Op 21 augustus 2006 wordt bij mij de diagnose non-hodgkin, lymfklierkanker gesteld. Op de dag nauwkeurig 3 jaar daarna op 21 augustus 2009 krijg ik telefoon van mijn Hematoloog dr. Lokhorst. Het staat voor 90% vast dat er weer verkeerde cellen zijn gevonden in mijn hals.

Donderdagavond ging ik voor het eerst sinds tijden weer met de ‘snelle groep’ mee. Een grote groep heren en een enkele dame die hard fietsen op een racefiets. Als je hier met mee kan dan weet je dat het goed zit met de conditie. Na de trainingen van de Alpe d’Huez, Mont Ventoux en de Posbank wist ik dat het met de conditie goed zat. Toch voelde ik nog even met hand in mijn hals om te kijken hoe hard mijn hartje te keer ging…ik voelde mijn hartslag, maar ook wat anders. Een harde knobbel net onder mijn kaak aan de rechterkant van mijn hals. Gelijk kreeg ik het warm en wist ik niet wat ik er van moest denken. Ik vloekte een paar keer, nog maar is voelen. Okey, was de eerste gedachte. Paar feestjes gehad veel gedronken, beetje verkouden. 5 minuten later nog eens voelen, Rot Op dacht ik nu. Zo groot wordt een klier dan niet. Hard fietsen ging niet meer zo goed en ik moest lossen uit de groep. Ik wilde janken maar het lukte niet. Doorfietsen. Terug naar huis. Nu maar is nadenken hoe ik dit mijn ouders ga vertellen. Want die klier is te groot, echte te groot, zeker 2 bij 2 centimeter.

Pa ziet me en probeert me natuurlijk gelijk gerust te stellen, maar ik zeg Nee, hij is gewoon te groot. Bellen. Ik moet dr. Lokhorst hebben, nu. 30 minuten later hoor ik dat ik mij moet melden om 9:00 bij het Bloedlab. 9:30 Zit ik bij dr. Lokhorst. Dit is te groot zegt dr. Lokhorst. 10:30 zit ik bij de Patholoog-anatoom, zij haalt met een spuit wat vocht uit de dikke lymfklier en legt het daarna onder de microscoop. 15:32 praat ik 3 minuten met mijn Hematoloog door de telefoon. Ik zit op mijn bed, “het is niet goed, Bas”. Ik kijk een paar seconden doelloos voor me uit zucht een paar keer en loop naar beneden. Ik zeg dat pa de stofzuiger uit moet zetten en schud gelijk daarna nee het is niet goed. Janken… Ma komt 5 minuten later terug van de boodschappen en snapt er ook helemaal niks van. 2 keer okey maar 3 ?!

Alles wat voor mij waarheid was, was een leugen? Het gevoel dat ik boven op de Alpe d’Huez stond en zei het is voorbij, was gewoon niet waar. Terwijl dat voor mij echt de waarheid was. Ik was er heilig maar dan ook echt heilig van overtuigd. Ik wist niet eens wanneer ik controles had in het UMC daar was ik totaal niet mee bezig. Ik was alleen maar bezig met sparen voor de Transalp die ik in 2010 wilde fietsen met Sander Bouwens. Ik was zelfs al bezig met specifieke trainingen daarvoor.

[i]Wat gaat er door je heen!?[/i]
M’n hele maatschappelijke leven is nu helemaal een puinhoop, Ik liep al 2 jaar achter door die k_t kanker. Nu zeker 3,5 jaar. Het huis uit gaat echt te lang duren nu. School, ook dat nog. Dat wordt nu wel uitschrijven denk ik. En hoe moet ik dit gaan vertellen aan mijn vrienden? Ik had iedereen nog wel nadrukkelijk beloofd dat het over zou zijn. Hoe vaak ik wel niet voor en na een borrel zo blij was met dat ‘afgesloten gevoel’. Ik moet ze allemaal weer gaan vertellen dat ik weer verloren heb. Dat ik die focking kanker er nog niet onder heb. En wat voor behandeling ga ik krijgen!? Ook dat nog. Het zal wel iets met een stamceltransplantatie van een donor zijn, hopelijk komt Steph m’n broer daarvoor in aanmerking. Stichting B.A.S. ga ik daar mee door? Ah nee niet weer naar de kl*te berg. En waar slaat die 3 jaar later precies op?! 3 het magische getal? 3 maal is scheepsrecht? Wat kan zoiets betekenen? Ik weet dat ik niet dood ga dat is eigenlijk altijd een vaste waarde. Maar waarom leef ik dan? Voor chemo’s? Komop man. Ik mag blij zijn dat ik gelijk weer begonnen ben met trainen in februari en dat ik nu fit ben voor een nieuwe serie hardcore chemo. Man, man, man. Wat moet ik hier mee. Heb mijn lesje toch wel gehad? Ik geniet nu al van alles moet volle teugen, neem geen suiker in m’n koffie. Wat moet ik nog meer doen!?!?1?!?

De scans zitten er op. De CT-scan en de PET-scan zijn gemaakt. De CT was een drama omdat er 5 keer geprikt moest worden voordat het infuus goed zat. De eerste 4 keer sprongen mijn vaten. Een erfenis van eerdere chemo’s. De PET-scan ging geweldig het valium tabletje bracht mij in een heerlijke dronken-mood. Het uurtje slapen met de radioactieve suiker was ook heerlijk dromen, het uur daarna in de PET-scan was net zo gezellig. De weg terug was wel wat draaierig. De uitslagen zal ik deze week nog ontvangen.

Donderdag was het nog even vlammen op de mountainbike in Rheden. 1 van de mooiste mountainbike parcours in Nederland. De ronde gaat door de bossen rondom de Posbank, net boven Arnhem. Naar mijn mening de mooiste plek van de Veluwe. In ieder geval voor het mountainbiken

Het was fijn om hier even flink door te gassen. Want last heb je totaal niet van die kanker. Behalve dan dat het je bij je strot pakt, in je kop. Verder voel ik er nog helemaal niks van.
Ik was in Rhenen aan het biken met de hoofdletter B, met 2 mannen die ik ontmoet heb op de Alpe d’Huez. Dit zijn echte mountainbikers, want deze hebben allebei de transalpe succesvol uitgereden.

Het rondje is 55 kilometer lang en we reden het in 2 uur. Dat is voor mij aardig rap! Ik had wel even een momentje op de 1na laatste klim. Ik begon te denken aan alle shit die er aan de hand was en aan het feit dat het weer lang zou duren voordat ik weer zo omhoog zou kunnen rijden.
Ik zag in de verte nog een biker op het parcours…je snapt het. Die moet er aan. Het was weer een ontploffing van emotie en een luide schreeuw ‘verdomme’. Een prima manier om een geruisloze demarrage te plaatsen. Maar dat maakte me niet uit. Ik reed als debiel naar de top zo hard en kon nog net de man voor mij passeren. Met hartslag 197 pleurde me fiets van me af en ja een paar snikken. Gelukkig waren Louis en Dennis na mij al snel boven zodat we met ze alle ff lekker konden schelden.

Op de terugweg zag ik nog toekomstmuziek.

[image=upload/09kalebassen.jpg]

Telefoon van de baas gehad. Dr. Lokhorst. Geen uitzaaiingen! Dat is toch wel het belangrijkste, nou ja geen uitzaaiingen. In hoeverre weet je dat nou? Want het hele lymfe systeem staat met elkaar in verbinding. En het komt nu terug aan de rechterkant en niet zoals alle vorige keren bij de linker kant. Betekend het dan dat de fout in het beenmerg zit? De bevoorrader van de lymfe? Ook weer een vraag voor op het vragenlijstje, niet vergeten.

Ik hoef trouwens niet geopereerd te worden. Want ze hebben bij de punctie een goede typebepaling kunnen doen. Het is nog steeds het zelfde type non-hodgkin als alle andere keren. (grootcellig b-cel).

[image=upload/09planning.jpg]

De soort van miniplanning. Dat het bij elkaar een jaar gaat duren is een schatting, maar langer wil ik er toch niet voor uit trekken. Zoals je ziet gaan we eerst beginnen met bestraling! Dat is nieuw voor me, daardoor weet ik er ook nog niet zoveel van. Moet er nog steeds wat info over opzoeken. Nog geen tijd/zin voor gehad. Tijdens het bestralen gaan ze kijken of mijn broer Steph (20) in aanmerking komt om mijn donor te zijn. De kans dat hij dat kan is 25%. Dat onderzoek duurt 8 weken. Het bestralen duurt korter, dus heb ik om de kanker onder controle te houden een soort van overbruggingschemo nodig. Totdat ze een donor hebben. Dan kunnen ze pas echt de trukendoos opentrekken. Tumorvrij maken doormiddel van chemo. Als dat zo is maken ze mijn beenmerg kapot zodat die stamcellen van Steph er in kunnen.

Deze week moeten Steph en ik allebei bloed geven zodat ze kunnen beginnen kijken met het kijken of ik Steph zijn stamcellen kan ontvangen.

Wanneer de bestraling begint hoor ik nog.