Nu 1 dag voordat ik op vakantie ga durf ik het hier pas echt op te schrijven. Dat zegt wel iets over hoe zeker ik er van was. De afgelopen maand was er weer 1 hoor. De klieren zitten in de hals, oksels en liezen. Ik ben er in mijn hoofd behoorlijk mee bezig. Om de klieren een beetje stabiel te houden krijg ik chemo van Henk. Maar die chemo heb ik al zo vaak gehad dat mijn kankercellen zich al een beetje resistent hebben gemaakt tegen de chemo. Dus compleet weg gaat het nooit van deze chemo. Puur om het stabiel te houden. Inmiddels heb ik er 3 gehad en 12 april krijg ik de 4e. Heel erg ziek ben ik er niet van, maar kan al zeker zien dat de conditie die ik een beetje had opgebouwd inmiddels is vermorzeld door de chemo. Beetje jammer, want de Alpe komt wel heel snel dichter bij.

Ik weet dat ik mij niet zo druk moet maken om die dikke klieren. Maar toch elke keer als je wakker wordt voel je vanzelf weer aan je hals…ja, ze zitten er nog. Afdrogen van je lichaam na het douchen is er ook zo een. Je wordt er elke keer mee geconfronteerd. Terwijl die klieren eigenlijk niks doen. Ik ben er bijvoorbeeld niet ziek van. Heb ook helemaal geen ziekteverschijnselen of wat dan ook. Henk zegt dat ik geluk heb dat ze allemaal buiten de vitale gebieden liggen. De klieren liggen bijvoorbeeld ook allemaal aan het oppervlak van het lichaam. Een voordeel. Eigenlijk ben ik nog nooit ziek geweest van kanker. Altijd van de chemo. Daar ga je op zich wel van nadenken. Verder voel ik me echt prima.

Het enige wat je kan doen is vertrouwen houden. Ik doe er op dit moment alles aan en meer kan ik niet doen. Ik let goed op mijn voeding, deze is al erg aangepast sinds ik ‘ziek’ (van de chemo, ja) werd. Mijn bewustzijn over kanker en het leven in het algemeen is erg vergroot en ik probeer natuurlijk te blijven sporten. Gewoon de gedachten dat ik er voor mezelf alles aan doe geeft me rust. Maar dat moet ik niet vergeten. Want soms vergeet je dat.

Vandaag heb ik de 3e chemo gehad. De klieren zijn stabiel en op sommige plaatsen iets geslonken en voelden week aan. Een goed teken. Verder was de oogarts ook tevreden. Want de graft op mijn hoornvlies is minder door het zalfje wat ik er voor gekregen had. 12 april krijg ik nog een 4e chemo. Daarna krijg ik extra afweercellen/t-cellen van Steph om een graft/afstoting op te roepen richting de tumor. Daarvoor moet hij weer even aan het bloedapparaat. Hij hoeft daarvoor geen groeifactor te spuiten. Puur alleen even bloed afgeven. Hij heeft er dus niet echt last van.

Maar nu eerst naar Tenerife, bedankt voor alle ‘fijne vakantie’ berichtjes. Dat gaat zeker lukken!

[i](PS. die dikke kop bij mijn mood komt door de 60mg dagelijkse prednison)[/i]

De vakantie op Tenerife was fantastisch! Het was gewoon lekker om even met zijn tween te zijn. Even de kanker thuis laten. Haha vergeet het maar, want in Tenerife was die er ook gewoon.
Er waren een hoop extra maatregelen nodig om op vakantie te gaan met al die medicijnen. Medisch paspoort/Extra Antibiotica/etc. Maar ik heb eigenlijk geen problemen gehad, zelfs niet bij de Douane. Bij aankomst op Tenerife heb ik gelijk de medicijnen geordend in de medicijnboxen gedaan. Zodat ik dat mooi klaar had. De vakantie kon beginnen!

De eerste 2 dagen hebben we lekker een beetje bij ons appartement gehangen omdat ik 24 uur geleden nog aan de chemo zat. Tijd zat om te lezen. En ik vond het heerlijk. Ik ben helemaal geen lezer. Maar ik heb gewoon 3 boeken uitgelezen…Was in 2 wel is waar halverwege. Maar toch. Niks voor mij. De titels; [i]’Kanker is geen ziekte, maar een overlevingmechanisme’ van Andreas Moritz, ‘De man en zijn Fiets’ van Wilfried de Jong, ‘Op de Helling’ van Boudewijn Smid[/i]
Dat boek over kanker is geen ziekte maar een overlevingsmechanisme. Tjonge, wat een boek. Een hele andere benadering richting kanker dan dat je normaal hoort en leest. Ik weet niet of alles klopt wat er in staat. Maar het geeft me wel een goed gevoel en klinkt eigenlijk heel erg logisch. Misschien kon ik wel eens heel simpel van mijn noodzaak voor kanker afkomen… Ik zie het wel. Het boek van Wilfried de Jong is gewoon leuk. Korte leuke stukjes met duizenden bijvoeglijke naamwoorden. Op de helling gaat over vijf vrienden die bij de Alpe d’Huez een tocht gaan rijden de Marmotte. Leuke roman, mijn eerste trouwens.

Toch vind ik het leuker om boeken te lezen waar je echt iets van kan leren. Of zo’n boek over kanker/voeding. Je maakt je leven wel steeds lastiger met al die boeken want je gaat echt overal op letten.
Je kan natuurlijk ook zeggen dat er een hoop bangmakerij in die boeken staat. Toch denk ik dat er echt een kern van waarheid in zit. Als je alleen al naar de feiten kijkt van kanker. 1 op 3 mensen krijgt er mee te maken. Vanzelf krijg je het allang niet meer lijkt mij. Het is in ieder geval niet echt logisch dat het geval zou zijn.

Mijn eerste gedachten over de Canarische Eilanden waren eigenlijk zon, zee en strand. Oftewel, zuipen. Maar dat valt tegen zeg. Want een mooi eiland en wat heeft het veel te bieden qua natuur. We hebben 3 dagen in fijne Opel Corsa rondgereden en zo 500km afgelegd. De hele dag prachtige bergweggetjes rijden. Het moet daar een genot zijn op je racefiets. Beetje warm in de zomer dat wel, maar in deze tijd is het prima. Je kan natuurlijk wel vanaf zee-niveau tot 2300m klimmen over prachtige wegen. Oftewel u kunt u borst nat maken.

Het was gewoon lekker om niet de hele dag aan m’n klieren te hoeven denken. Maar aan waar we heen moesten…