Tjonge wat een heerlijke dagen zijn dit. Ik geniet op en top. Elke dag is weer een feest. Natuurlijk helpt het weer enorm. Want wat is er nu lekkerder dan heerlijke broodjes eten in de tuin met dit weer!

Dan heb je ook nog zo’n sport, fietsen geloof ik. Met dit weer is dat echt geweldig. Helemaal als je lichaam elke week beter wordt. Ik kan merken dat ik na het fietsen elke keer weer een beetje sterker wordt. Dat moet ook wel, want over 2 weken ga ik met Lennart richting de Mont Ventoux. Toch is die berg nog veel mithischer dan de Alpe d’Huez. Ik heb er zin in!

Afgelopen maandag heb ik een heerlijke training in de kroondomeinen gedaan. Een ongelooflijk mooi oerbos met veel hoogteverschillen, je kan je hier helemaal kapot rijden. Maar wel super goede training. Het was echt genieten in de avondzon, rammen over die paden. Iets waar ik echt veel aan de gedacht heb in m’n ziekenhuisbedje. Daar doe je het toch voor!

De trainingen die ik doe om weer beter te worden zijn erg verschillend, want zoals mij altijd verteld is; “Trainen is prikkelen” Oftewel Je traint zo efficiënt mogelijk door je lichaam elke keer maar te blijven prikkelen om beter te worden. Dat doe je dus door veel verschillende trainingen te doen. Daarom is het zo fijn dat ik een mountainbike en een racefiets heb. Op de mountainbike veel fluctuerende hartslagen dus veel meer inspanningen leveren dan een rechte weg wegtrappen op de racefiets. Veel verschillende prikkels. Zo probeer je een mix te vinden die bij je past en niet bang zijn om rust te nemen! Want die training wordt nog wel eens vergeten.

Nu zo een maand na de Alpe d’HuZes staan er een hoop foto’s online van “de” dag. Deze hieronder sprong er voor mij echt uit. Een hele, hele mooie foto van [b][link=http://www.franklodder.net/]Frank Lodder[/link][/b]. Deze foto geeft een perfect beeld weer van wat de week bij de Alpe d’Huez in houdt.

[image=upload/09lodder.jpg]

Meer foto’s van het evenement vind je [b][link=http://www.flickr.com/photos/opgevenisgeenoptie/collections/72157619033168102/]hier![/link][/b]!

Vakantie 2009. Ergens aan het begin van het jaar had ik zelf besloten naar de Mont Ventoux te gaan. Wie mee zou gaan wist ik toen nog niet, maar gelukkig vond Lennart dit ook een leuk idee. Lennart kwam al snel met het voorstel eerst 3 dagen naar Zwitserland te gaan, want de Tour de France zou hier in Verbier finishen. Aankomst bergop(!). Gaaf natuurlijk.

Ik was mij in de omgeving van de Verbier een beetje aan het orienteren via Google Earth. Ik zag dat er een mooi te fietsen weggetje lag naar Verbier toe. Dus ik had in het dal achter Verbier een camping geboekt, zodat we mooi via dat weggetje naar Verbier konden fietsen.
Nou dat hebben we geweten…dat ‘weggetje’ was een klim van 20 kilometer!? Lekker inkomen is dat. Wat ging ik kapot met die kl#te tas op mijn rug. Ik was echt kapot en daarom lig ik ook te slapen op de eerste foto’s. (klik op foto links) Maar het was de moeite waard het was er prachtig. Net als de Tour. De gedemarreerde Contador kwam rakelings langs ons heen omhoog knallen. Hij stond niet te dansen zoals normaal, hij maar zat in het zadel. Geweldig! Wat hard, ongelooflijk. Echt ongelooflijk.

Maar nu was het tijd voor het echte werk. De Mont Ventoux. Maandag 20 juli gingen we weg uit Saxon in Zwitserland. We waren om 16:00 in Malaucene. Volgens de TomTom moesten we nog 2 minuten rijden. Over die rottige 2 minuten hebben we 1 uur en 30 minuten gedaan! Wat een drama, oorzaak; de Etappe du Tour. Dat is de etape van de Mont Ventoux voor de tourfietsers. Heel Malaucene stond dus vast. Dit hebben we gelukkig overleeft. Laten we het zo zeggen, we waren blij dat de tent stond.
Maar het ergste wat mij was bijgebleven van de reis naar Malaucene was de Ventoux. Je ziet hem al liggen ver voordat je er bent. Hij is er gewoon altijd. Dit gaf mij toch al weer het zenuwen gevoel onder in mijn buik, gelijk als voor de start van een mountainbike wedstrijd. hooeeeeeeeeeh. Ik kon eigenlijk ook niet wachten om aan deze uitdaging te beginnen.

De makers van de prachtige samenvatting over de Alpe d’HuZes zaten ook in een huis in de buurt van de Ventoux. Het was dus weer een super weerzien! Maar nu met Ventoux in de hoofdrol en niet die Alpe d’Huez…
We hadden dinsdag ochtend afgesproken om te gaan fietsen met deze Familie Steman. Het werd natuurlijk iets later dan gepland, maar dat hoort erbij.
Tijdens het fietsen zag je “hem” al elke keer links liggen. Maar van links laten liggen was geen sprake meer van, Lennart en ik gingen hem vandaag beklimmen.
Bas Steman prepareerde de route zo dat we in Bedoin uitkwamen en we meteen naar boven konden. De zware kant…wel te verstaan.

Het verschil met bijvoorbeeld een Alpe d’Huez is dat deze in een gebergte ligt, de Alpen. De Mont Ventoux is een op zichzelf staande bergrug wat al een prestatie op zich is! Als je in de buurt van dat ding komt blijft hij je ook gewoon achtervolgen, overal waar je bent staat hij naar je te loeren. En de cijfers van dat ding! vanuit Bedoin is het 22 kilometer klimmen, de eerste 15 kilometer gaan door het beruchte bos met een stijgingspercentage van 10%. Dat is dus gelijk aan het zware eerste deel van de Alpe d’Huez, je weet wel gelijk bij het bruggetje links omhoog, maar dan 15 kilometer lang. Daarna moet je nog 7 kilometer door het maan landschap, daar waar de weg gemiddeld met 7 procent stijgt. Maar dat is eigenlijk een triomftocht.

Toen ik ziek was dacht ik dat ik nooit meer zou lijden tijdens een klim. Ik dacht dat ik toch wel alles had meegemaakt, nou niks is minder waar. Wat heb ik zitten vloeken en dat bos en maar praten tegen mezelf; “Dus dit is wat je wilde toen je ziek op bed lag?! Ben je wel wijs mafkees?!”. Aan opgeven heb ik niet eens gedacht. Lennart was natuurlijk een stuk rapper boven dan ik. Hij stond daarom te wachten met een lekker koud blikje Cola van we 4 euro. Ik denk dat meer mensen dat lekker vinden na zo’n klim. Ik heb “hem” trouwens in ruim 2 uur gedaan. Ik had gehoopt dat ik onder de 2 uur kon blijven. Maarja boeie…..heb hem wel gefietst.

[image=upload/09ventoux2.jpg]
[image=upload/09ventoux.jpg]

We zijn boven op de Ventoux rechtdoor de andere kant naar beneden afgedaald, naar Malaucene. Ik kon niet harder dan 85. wel jammer, want je kan er volgens mij veel harder naar beneden. Dit kwam vooral omdat ik de afdaling niet kende. De Porsche voor me ging ook niet zo hard, die heb ik dus maar ingehaald!

Voordat we de Ventoux op gingen hadden Lennart en ik het er over de Ventoux van alle 3 de kanten te gaan klimmen. Maar nu we de zwaarste kant hadden gedaan vonden we het wel best.

We hebben die week nog een paar rondjes rond de Ventoux gereden, samen met onze gids Bas Steman. Dat is toch wel heerlijk als iemand de weg echt goed kent.

De dag dat de Tour langs kwam was natuurlijk gewoon gaaf, maar ik hecht toch maar waarde aan mijn eigen beklimming van deze mytische berg, de Mont Ventoux. Ik hecht daarom ook veel waarde aan de bijgevoegde foto.

Het was echt een mooie vakantie! Special thnx nog naar de Familie Steman.