In de laatste week van oktober ben ik samen met Pa naar de Harz geweest. Dit gebeurde onder leiding van een Mandan. Wij zouden zeggen een indiaan. Maar hij is een Mandan. [b][link=http://en.wikipedia.org/wiki/Mandan](Wiki-Mandan)[/link][/b]. Ik heb deze beste man ontmoet bij het verjaardag feestje van Jip Steman. Hij werd op 9-9-9 9 jaar oud en vierde zijn verjaardagsfeestje in het bos met deze Mandan door onder andere pijl en boog te schieten. Ik was daar dus ook bij. Het was eigenlijk ontzettend leuk. Ik heb daar toen echt een leuke dag gehad en hele vreemde man ontmoet. Deze Mandan heet Tatanka. Hij is opgegroeid in Canada en is daar in zijn stam medicijnman. Ze leven daar nog steeds gewoon in de natuur… wat dan opeens een reservaat heet. Toen hij een jaar of 35/40 was is hem verteld dat hij naar Europa moest gaan om hier te gaan vertellen over zijn cultuur. Dat begon allemaal in de Harz in Duitsland. Een prachtig stuk natuurgebied midden in Duitsland waar de grens ligt tussen het oude Oosten en Westen. Nadat hij een tijd in de Harz heeft geleefd en daar veel heeft kunnen vertellen over de natuur. Is er vanuit zijn stam het signaal gekomen om naar een ander land te gaan. Dat was dus Nederland. Hij woont nu een paar jaar in Markelo. En verteld mensen over zijn cultuur doormiddel van lezingen op scholen, kinderfeestjes, kunstmarkten etc. Daarbij helpt hij sommige mensen die om hulp vragen.

Terug naar het verjaardagsfeestje van Jip. De hele dag had ik een raar soort gevoel van zenuwen als ik naar Tatanka keek. Heel vreemd, alsof hij dwars door me heen keek. Zelfs bij de lunch begon hij over chemo-kuren. Daar praat je toch niet echt bij een kinderfeestje met kinderen van 9 jaar… Dan sta ja toch wel even raar te kijken. Maar er op in te haken waar al die kids zaten durfde ik eigenlijk niet. Aan het einde van dag toen we allemaal naar huis gingen bleef ik nog even bij hem staan. Ik had al mijn moed verzameld en vroeg hem trillend op m’n benen, of hij [i]het[/i] aan mij kon zien. “Ja”. “Oke, kunnen we er ook nog iets aan doen?’. “Ja”.

Ik kreeg een telefoonnummer en heb dat een paar dagen daarna gebeld. Natuurlijk heb ik thuis eerst alles verteld en overlegd of het verstandig was etc. Maar de ervaring was voor mij zo bijzonder dat ik al zeker was van mijn zaak. Ik ben er nu een paar keer geweest en het is telkens geweldig als ik daar ben. Ik voel me bij hem ontzettend goed. Je leert er zoveel en dan bedoel ik eigenlijk gewoon de dingen die we met ze alle in het westen zijn vergeten.

Vanaf het begin heeft Tatanka gezegd dat hij mij graag mee wilde hebben naar de Harz. De Harz ligt tussen Hannover en Leipzich. Het natuurgebied is echt bijzonder mooi. Helemaal de oostkant is schön. De lucht is er ook bijzonder schoon. Maar je bent er ook gewoon even uit. Het was echt een gave week, ik heb niemand gemist. Het is lastig uit te leggen. Maar het was geweldig. We hebben veel gewandeld. Tenminste dat was de bedoeling maar Tatanka weet zoveel over elke blaadje, kruidje, paddenstoeltje dat je elke 10 meter stilstaat. Naast wandelen hebben we ook gevist op forellen! Heb er zelf 7 gevangen, hehe. Ik had nog nooit gevist omdat ik dacht dat ik er geen geduld voor zou hebben. Maar het is echt leuk… als je wat vangt. Het hoogte punt voor mij tijdens de week was toch wel het moment dat ik de pure energie van een … boom voelde.

[link=http://www.basmulder.org/weblog/foto/09harz/index.html][image=upload/09boom.jpg][/link]

Hoe speciaal was dat! Het was net of ik even bij tankstation was gestopt en even kon bijtanken. Het is de boom hierboven op de foto. We liepen er langs, en hij vertelde over dat de bomen die zo buiten de rest van de bomen staan bijzonder zijn. Dat deze heel krachtige energie hebben om ze ook extra sterk moeten zijn willen ze overleven alleen zonder de bescherming van de ander bomen bij bijvoorbeeld een storm of vorst. Nou dat heb ik gemerkt. Ik dacht oke ik ga het gewoon proberen even niet denken aan andere mensen die mij misschien stom gaan zitten aan kijken. Ik legde mijn handen op mijn boom en voelde al vrij snel een licht gevoel in m’n borst. Toen kreeg ik al kippenvel en was enthousiast dat het werkte. Daarna leek het wel of ik in de branding van de zee stond. Zo kwam de golven energie naar binnen. Onbeschrijflijk om de kracht van de natuur zo te voelen. Toen was het voor mij duidelijk. Ik ben goed bezig.

Controle, na een intensieve week in de Harz. Zoals jullie in mijn twitterberichten hebben kunnen zien was het een succesvolle controle. Het enzym wat vrijkomt bij het aanmaken van lymfocyten in beenmerg is te meten. Dit was 4 weken terug 600 daarna werd de groei aggresiever en stond het op 1000. Maar maandag was dit getal gezakt naar 300. Wanneer dit getal onder de 250 is, is het normaal. Dit komt dus ook de chemokuur die ik gehad had. Het slaat dus aan. Maar gerust was ik niet eigenlijk niet zo heel erg. Want goed nieuws is het wel, maar naar mij idee zijn de klieren niet zo erg geslonken… Tenminste niet zoveel als ik gehoopt had. Nouja er is in ieder geval minder activiteit in het beenmerg. Dat geeft de burger moed. Dr. Lokhorst tevreden en ik tevreden. We liggen zo goed op schema voor de transplantatie van 14 december.

Verdomme het is zover. Ik moet er toch over gaan schrijven want Dokter Lokhorst heeft het mij verteld. ‘Bas we kunnen hier niks meer voor jou doen’. BAM de kogel is door de kerk. Het is gezegd. Het is verdomme gezegd. Met stomheid geslagen. Wat moet ik nu dan? He Lokhorst? Wat hebben jullie dan in Gods naam gedaan de afgelopen focking 3 jaar. Waarom heb je mij dan zo verschrikkelijk ziek gemaakt? Waarom heb ik dan al dat geld opgehaald waarvoor?! Maar wat kan je zeggen… Ik weet niks zinnigs te zeggen, niemand weet wat hij moet zeggen. Niemand aan de telefoon die ik het verteld hebt weet wat hij moet zeggen.

Het ging gister, vrijdag 6 november zo. Bloedprikken van te voren om te kijken of ik de kuur uberhaupt mocht hebben. Aangekomen op de dagbehandeling waren mij wittebloedlichamen 1.5. Niet erg hoog… Wat mij verontruste. Maar de verpleging had orders gekregen toch de kuur te geven. Dus ik in protest van ja maar de leuco’s zijn echt te laag hoor. Ik wil nog wel een keer bellen zei de verpleger. Doe dat maar zei ik. Lokhorst zal zo even langskomen was de melding na het 2e telefoongesprek.
Lokhorst kwam tijdens de kuur nog even kijken hoe het ging. Ik vroeg hem zit het nou? Volgens hem was nog langer wachten met de kuur niet handig omdat dan de klieren weer zouden kunnen gaan opspelen. Maar we moeten wachten met de rest van de pillen want de pillen werken op het beenmerg en dan zouden mijn leuco’s nog onder de 1.5 komen. En het infuus van vrijdag niet…Snap je het nog?

Nadat mijn kuur er voor de helft in zat. Kwam Lokhorst nog eens langs. Ik zei tegen hem dat ik me toch zorgen maakte om die dikke klieren want ik voel ze nu werkelijk overal. ZELFS in het bestraalde gebied!? Gordijn dicht. En Lokhorst weer voelen. Ja, ja klopt.

Nadat de kuur er volledig in zat zei de verpleging dat ik naar Lokhorst kon lopen in kamer 3. Oke dit klopt zei mijn gevoel. Ik zei tegen Pa dat we er slecht voor stonden. Toch maar naar kamer 3. Weer kon ik gaan liggen op de tafel. Weer voelen aan de klieren. Ja, ik heb genoeg gezien zei Lokhorst. Ga maar zitten.
Ja, het is erg agressief, ik denk niet dat we zo door kunnen gaan. Pa zegt, dus geen transplantatie?! Nee, Nee. Het is te agressief. We kunnen hier niks voor je doen. Ik heb nog gebeld met andere specialisten uit andere ziekenhuizen. En zei weten het ook niet meer. Maar man wat moet ik dan? Je laat me nu gewoon zitten. ‘Het spijt me’ hoor je dan. Maar hoe zit mijn toekomst er dan uit Lokhorst? ‘Maanden’…

Dat zullen we nog wel is zien zegt mijn hart in de auto terug naar huis. Kan me niet schelen of dit je kop in het zand steken reactie is. Het interesseert me niet. Nu is pas het moment dat ik furore kan maken. Wanneer iedereen je heeft afgeschreven opstaan en gewoon tegen iedereen in doorgaan. Dat is iets we ik ga doen. Alleen het medische pad stopt hier.

Dan zit je maandag bij dezelfde dokter als de vrijdag ervoor. Zegt hij dat hij het toch wil proberen. Dat leek ons nogal wiedes. Hoewel ik toch eerlijk moet zijn. Het weekend was geen pretje. Ik wist niet dat je zoveel gedachten tegelijk kon hebben. Want ik zat even diep hoor. Ik werd van de ene kant, naar de andere kant geslingerd in mijn hoofd. Gelukkig brachten jullie uitkomst. Want als je elke dag een stuk of 20 van die berichten uit ja gastenboek onder ogen krijgt… Ja dat zijn toch allemaal berichten die je de goede richting in drukken.

Vervolg Medische pad, Is de [link=http://basmulder.org/weblog/upload/zevalin.pdf][b]Zevalin[/b][/link] kuur. Het komt er op neer dat ze je die kuur alleen geven als ze er vertrouwen in hebben. Zelf had ik dat al gelukkig zien de artsen dat nu ook. Het is wel maf hoor krijg je eerst te horen. ‘Bas we kunnen hier niks meer voor je doen’ 3 dagen daarna kunnen ze dat opeens wel. Moet je nagaan wat er dan in je kop gebeurd. Het is zo wisselend allemaal. Ik had me er namelijk al helemaal bij de behandelingen neergelegd bij infusen en de naalden. Ik had er ook totaal geen zin meer in. Lokhorst moest mij bijna over halen om de kuur te doen. Ik was gewoon helemaal klaar met ziekenhuizen.

Dan die mafkezen van de Alpe d’HuZes. Ze gaan met ze alle aan me denken zondag 15 november van 20:00 tot 20:10. Want alles is energie. Zie de oproep hieronder.

[link=http://www.opgevenisgeenoptie.nl/news/112-10-minuten-gedachtekracht-voor-bas-mulder.html][image=upload/09kracht.jpg][/link]

Daar zit je dan op je ziekenhuisbed in een achterafkamertje met stoelen en tafels om je heen gestapeld je laatste strohalm-chemo te innen op de afdeling nucleairegeneeskunde.

Het was een rare week. Het begon goed in Limburg. Even lekker weg samen met Joanne. Hadden we wel verdiend. Het was supergezellig en we hebben leuke uitstapjes kunnen doen naar de gebruikelijke zaken, 3-landenpunt, valkenburg en maastricht. Tussen de activiteiten door probeerde ik wat te rusten. Want ik voelde me op dat moment zeker niet top. Had daar erg last van jeuk en lichte misselijkheid, waardoor ik niet lekker veel kon eten. Waarom de jeuk en waarom de misselijkheid, wist ik niet. Dacht eigenlijk dat het door de spanning kwam voor de Zevalin kuur.

Donderdag was het dan zover. De kuur, dit moet hem zijn, deze moet de deur openen richting de stamceltransplantatie. Hoe klein de kans ook is. Het ontbijt op donderdag was niet veel soeps ik kreeg geen hap door mijn keel. Van top tot teen stijf van de spanning. Eenmaal in Amersfoort ging het aansluiten van het infuus gemakkelijk! Wel misselijk, maargoed. De voorbereidende mabthera ging goed. Ondertussen even overgegeven… Hoort er allemaal bij denk ik. Eindelijk was het dan 12:00 ik mocht naar de afdeling nucleairegeneeskunde. Hier kreeg ik de om de halve minuut een shot van de dure Zevalin. Ik voelde me echt zo slecht, ongelooflijk. Ik wist echt van gekkigheid niet hoe ik moest zitten. Leuk was anders. Slecht ontbijten, overgeven en niets er bij kunnen eten doet je natuurlijk geen goed. Maar hij zit er in…Eindelijk. Maar wat een hel.

De dag na het toedienen van de Zevalin ging ik op controle in Utrecht bij dr. Lokhorst. Ik was blij dat ik op controle mocht. Want de jeuk en misselijkheid waren niet weggegaan na de kuur. En als ik die klachten had doordat ik zo gespannen was hadden ze nu weg moeten zijn. Gelukkig kon Henk mij uitsluitsel geven. De klieren in mijn hals, oksels en liezen zijn allemaal kleiner geworden! Goed nieuws dus. Alleen mijn milt was wel wat hard. Dat komt dan weer door de lever. Dat was ook te zien aan mijn bloedwaarden. De lever kan niet goed zijn werk doen omdat er hoogst waarschijnlijk klieren de gal-buisjes dichtdrukken waardoor het gal niet goed wordt afgebroken. Waardoor het in je bloed komt. Dit geeft dus die jeuk…

Ook was te zien dat mijn calcium in mijn bloed erg hoog was. Dit komt weer doordat de kanker in mijn botten zit. En dat verklaard dus de misselijkheid. Diezelfde middag zou ik hiervoor nog 2 uur aan het infuus moeten zodat het calcium weer terug mijn botten in gaat.

De Jeuk en Misselijkheid zijn op dit moment zo goed als verdwenen. In ieder geval goed onder controle. Want ik eet weer als een paard en voel me best goed. De klachten zullen voorgoed weggaan wanneer de Zevalin zijn werk gaat doen. Dit duurt ongeveer 1 a 2 weken voordat we dit gaan zien! Verder weet ik wel dat de Zevalin aan het werk is want ik heb de eerste bijwerkingen al binnen, gewrichtspijn.

Maar man wat een voel ik mij op dit moment stukken beter dan 4 dagen geleden. Ik had nog steeds een helder doel voor ogen, maar mijn lichaam wilde echt niet meewerken.