En ik ben er Trots op! Want vanaf nu stromen de stamcellen van Steph mijn broertje door mijn lijf. Ik heb ze toegelaten. Ze mogen zich nestelen en van daaruit een prachtig immuunsysteem opbouwen wat de kanker definitief zal vernietigen.

Het was even wachten op de infuus zak van Steph maar na het zien van de zak weten we waarom. Wat een enorme zak! Echt ongelooflijk, hij was gewoon helemaal rond zo vol zat die. Het leek wel een rollade. Het meisje wat zak vast had zei gelukkig tegen m’n ouders en broertje dat ze even geen hand gaf omdat ze de zak liever met 2 handen vast hield. ‘Dat is je geraie ook!’ Vloog al snel vanaf mijn bed. Het zou je maar gebeuren.

Nadat er gecontroleerd was of ik wel B.A. Mulder was konden we beginnen. Hoewel? ‘Wat zijn uw voor letters?’ B.A. en daarna zeg ik zoals je je postcode duidelijk maakt ‘[b]B[/b]ernard, [b]A[/b]… dus ik schiet echt keihard in de lach (zenuwen). ‘oh nee shit nee!’ Bastiaan Alexander Mulder 13-06-1986. Oke dan kunnen we echt beginnen.
Aankoppelen en gaan. Om de 5 minuten werd m’n temperatuur en bloeddruk gemeten om te kijken of er reactie is. Natuurlijk was dit er niet. Het zijn Steph z’n cellen hoor zei ik nog. Dus was het eigenlijk gewoon kijken hoe de zak langzaam leegliep richting mijn lies.
Ja, ja, het gevoel. Je kan er zo weinig over zeggen dus doe ik het eigenlijk ook niet. Want het is geweldig en het is vreemd. Maar ik had na de transplantatie zo’n warm gevoel op mijn rug. Was eigenlijk heel bijzonder. Een heel goed gevoel.

[image=upload/09transplantatiesucces.jpg]