Nou, weer iets nieuws in mijn loopbaan van kanker ben benieuwd hoe ik hier weer mee om ga gaan. Vanochtend in de douche voelde ik, toen ik mijn armen langs mijn lichaam hield, een pijntje in mijn beide oksels. Dit was mij 2 dagen eerder ook al opgevallen. Ik dacht spierpijntje… Vandaag ging ik maar eens voelen. Ja hoor, verdomme dikke klieren. Ik droog mij af loop naar m’n kamer sta voor m’n spiegel om mijn ondergoed te pakken. Zie ik daar aan de boven kant van mijn benen twee bultjes links en rechts. Dit meen je niet dacht ik boven en onder het middenrif!! WAT?? Meteen de dokter SMS’en.

Dokter ook ongerust. Dokter vraagt of ik nu meteen kan komen om 10:00. Sorry, doc maar Sander komt me zo halen om even te biken, 14:00 kan dat ook? Dat is goed. Nou tot dan.

Oh, dat gevoel in je buik wat een klote gevoel blijft dat. Ik kan er maar niet aan wennen. Het gevoel van pure spanning. Ik heb met Sander maar een uur gebiked in het gat van Lunteren. De afdalingen gingen goed maar de klimmen gingen voor geen meter. De kracht was ver te zoeken. Dus hebben we het laatste kwartiertje even over de weg gepeddeld. Naar huis en meteen door naar het UMC.

Bloed prikken en door naar boven waar de dokter op mij wacht. Meteen ga ik op de tafel liggen zodat hij hoop ik uitsluitsel kan geven. ‘Ja dit is zorgwekkend’, zie ik hem denken. Hij had voordat ik kwam ook al geregeld dat ik meteen door kon naar de Patholoog voor de puncties in lies en oksel. Dat ging allemaal goed.

Weer terug naar de dokter. Hij verteld me wat er gaat komen. Vrijdag starten we ’s ochtends met een PET-scan, daarna krijg je de eerste chemo via infuus. De dagen daarna krijg je chemo in tablet vorm. Want ze willen eerst die verdomde klote ziekte onder controle hebben voordat ze met Steph de transplantatie starten.

Pa en ik horen het aan. Wat moet je zeggen? Nou, ik kan al weinig zeggen want mijn stem is nog erg slecht dus dat scheelt. Maar toch komt die vraag, wat is de kans… ‘Nou het zal heel moeilijk worden om de ziekte er nu nog onder te krijgen.’ Heel moeilijk…[b]daar kan ik mee leven![/b]

PS. Als iedereen even mee focused. ‘Bas is altijd al gezond geweest’

Zo er is weer een hoop gebeurd, dus is het weer tijd voor stukje tekst in plaats van alleen twitter-updates.

Na het bericht van uitzaaiing zijn we snel begonnen met een chemo. Deze heb ik inmiddels achter de rug en goed verteerd. De chemo duurde 5 dagen waarvan de eerste in het hospitaal. De rest kon ik gewoon thuis doen door middel van pillen. Nou dat bevalt me prima. Geen infuus in mijn arm. 6 november krijg ik nog een keer zo’n chemo als deze. Deze chemo moet er voor zorgen dat de ziekte stil komt te liggen. Zodat ik de mastercellen van Steph kan ontvangen.

Verder doe ik eigenlijk alleen leuke dingen. Dat bevalt me wel en is ook wel noodzakelijk. Want het enige wat ik moet doen is positief blijven volgens de wijze mensen. Nou dat is bij tijd en wijlen toch behoorlijke lastig. Maar door te praten met goede vrienden gaat het toch erg goed. Voel ik mij goed en heb ik er gewoon echt vertrouwen in dat het goed gaat komen.

Toch wordt je op elke moment van de dag herinnert aan je ziekte. Zo was ik afgelopen zaterdag bij een atletiek wedstrijd in de polder (een cross) met allemaal kinderen van 6 tot 12 geloof ik. Erg gaaf om te zien, het gaf me veel energie. Ook het weerzien met de atletiek wereld deed mij goed. Heb het zelf namelijk 10 jaar gedaan vanaf m’n 6e en dus ook deze crossen gelopen en zelfs gewonnen! Maar sta je daar dus lekker te kijken. Zegt iemand tegen mij, ‘kijk dat meisje is echt supergoed’ Dus ik kijk… Valt het me meteen op dat ze startnummer 1137 heeft. Het piepnummer van mijn Arts. Dat soort dingen…

De uitzaaiing laat wel zien dat de kanker een slimme gozer is. Want wanneer je de kanker bij mij lokaal aanpakt met bestraling in de hals. Waar het volgens ons altijd heeft gezeten. Verder heb ik namelijk nooit dikke klieren gevonden elders in mijn lijf. Zie je dus dat die kanker het toch letterlijk te heet wordt onder zijn voeten en hij verkast naar de rest van m’n lichaam. pauperding. Hoe slim is die kanker joh?

Voorafgaand aan de eerste chemo heeft er nog een PET-Scan en een beenmerg punctie plaatsgevonden. Hier kreeg afgelopen week de uitslag van. Op de PET is inderdaad verkeerde activitieit te zien in de klieren achter mijn longen, oksels en liezen. Opzich niets nieuws. Wat wel opmerkelijk is dat bij beenmerg punctie de kanker ook is gevonden in mijn beenmerg. In het heilige der heilige, in mijn persoonlijke bloedtoevoer, in de bron. We denken dat we eindelijk de kraan van de kanker hebben gevonden. Waarom is het niet gevonden in eerdere beenmerg punctie. Geen idee, er valt gewoon heel weinig van te zeggen. Want op die kanker valt echt geen pijl te trekken.

Vanaf vandaag ben ik de officiële donor van Bas. Ik maak dus vanaf nu onderdeel uit van zijn behandeling en maak straks ook onderdeel uit van zijn lichaam. Dus ik vond dat ik wel het recht had om iets op zijn blog te schrijven 😀

[image=upload/handtek.jpg]

Vandaag mocht ik (Steph) eens in de schoenen van Bas staan en had een dagje UMC voor de boeg. Een reeks onderzoeken die moeten uitwijzen dat ik een gezonde donor ben voor Bas.

Op het programma stond:
– Laboratorium voor bloedafname (7 buisjes)
– Röntgen voor een longfoto (X-Thorax)
– Afdeling hartfunctie voor een hartfilm (ECG)
– Lichamelijk onderzoek bij de hematoloog (gelukkig geen beenmergpunctie :D)
– Gesprek met een verpleegkundig voor voorlichting.

Wat gebleken is uit deze onderzoeken dat we weer een stapje dichter bij de transplantatie zijn. Ik ben een gezonde donor. Altijd fijn om goede berichten te horen. Bas was dan ook zeer goed te spreken toen ik hem opbelde in Duitsland.

Maar jullie vragen je natuurlijk al weken af hoe het nou allemaal verder gaat. Nou, het zit zo.
De transplantatie staat gepland op maandag 14 december. Bas zal donderdag 10 december al worden opgenomen ter voorbereiding van de transplantatie. Vanaf dan zal ik ook groeihormonen gaan spuiten. Dit is hetzelfde groeihormoon dat Bas vorig jaar spoot voor de transplantatie van zijn eigen stamcellen. Door dit groeihormoon gaat mijn beenmerg als een gek stamcellen aanmaken. Deze hoeveelheid stamcellen kan het beenmerg niet herbergen en gooit de overtollige stamcellen in de bloedbaan. De stamcellen zullen dan op maandag uit mijn bloed worden gefilterd. Dit zal tussen de 2 en 4 uur duren. Hierna gaat mijn stamcellen, in een zakje, naar het laboratorium om te worden gewassen en bewerkt. Dit duurt ongeveer drie uur en daarna kan de daadwerkelijke transplantatie beginnen en treden ze het lichaam van Bas binnen.

Maar dan begint het pas. Want het afweersysteem van Bas werkt niet naar behoren. Want iedereen draagt kankercellen bij zich, want er vinden altijd verkeerde celdelingen plaats. Je afweersysteem kan deze verkeerde cellen opsporen en opruimen. Maar dit werkt helaas niet goed bij Bas. Mijn afweersysteem werkt wel goed (gelukkig). Het is dan ook de bedoeling dat mijn afweersysteem (de stamcellen) Bas zijn afweersysteem gaat helpen om de kankercellen op te ruimen. Ik ga hem dus helpen vechten tegen de ziekte, From the inside!. Hoe vet!
Dit helpen moet echter wel langzaam en onder strenge controle gebeuren. We willen natuurlijk niet dat mijn cellen heel Bas uit de weg ruimt.

Dit was in een notendop de transplantatie. Meer details zullen in de loop van de tijd vast en zeker door Bas worden verteld.