Tadaa de transplantatie gaat door! Afgelopen donderdag zaten mij vader en ik in het ziekenhuis voor een afspraak met mijn dokter over de toekomst… Het begon al een beetje te kriebelen omdat mijn dokter op woensdag belde om voorafgaand aan zijn consult een echo te maken van de buik. Gelijk begint je hoofd te ratelen, waarom wil hij nou weer een echo? Wil hij iets belangrijks gaan afspreken? Maar ik voel me goed, de jeuk is veel minder, ik eet goed. Dus ik heb niks te vrezen. Zo simpel is het.

Bij de echo was dus ook niks te zien! Alleen een vergrote milt en lever. Maar dat hoort er op dit moment bij. Er zaten in ieder geval geen klieren die m’n galwegen dicht drukken. Wat de oorzaak van jeuk zou zijn… Geweldig! Het was nog wel even spannend want er zat een ‘darmlus’ voor het beeld. Waardoor alles wat moeilijker te zien was. Dus moest er tijdens het onderzoek de radioloog nog extra langskomen omdat ze het niet vertrouwde. Want ze dachten eerst dat de darmlus iets anders was. Gelukkig is niks minder waar. De radioloog zag het gelijk, ow je hoeft je nergens zorgen om te maken het is echt een darmlus.

Meteen naar boven naar Lokhorst. Ik kon hem opgelaten het nieuws vertellen dat er geen klieren in de buik zitten. Lokhorst heeft vervolgens mijzelf nog gechecked en kwam te de conclusie dat de klieren niet groter zijn geworden afgelopen week maar zelfs iets kleiner! Dit geeft aan de Zevalin zijn werk doet! En dat is dus al te zien na een 1 week. Goed spul…

‘Nou zegt Henk, dan gaan we nu zo snel mogelijk de transplantatie inplannen’ WAT! Beter dacht ik. Maar zo opgelaten was ik eigenlijk helemaal niet. Het leek wel alsof ik het allang wist. Alsof het helemaal geen verrassing meer was. Ik ben er nog niet helemaal achter wat voor gevoel ik er nou precies bij had. Wel een goed gevoel overigens, maak je geen zorgen. Mijn vader was met stomheid geslagen en vroeg zich ook hardop af waarom nu opeens wel? Lokhorst vertelde dat het goed ging met de klieren en dat ik zelf nog steeds vrij fit ben en jong en dat ze het daarom toch willen proberen. Me vader vraagt zich weer af, wat een contrast met het bericht van 6 november! Klopt, zegt Henk. Maar hij is gewoon nog zo goed en het staat er nu goed voor dus we moeten het proberen.

Nou dat vind ik ook. Toch wel lekker als een arts er ook weer vertrouwen in heeft. Ben toch wel blij dat ik zelf altijd erg positief in mijn ziekte heb gestaan. Want dat ziet een arts ook. Dus wil hij harder voor je lopen en kan hij misschien wel meer voor je doen. Want wanneer jij zelf er geen vertrouwen in hebt heeft je arts dat al helemaal niet.

Wat wel heerlijk was en waar ik echt van genoten heb is het goede nieuws brengen! Want wat is telefoonneren, smsen, twitteren dan opeens leuk! Dat het mijn omgeving echt verdiend! Vind het ook zo gaaf dat Steph nu weer echt iets voor me kan betekenen. Dat moet hem vast een goed gevoel geven. Niet meer machteloos aan de kant staan!

Ik ben ontzettend blij dat de transplantatie door gaat. Maar zin heb ik er niet in. 8 december tot en met 15 december wordt ik opgenomen in het UMC. Op 14 december zal Steph zijn cellen afstaan en op 15 december zal ik ze op mijn beurt opnemen in mijn bloedbaan. In de dagen voor de transplantatie zal ik behandeld worden met 5 dagen chemotherapie. Verder geen nieuwe stoffen die ik nog niet gehad heb geloof ik… Daar heb ik dus geen zin in. Weer die pauper chemo, weer met je infuuspaal naar de wc. Achja, even doorzetten.

[vimeo=7960099]
[link=http://www.omroepgelderland.nl][image=upload/09gelderland.jpg][/link]

Even een berichtje vanuit het hospitaal. Het gaat aardig goed. Zoals ik al in mijn twitter zei ben ik inmiddels van mijn hoofdpijn af. Ik heb nu 2 dagen chemo in systeem zitten. Opzich heb ik van de chemo nog niet echt last. Alleen de andere medicijnen die je bij de chemo krijgt maken mij ontzettend duf. Daarom lig ik het meeste deel van de dag op bed, omdat ik mijn ogen gewoon niet open kan houden. Zo duf. Ik slaap ook niet als ik dan even op bed lig.

Verder is Steph druk bezig met een Junk te worden. Hij spuit zichzelf 2 keer per dag met het groeihormoon voor z’n stamcellen. z’n beenmerg gaat dan heel veel stamcellen maken waardoor ze niet langer opgeslagen worden in het beenmerg. Maar ze worden dan gewoon in bloedbaan gegooit. En daar is dus weer het voordeel van dat je ze er makkelijk uit kan halen. Hij hoeft dus niet onder het mes, of geopereerd te worden(!)

De chemo’s die ik nu krijg zijn trouwens niet om de kanker nog verder terug te dringen. Deze chemo zorgt ervoor dat mijn immuunsysteem zwak word zodat Steph zijn stamcellen uberhaupt naar binnen kunnen.

UMC Utrecht
Postbus 85500
3508 GA Utrecht
B2 Oost – Kamer 17

Dat hoort niet. Steph in het ziekenhuis bed! Raar gezicht als opeens je broertje in het bed ligt. Maar als je natuurlijk even iets verder kijkt dan je neus lang is het onwijs bizar geweldig! Alles tegelijk zo ongeveer. Want hij ligt daar wel even z’n stamcellen te doneren voor z’n broer!
Ik kon er niet de hele tijd bij zijn omdat ik er op het moment dat ik bij Steph zat er bij mij chemo in liep. De laatste zakken van de kuur. Zoals iedereen weet zijn de laatste loodjes het zwaarst dus ben ik toch even van zijn zij geweken. Maar wilde er wel bij zijn wanneer de laatste stamcellen in de zak liet vloeien. Dus dat heb ik wel gezien. Mooi hoor…het is eigenlijk maar een infuus zak. Maar wel met mijn redding, de eerste kuur die echt gaat werken. Dat leeft gewoon al jaren lang aan mijn zij… Hoe meer je er over nadenkt hoe mooier het word.

Steph die was al daags voor de transplantatie begonnen met de spuiten. De spuiten die zijn beenmerg als een gek stamcellen en t-cellen laten maken. Omdat er teveel cellen zijn om op te slaan in het beenmerg worden ze in de bloedbaan gegooit waardoor de ferese-machine ze er uit kan halen. Je voelt hier verder niks van. Maar je wordt er wel heeel erg moe van. Omdat het te vergelijken, alsof je vanuit je bed een marathon gelopen hebt. ‘Je bent wel erg moe’ zei Steph ‘maar wel met een voldaan gevoel’. Aah die lieverd.

[image=upload/09donorzak.jpg]

Ik ging me zelfs zorgen maken om Steph, vreemd verhaal zeg! Want die spuitjes gaven Steph wel botpijnen. Heb ze zelf ook wel gehad maar hij kreeg wel hogere dosis spuiten dus dat zal ook harder doorwerken in je beenmerg. Maar ik ging me opeens bedenken goh hoe is het met hem. Terwijl zij dat waarschijnlijk al 3 jaar hebben met mij…kut gevoel is het.

En ik ben er Trots op! Want vanaf nu stromen de stamcellen van Steph mijn broertje door mijn lijf. Ik heb ze toegelaten. Ze mogen zich nestelen en van daaruit een prachtig immuunsysteem opbouwen wat de kanker definitief zal vernietigen.

Het was even wachten op de infuus zak van Steph maar na het zien van de zak weten we waarom. Wat een enorme zak! Echt ongelooflijk, hij was gewoon helemaal rond zo vol zat die. Het leek wel een rollade. Het meisje wat zak vast had zei gelukkig tegen m’n ouders en broertje dat ze even geen hand gaf omdat ze de zak liever met 2 handen vast hield. ‘Dat is je geraie ook!’ Vloog al snel vanaf mijn bed. Het zou je maar gebeuren.

Nadat er gecontroleerd was of ik wel B.A. Mulder was konden we beginnen. Hoewel? ‘Wat zijn uw voor letters?’ B.A. en daarna zeg ik zoals je je postcode duidelijk maakt ‘[b]B[/b]ernard, [b]A[/b]… dus ik schiet echt keihard in de lach (zenuwen). ‘oh nee shit nee!’ Bastiaan Alexander Mulder 13-06-1986. Oke dan kunnen we echt beginnen.
Aankoppelen en gaan. Om de 5 minuten werd m’n temperatuur en bloeddruk gemeten om te kijken of er reactie is. Natuurlijk was dit er niet. Het zijn Steph z’n cellen hoor zei ik nog. Dus was het eigenlijk gewoon kijken hoe de zak langzaam leegliep richting mijn lies.
Ja, ja, het gevoel. Je kan er zo weinig over zeggen dus doe ik het eigenlijk ook niet. Want het is geweldig en het is vreemd. Maar ik had na de transplantatie zo’n warm gevoel op mijn rug. Was eigenlijk heel bijzonder. Een heel goed gevoel.

[image=upload/09transplantatiesucces.jpg]

‘Bas, vind je het leuk als we een spinningmarathon voor je gaan organiseren op de dag dat jij transplantatie hebt’. Vroeg mij docent Vormgeving.

Ja DUH! De docenten en studenten van Build Environment & Transport te Windesheim hebben een spinningmarathon georganiseerd voor Stichting B.A.S.! Dat niet alleen, ook hebben ze loempia’s en andere snuisterijen verkocht. Het heeft ook nog eens 4.000 euro op gebracht(!). Ze hebben dat ook nog eens gedaan terwijl ik mijn transplantatie had. Als dat geen extra boost positiviteit geeft weet ik het ook niet meer.

Kijk het geld is mooi en is ook ontzettend hard nodig. Maar wat ik nog veel mooier vind is de inzet van al die mensen. ‘Gewoon’ iets prachtigs doen voor iemand die je misschien helemaal niet kent. ‘Gewoon’ uit jezelf iets doen. Dan heb je het totale Alpe d’HuZes er goed begrepen. De emotie van niets kunnen doen tegen kanker omzetten in de kracht om wel iets te doen. Rescpect!

Vond het wel jammer dat ik er zelf niet bij kon zijn, ik had iets met een transplantatie van een donor ofzo… Gelukkig hebben we de foto’s van [b][link=http://www.keesbunk.nl/]Kees Bunk[/link][/b] nog.

[link=http://www.keesbunk.nl/overig/marathon/][image=upload/09nietvoorniets.jpg][/link]
[link=http://www.keesbunk.nl/overig/marathon/][image=upload/09quaad.jpg][/link]
[link=http://www.keesbunk.nl/overig/marathon/][image=upload/09loempia.jpg][/link]

[link=http://basmulder.org/weblog/krant/2009/34.pdf][image=upload/09hsk.jpg][/link]
[center][b][link=http://basmulder.org/weblog/krant/2009/34.pdf]doorscrollen naar pagina 8[/link][/b][/center]