van Radio 538 hadden de docu ook gezien. Mooi was het om te horen dat wanneer je dit ziet, je moet afvragen: “waar maken we ons eigenlijk nog druk om?”.

Al met al een hele mooie avond en maandagochtend. Bas en Ariane bedankt voor deze waardevolle en integere weergave van onze Bas.

De Laatste Bocht

HILVERSUM, 30 mei 2012 – Alpe d’Huez staat in wielerkringen bekend als de ‘Nederlandse’ berg. Joop Zoetemelk, Hennie Kuiper, Peter Winnen, Steven Rooks en Gertjan Theunissen kwamen een of meerdere keren als eerste boven op de Franse Alpenreus. Alle 21 haarspeldbochten krijgen traditioneel de naam van de winnaars van de etappes die hier finishen. Acht bochten hebben een Nederlandse naam. Sinds juni 2011 is bocht 0 vernoemd naar Bas Mulder uit Harderwijk. Bas overleed in september 2010 aan lymfeklierkanker. De 24-jarige was een van de iconen van de inzamelingsactie Alpe d’HuZes. Filmmakers Ariane Greep en Bas Steman volgden hem in de laatste vier jaren van zijn leven en maakte de documentaire Alpe d’HuZes: De Laatste Bocht. De film is zondag 3 juni (18.10 uur), aan de vooravond van de zevende editie van Alpe d’HuZes’, te zien bij de NOS op Nederland 1.

[image=upload/12laatstebocht.jpg]

Bas Mulder inspireerde met zijn levenslust en doorzettingsvermogen velen. Hoe beroerd hij zich ook voelde, hij was van de partij bij het jaarlijks terugkerende evenement in de Franse Alpen. Vier keer deed hij mee aan Alpe d’HuZes. In de periode dat Greep en Steman hem filmden, ziet de kijker hem veranderen van een onbevangen jongen tot een wijze man. Ook Bas’ ouders, broer en vriendin komen aan het woord. Alpe d’HuZes: De Laatste Bocht is een aangrijpend verhaal over hoop op genezing, levenskracht en verdriet op de Alpe d’Huez.

Onder het motto ‘opgeven is geen optie’ willen de fietsers op 6 en 7 juni 30 miljoen euro bij elkaar fietsen voor onderzoek naar kanker. Niet alleen op televisie, maar ook op radio en internet wordt uitgebreid verslag gedaan van dit evenement.

Boekje Bouwkunde, opgedragen aan Bas.

Op vrijdagmiddag 23 september 2011 werd ons op Windesheim te Zwolle het boekje Stedenbouwkundige vormgeving 2010-2011 uitgereikt.
Waarom dit boekje ?.
In dit boekje zijn voor het eerst de afstudeerwerken van bouwkunde studenten richting stedenbouwkundige vormgeving gebundeld. Het betreft hier de werken van de medestudenten/klasgenoten van Bas. Zij studeerden dit jaar af in die richting waarin ook Bas zijn hart lag. Vormgeving en kleuren was waarin hij goed was. Het boekje is opgedragen aan Bas. Tijdens de uitreiking werd Bas uiteraard genoemd en besproken. Het was een bijzonder en mooi moment. Bas was door het boekje toch even bij de diploma uitreiking van zijn mede studenten. Medestudenten en Lieke bedankt dat jullie aan Bas gedacht hebben.

[image=upload/11bouwkunde.jpg]

In Memoriam

[image=upload/11memoriam.jpg]

Herdenkingssteen van Bas geplaatst.

Dinsdagochtend, 6 september 2011. Het is nog voor negenen. Wel een beetje vroeg om een begraafplaats te bezoeken. Het afgelopen jaar hebben we samen, alleen of met vrienden het graf van Bas bezocht. Nog altijd was het graf niet voorzien van een steen. Dit zou nu eindelijk gaan gebeuren.
Het brok natuursteen komt uit het Unter Ibach, gelegen in het Zwarte Woud. Bas heeft hier enige tijd met Tatanka doorgebracht. Tatanka heeft de steen uitgegraven en in april overgebracht naar Nederland. Door vulkaanwerking is de steen naar de oppervlakte geduwd. De sterke afkoeling heeft ervoor gezorgd dat er zich kristallen in bevinden die in de zon mooi schitteren. De granieten plaat komt uit de Vogezen en is van dezelfde kleur. De broer van Marjan, Martien heeft op zaterdag 3 juni de steen opgehaald en in Nederland naar de steenhouwer gebracht. Bij de steenhouwer werd het brok steen op maat gemaakt. De wens was om alles zo eenvoudig en puur mogelijk te houden. We werden hierbij geweldig geholpen en geadviseerd door Lieke Koot. Lieke was een docente vormgeving van Bas. Beiden hadden een “klik”. Besloten werd om de letters op de steen in brons uit te voeren. De handtekening van Bas, die ook op de kaart en de bank staan, moest erop komen. Dit samen met geboorte- en sterfdatum. Er waren meerdere suggesties wat te doen met de steen. Gekozen werd voor een soort van levenslijn. Komend vanaf de grond zoekt hij zijn weg via de “berg” omhoog, waarna hij zich bovenaan in een punt uitloopt en de top loslaat.
We hebben geprobeerd Bas zijn eenvoud en zijn rotsvaste vertrouwen erin naar voren te laten komen.
Het lange wachten op de definitieve uitvoering was de moeite waard.

[image=upload/11steen.jpg]

Bocht Nul

De weg stijgt. Voor me is het donker, naast me de diepte. Ik luister naar mijn adem, het rollen van de bandjes over de weg, de zachte loop van mijn ketting. Voor me, iets bij me vandaan, mompelen tweede rode lichtjes over wat ze gegeten hebben. Ik voel me goed, ik heb over, de benen malen zonder echt op de pedalen te duwen. Moet ook.
Ik volg het zwakke lichtje dat vanaf mijn stuur schijnt door de haarspeldbocht naar rechts. Waar ben ik? Al bij bocht tien? Misschien al hoger? Ik stuur naar de rand van de weg, kijk omlaag, zie het dorpje onderaan. Een lichtvlek breidt zich uit, vormt een lang ononderbroken lint dat door de bochten slingert, de berg op, naar boven, tot aan mijn achterwiel, en verder voor me uit. We zijn met duizenden dit jaar, duizenden mensen, duizenden verhalen, verdrieten, wanhopen, strijdlusten en vreugdes. Samen vormen we een niet te stuiten kracht tegen kanker. Ik slik, mijn ogen lopen over.

Mijn gedachten gaan naar de mensen op ‘mijn bagagedrager’ naar Nathalie, de vriendin van mijn zus, die al zovaak geopereerd, bestraald en be-chemoot is, aan mijn opa, die al oud is, ziek is, maar van elke dag geniet, en aan hem, aan Bas, waardoor ik hier verzeild ben geraakt en die precies 9 maanden geleden op 24-jarige leeftijd overleed aan non-hodgkin. Ergens in deze stroom lichtjes, schijnen de lampjes van zijn ouders, van zijn broer Steph, van Bassie’ vriendin Joanne, de vrienden, vriendinnen. Om hem.
Twee dagen eerder werden we als Team Stichting B.A.S. (Beklim Alpe d’Huez Samen) verzocht om ons te verzamelen voorin het dorp Alpe d’Huez, bij de parkeerplaats bij het houten bruggetje. Er stond ons een verrassing te wachten. Vanaf daar liepen we een paar honderd meter verder omhoog. In een bocht stond een groepje mensen. Ik herkende sommige gezichten. Een van hen was de burgemeester van Bourg d’Oisans. Hij nam het woord en sprak over de betekenis van Alpe d’HuZes voor deze berg.
‘De onbaatzuchtige inzet van de duizenden Nederlanders voor de strijd tegen kanker, heeft deze berg ook een ander gezicht gegeven, een menselijk gezicht’, sprak hij.
Ik keek naar de ouders van Bas, naar Harrie en Marjan, Harrie had aan weerszijden van het glas druppels op zijn bril, Marjan beet verwachtingsvol op haar lip.
Achter de burgemeester stond een paal met daarover een witte plastic zak. Ik begon iets te vermoeden. Harrie werd gevraagd de plastic zak te verwijderen. Ik rilde.
Er verscheen een wit bordje, zoals je deze in alle eenentwintig bochten ziet. Zoetemelk, Kuiper, Winnen, Rooks en Theunisse hebben hier hun namen verbonden aan de berg. Maar nu ook, hij, Bassie, als beeld van de strijd tegen kanker, als Alpe d’HuZes-icoon, die ondanks zijn ziekte meerdere jaren hier de Alpe beklom. Daar staat hij,… bocht nul, de Bas Mulder-bocht.
‘Misschien’, zei de burgemeester: ‘dat de Tour er een doek overheen gooit, of het bord tijdelijk wil weghalen, omdat Bas geen tourheld is.’
‘Dacht het niet’ klonk het in me: ‘deze plek gaat een altaar worden!’

[image=upload/onthulling.jpg]

Bocht vijf. Ik blijf licht rijden, neem een slok. In het eerste daglicht zie ik mijn tellertje. Elf kilometer per uur.
Bocht een, ik ga even staan. Ik luister naar mijn adem, voel de kou. Ik sluit mijn windjack en trek mijn armstukken weer omhoog. Daar is het houten bruggetje. Ik slik, draai naar links, schakel een tandje zwaarder. Zwijg.
Bassie, denk ik,..bocht nul. Beelden schieten door mijn hoofd, jouw lach, die keren dat we hier samen reden, voor de vierde, vijfde keer omhoog. Onze gesprekken over dat alles met alles verbonden is, de gang van de ziel niet stopt bij de laatste adem. Ik voel, dat je de hele tijd met ons bent, tijdens onze reizen berg op, berg af. Ik mis je. Verdomme! Zout op mijn lippen.
Hier mag het, hier is het goed. Ik kijk om me heen, naar de man vlakbij, maar ver weg in zijn eigen gedachten verzonken. Misschien fietst hij voor zijn vrouw, zijn kind, een broer.
Ik strek mijn arm, groet bocht nul. ‘Bassie!!’ roep ik! Net als in sommige bochten staan ook onder het bord van Bas honderden kaarsen met namen.
De weg vlakt af, het is licht geworden. Mijn keel ontspant, ik schakel groter en stuur naar de finish. Een grote boog waar harde feestmuziek klinkt, iemand noemt mijn naam. De eerste klim zit erop. Ik kijk om me heen, maar kan de auto met thermokleding niet vinden. Rillend daal ik af, maar warm snel op bij het zien van de duizenden gezichten, ik zoek bekenden, een glimp van Harrie, Marjan, Joanne, Steph.

Twaalf uur en vele beklimmingen later verzamelen we bij ‘bocht nul’. Gezamenlijk rijden we voor het laatst over de eindstreep. De meesten gaan in de bussen naar beneden. Tijdens de afdaling genieten we van het uitzicht, de groene alpenweiden, de door wind en water uitgehouwen rotsen. Mijn gedachten zwermen uit, naar de autorit op de heenweg, waar we de bus van Mulders troffen op dezelfde parkeerplaats bij Dijon als twee jaar terug. Toen nog met Bassie. Ik denk aan de uitreiking van de [link=http://onderzoek.kwfkankerbestrijding.nl/kwf-kankerbestrijding-voor-onderzoekers/Pages/bas-mulder-award.aspx][u]Bas Mulder-Award[/u][/link], waar [link=http://overons.kwfkankerbestrijding.nl/nieuws/Pages/nieuws-pagina.aspx?nieuwsid=323][u]drie talentvolle onderzoekers[/u][/link] behalve een geldbedrag ook een miniatuur kregen van de Bas Mulder-bank, zoals die staat op de heide bij Nunspeet. Naast me zit mijn tienjarige zoon Jip, die drie keer de Alpe beklom op de Bas Mulder-fiets. Samen beklommen we de berg, hij danste als een rennertje in no-time omhoog. De hele weg was bij wielrennertje aan het spelen. In de bochten waar mensen zijn naam noemden zette hij extra hard aan. Pas bij ‘bocht nul’ zweeg hij, ik zag hem zijn tranen wegslikken. Samen zeiden we niets, we wisten, we voelden.’
Het is een intense, enerverende week geweest, met alle teamleden, waarin we lachten, voelden, fietsten en verwerkten.
We rijden de berg af, maar iets van ons is er voor altijd achtergebleven.

Bas Steman

Bas, jouw bank, ons rustpunt.

In oktober heb ik al een stukje geschreven over de Bank die ik zou maken voor Bas. De afgelopen tijd is mij meerdere malen gevraagd hoe ik erbij kwam om een bank te maken voor Bas en die ergens in het bos neer te zetten. Dit is vooral gekomen door onze bezoeken aan Duitsland. De afgelopen jaren zijn Bas en ik regelmatig met z’n tweeen weggeweest. In Duitsland staat op elke mooie plek een forse bank van het model zoals ik gemaakt heb. Ook Tatanka had in de week dat we er waren zo’n bank gekocht. Terugkijkend heb ik samen met Bas heel wat gesprekken op “banken” gehad. Nu ik dit opschrijf zijn het voor mij waardevolle momenten, momenten met Bas en Tatanka. Ook in Nederland werd er tijdens onze MTB tochten natuurlijk wat gegeten en gedronken. De voorkeur kregen die plekken die iets bijzonders hadden, een mooie boom, vergezichten, stilte, de natuur. Kort na het overlijden van Bas heb ik hem op z’n kamer beloofd dat ik twee banken zou plaatsen op plekken waar ik de waarde van kende. Zoals Bas ook zei; je moet doen wat je zegt. Daarom was ik zo gedreven om dit te realiseren. De afgelopen tijd ben ik er erg druk mee geweest, het moest natuurlijk wel ergens op lijken. Afgelopen zaterdag, 5 maart 2011, was het dan eindelijk zover. De bank zou geplaatst worden. De locatie, “de Liesberg”, gelegen aan de Stakenbergerweg in Elspeet, was bekend. Het was een mooie ochtend, helder weer en een beetje vrieskou, perfect. Samen met oa Marco Knoppert, hij bestuurde de trekker, zonder hem was het zeker niet gelukt. De bank weegt een 500 kilo en die moet ook bij het maken regelmatig verplaatst worden. De oude bank werd verwijderd waarna met behulp van Jip de gaten voor de poten gegraven werden. Het plaatsen ging vlot. De bank hoort daar gewoon, hij knalt eruit, hij staat echt op z’n plek. Het was voor mij een emotioneel moment, onze bank met alle herinneringen daar te zien staan.
Dat deze bank en plek voor elke bezoeker een rustpunt mag zijn.

Klik links op de foto voor de foto’s en hieronder voor een grotere kaart op Google Maps.

[link=http://goo.gl/maps/jKCj3][image=upload/locatiebank.jpg][/link]

2010, a never ending story, top 2000.

De laatste dag van het jaar 2010, een moment om bij stil te staan? Ja en nee, niet het jaar wel de gebeurtenissen. Afsluiten zullen wij als gezin en daarbij hoort ook Joanne het jaar nooit. We hebben op een indrukwekkende wijze afscheid genomen van een mooie geweldige zoon en vriend. Bas die gevochten heeft voor zijn leven. Veel heeft hij ons en anderen gebracht en nagelaten. We zullen de toekomst omarmen en het leven weer oppakken zoals Bas het graag zou zien en vooral zelf zou doen.

Na het overlijden van Bas waren er veel zaken die opgepakt werden of ons overkwamen. Zoals; de Bas Mulder award, zijn grafsteen uitzoeken, de Bas Mulder banken, de blauwe bal, documentaires en natuurlijk de voortzetting van Stichting B.A.S.

[b]Bas Mulder award[/b]
De award wordt steeds bekender in de medische wereld. De award moet jonge enthousiaste onderzoekers stimuleren in het doen van onderzoek naar kanker. De inschrijving sluit in februari, de toekenning vindt plaats op 9 juni op de Alpe.

Grafsteen.
Door Tatanka werd een mooie steen uit het Zwarte Woud meegenomen. Hij wordt nu bij de steenhouwer bewerkt. De afdekplaat komt uit de Vogezen en wordt in het voorjaar geplaatst.

De Bas Mulder bank(en)
De banken zijn na intensief beulwerk bijna klaar. Ze zullen in het nieuwe jaar geplaatst worden. De locaties zullen we hier dan vermelden.

[b]Blauwe bal, &samhoud[/b]
Heel bijzonder was dat Bas na zijn overlijden de blauwe bal ontving van de [link=http://www.samhoud.com]&samhoud Foundation[/link]. Deze bal wordt toegezonden aan personen die kracht uitstralen en betekenisvol zijn geweest voor de samenleving. Er zijn in totaal 50.000 ballen wereldwijd uitgegeven. Ongekend dat hij van deze kring deel uitmaakt.

[youtube=nlWfIHgFLjU]

[b]Docu’s[/b]
Bas werd meerdere malen gefilmd. Carolien Tensen sprak met Joanne en Bas in familieberichten. Onze huisvrienden Bas Steman en Ariane Greep legden alles vast tbv ons en tv Gelderland. Veel reacties volgden. Waardevolle momenten voor ons. Het is heerlijk om hem te zien met z’n maffe loopje, z’n uitspraken en daarbij z’n stem te horen.

[b]Stichting B.A.S.[/b]
Toen Bas de Stichting oprichtte hadden we geen van allen enig idee hoe lang hij zou bestaan en wat de impact zou zijn. De Stichting is Bas. Wij zullen zijn levenswerk met hulp van zijn vrienden in 2011 voortzetten. Bas heeft zijn vrienden en vriendinnen in 2011 een doel gegeven, een emotioneel doel. Presteren, genieten, samen zijn, samen lachen, samen huilen, maar vooral; leven, niet opgeven. Bijzaak is het genereren van geld. Wij zijn er trots op dat Bas iedereen, zelfs mensen die nog nooit gefietst hebben, op de fiets heeft gekregen.

Er valt nu een traan op de krant waar ik op aan het schrijven ben, ik luister de top 2000, Marco Borsato, nr 133 (1x3x3 = 9)! toeval nee hoor, het moet zo zijn. Ik kijk uit naar vanmiddag. Veel vrienden en vriendinnen van Bas komen op bezoek om het jaar af te sluiten, te praten en te praten en vooral… te lachen.

Bedankt lieve lieve Bas.
Bas, je werd genoemd in de top 2000, een stukje uit je leven werd voorgelezen, verwezen werd naar jouw muziek van Cold-Play. Om 23.50 uur, kort voor de jaarwisseling gaf je ons nog even een extra push.

Portret Bas Mulder

[vimeo=18220287-227]