De reis is goed gegaan! We zijn weer veilig aangekomen in Bourg d’Oisans aan de voet van de Alpe d’Huez. Als ik naar buiten kijk zie ik de eerste 6 bochten al liggen. Krijg het nu al warm. Het is nu zondag. De eerste hele dag in de bergen. Dus we beginnen rustig met de Col d’Ornon. We rijden met 10 man Oisans uit. De goede onder ons gaan rechtdoor, wij moeten linksaf de Ornon op. Het doet me pijn om te zien hoe heerlijk de goede lekker keuvelend richting de Croix de Fer fietsen. Dat doen zij om in te komen…wij de Ornon. Maar tegelijkertijd weet ik ook dat ik niet moet zeiken. Ik ben er weer.

Het valt me op hoe hard me moeder omhoog fietst. Die doet dit voor de eerste keer! Knap hoor. Gelukkig fiets ik ook lekker. Gewoon lekker trappen, niet forceren en de hartslag in de gaten houden. Mijn horloge met hartslag blijft mijn beste vriend.

Wonderboven wonder ben ik als eerste boven! Ik rijd lekker! Joanne komt als tweede boven maar het ging niet zoals ze wilde ze heeft last van haar rug. Mijn moeder volgt al snel als derde, knap man! Daarna komen ook Jip (8 jaar) en mijn vader boven. Die Jip rijdt echt als een dwaas naar boven, zo hard! Superknap. Hij danst als Armstrong op de pedalen.

Na de eerste dag ben ik tevreden.

Omdat het gister aardig goed ging gaan we vandaag voor de Sarenne. Dat is de achterkant van de Alpe d’Huez. Maar de klim is langer, steiler, mooier en ruiger dan de Alpe d’Huez. Een enorme uitdaging dus. In het dal was het prachtig weer. Dus we hadden er zin in. De klim bleek inderdaad een stuk steiler dus het begon goed. Gelukkig hadden we allemaal, behalve Joanne, zat tanden over dus gingen we redelijk goed naar boven. Na het steile stuk vonden we een bankje. Even stoppen en wachten totdat iedereen er weer was. Mijn moeder dacht dat we er al waren, ik moest lachen want naar mijn idee waren we nog niet eens op de helft. Dat was dus lachen. Het was inmiddels al aardig fris dus de jasjes die voor de afdaling waren bestemd moesten aan! Ja hoor het weer sloeg nu echt om, donkere wolken, kou en veel wind. Bah! Nu werd het menens…Want niemand wist hoever het nog was en terug was ook geen optie. Doorgaan dus niet opgeven. Inmiddels was de hele groep uit elkaar gevallen en was het ieder voor zich. We baanden een weg tussen de rotsblokken die op de weg waren gevallen, natuurlijk ging het ook nog regenen. Die druppels waren zo verschrikkelijk koud. Het was echt aan het spoken. Leuk was het niet, mythisch wel. Het enige wat je kan doen is doorgaan. Hoe koud je het ook hebt. Als je stopt krijg je het kouder en omdraaien kan ook niet. Omdat dat misschien wel zwaarder is als doorrijden. Ik kwam nu bij een stuk waar de weg gewoon weggeslagen was. Ik kon door het gras er langs heen. Maar steeds vaker begon ik te denken en aan mijn moeder en Joanne, want die moesten tenslotte ook hier omhoog. Ik maakte me zorgen. Op een gegeven moment kon ik door de haarspeld bochten de weg die ik had afgelegd zien. Ik zag dat mijn moeder en Joanne waren begonnen met lopen na het weggeslagen stuk weg. Het domste wat je kan doen. Ik schreeuwde naar beneden “FIETSEN”. Ik wist niet of ze het konden horen… Achteraf vertelde ze dat het te steil was om weer vaart te maken vanuit stilstand.
We waren er nog lang niet… De druppels werden langzaam groter en groter. Het was nu een soort natte sneeuw geworden. Ik zag in de verte 3 ijzeren pijlen ik hoopte zo erg dat daar de top was. Want ik wist het ook niet meer al slalommend tussen de stenen door. Ik wist ook niet hoelang mijn lichaam dit zou trekken. Want we waren nu al dik 2,5 uur aan het klimmen. In Nederland had ik nog niet langer dan 2 uur op de fiets gezeten. In de zon en op een vlakke weg. Niet te vergelijken dus. Mijn armen en benen waren helemaal rood geworden van de kou. Het mocht gewoon niet langer duren. Ik zag een wandelbordje met daarop Col d’Sarenne 0,7km. Yes! Bijna was ik er, ik werd er blij van. Maar snel dacht ik alweer aan mijn moeder en Joanne. De top was een feit. Er was natuurlijk niemand te herkennen met dit weer. De afdaling was een ramp met die verkleumde handen en de stenen op de weg maakte het zeker niet makkelijker! Dit was pas afzien. Ja hoor…de weg ging weer omhoog ik kon wel janken. Maar ik moest verder, warm worden. Ik zag blauwe lucht voor me, wohoo! Ik voelde de warmte nog niet maar het stopte wel met regenen! Na een paar afdalingen en tegenvallende klimmetjes kwam ik bij de Alpe d’Huez. Nu was het alleen nog afdalen naar de camping. Intussen zat ik met mijn hoofd alleen nog bij mama en Joanne. Wat zou ik doen? De bus pakken en omhoog rijden, ik wist het niet.
De afdaling waar ik normaal gesproken met volle teugen van geniet ging voor geen meter… Maar daar was de douche, verkleumd heb ik mij uitgekleed en ben ik er onder gaan staan. Mijn tenen en handen waren helemaal wit. Ik denk niet dat er nog bloed in zat. Maar de douche verwarmde mij.

[image=upload/09seren.jpg]

De zon scheen alweer fijn in het dal. Maar toch had ik 5 lagen kleding nodig en een muts om nog verder op temperatuur te komen. Nu snel pa bellen om te horen hoe het er boven voor stond. Wonder boven wonder nam hij op, mama en Joanne waren al aan het afdalen, ze zouden zo op de camping zijn. Ongelooflijk!!! Wat een kanjers. Al die zorgen voor niks. Echt super knap. Nu weten ze echt wat afzien is. Ik moest al mijn ervaring bijzetten in de afdaling met stenen naar de Alpe d’Huez. Mijn week kan al niet meer stuk. Want dit had ik echt nog niet verwacht van mijn lichaam. Super!

[image=upload/09serenronden.jpg]

Na zo’n dag op de Sarenne, was het tijd voor ontspanning, afdalen. Het liefst zo technisch mogelijk, dus niet hard maar heel langzaam. Mijn pa bracht ons met de bus naar Vila Notre Dam. Dat is eigenlijk tegenover de Alpe d’Huez. Op de foto’s kan je ook de hele klim naar de Alpe d’Huez zien. Vanaf het ultra kleine plaatsje gingen wij met de mountainbike naar beneden het wandelpad af. Na een uur dalen waren we weer in Bourg d’Oisans. Super, uniek, gaaf en onvergetelijk.

Voor de meeste een rustdag maar voor de dames die mee doen aan de Alpe d’HuZus een serieuze inspanning. Van Team Stichting B.A.S. 2009 deden 3 dames mee aan dit dochter evenement van de Alpe d’HuZes. Joanne, Ariane en Ilonka stonden om 10:00 aan de start. De zon stond al hoog in de lucht en was de berg al aardig aan het opwarmen. Dan weet je dat het zweten wordt en dus moet er goed gedronken worden! Anders kun je de beklimming op je buik schrijven.

Joanne ging goed weg en reed een solide race. Ze wilde graag harder en 2 keer omhoog. Maar haar rug gooide roet in het eten. Op zo’n klim haal je namelijk niet alleen kracht uit je benen maar ook veel kracht uit je rug. Een pijnlijke zaak. Maar met een beklimming nog steeds een prestatie waar je erg trots op mag zijn!

Na maanden van afwezigheid was de spil van familie Steman aan zet, Ariane. Van te voren had ze het Stichting B.A.S. al ingelicht dat het een zware strijd ging worden omdat ze niet of nauwlijks getrained had. Maar zoals iedereen weet is Ariane iemand die doorgaat tot ze van de fiets valt. ‘dus die komt wel boven’. Het is haar dus ook weer grandioos gelukt! Bijten!

Gelukkig ging het vandaag goed met Ilonka, Maandag zag ze het namelijk even niet meer zitten. Ze is de afgelopen maand geconfronteerd met astma en heeft daarom een zeer hoge hartslag naar boven en het gevoel alsof ze door een rietje ademt. Maandag was ze bij de eerste bocht al helemaal uitgeput. Dat was voor haar zelf een grote domper. Woensdag heeft ze iedereen verstelt doen staan door de Alpe gewoon helemaal op te rijden! Geweldig! Met een gemiddelde hartslag van 190 (!)…Bijten in het kwadraat.

4:15 gaat de wekker… Als ik mijn deur open doe, zit Hakkie al aan de pannenkoeken. Heerlijk wakker worden is dat. Ik laat de pannenkoeken voor wat ze zijn en eet m’n goodold bordje Bambix. Voer voor echte mannen. 4:35 uur pak ik m’n fiets en ontzie ik de spanningen in het huisje. Even een beetje warm rijden in de startstraat. 4:45 uur zoek ik de rest van Stichting B.A.S. om 5:00 uur staan we vooraan in het eerste startvak. 5:09 uur start! Nou, daar gaan we. Ik wordt aan alle kanten in gehaald maar dat maakt me niets uit. Want volgens mijn hartslagmeter ben ik goed op weg. Het is echt leuk om zo naar boven te rijden. Omdat je zoveel mensen tegenkomt die je weer kent van andere jaren. Of mensen die mij weer kennen van het Alpe d’HuZes magazine. Maar toch was het dit jaar niet zo gezellig als de andere jaren. Want er werd niet zo heel veel geouwehoerd. Maar geweldig was het zeker.

De 2e beklimming was een pittige, ik kon merken dat m’ n lichaam aan het leeglopen was. Ik wist op dat moment ook niet precies hoelang ik kon blijven gaan met dit lijf. Omdat je de inhoud van jezelf niet precies weet. Daarom is het ook zo belangrijk om je aan een bepaalde hartslag te houden. Een paar bochten voor het eind kreeg ik het slecht. Ik was echt aardig leeg en was gewoon enorm moe. Ik weet niet meer wie er naast me ging rijden maar die man heeft me aardig naar boven gecoached. De laatste 100 meter brak ik een beetje, ik weet niet waarom maar het was een beste explosie van emotie en daaruit kracht waardoor ik vooruit schoot richting een sprint naar de finish. Ik wist niet meer wat ik voelde want er vlogen allemaal gevoelens door me heen. Het was wel een ontlading hoor. Daarna ben ik rustig naar de auto gerold waar pa mij opving. Ik heb daar een jasje aangetrokken en in de stoel geploft. Vanaf dat moment viel ik elke keer weg, ik was zo moe! Ik moest echt even naar bed.
Dus ben ik afgedaald naar de camping en heb ik daar mijn bedje opgezocht. Ik heb wel 2 uur geslapen! Toen ik wakker werd heb ik met iedereen afgesproken om 17:00 nog 1 keer naar boven te gaan met het hele team!

In de tussentijd heb ik een beetje gehangen in de schaduw en veel water gedronken. Want het was inmiddels erg warm in het dal en op de berg. De renners hadden het erg zwaar, want terwijl ik aan het rusten was ging het evenement gewoon door.

Om 17:00 was het zover. Ik ging naar boven met bijna het hele team en zelfs mensen die niet eens bij mij in de ploeg zaten! Geweldig dat mensen dan gewoon met jou, niet eens in hun eigen vertrouwde tempo omhoog willen fietsen! Heel bijzonder. De eerste paar bochten had ik nog wel praatjes en na La Garde (het kerkje) trok ik mijn mond niet meer open tenzij het echt nodig was.

Jip Steman (8 jaar) de zoon van Bas Steman reed ook met mij omhoog, nouja de eerste 100 meter. Daarna heb ik hem niet meer gezien. Wat bezielt de jongen! Hij reed als een gestoorde omhoog. Wat hard zeg, ik kon hem gewoon niet volgen, dat is dan 8 jaar! Als Jip andere mensen inhaalde vroeg hij eerst hoe het met ze ging en zei dan al alvorens ze konden antwoorden dat het met hem ERG goed ging! Prachtig.

Hoe verder ik kwam, hoe beter ik mij ging voelen. Een golf van vreugde ging bijna constant door mij heen. Na anderhalfuur kwam ik in de finish straat met mijn Stichting B.A.S. broeders achter me en ik kon aanzetten om nog even dat eindsprintje te doen. Het was weer kracht uit emotie waar ik de laatste 50meter mee reed. Tranen van blijdschap.
Op de finish vloog m’n moeder mij in de armen! Eindelijk liet mama zich ook een keer gaan. Heerlijk. Ook al mijn Stichting B.A.S. teammaten hadden het niet breed op de top van de Alpe d’Huez. Dit gaf mij een overgegeweldigend gevoel. Pa kwam iets later over de finish maar de emoties waren hier niet minder!

Wat een dag zeg. ’s Avonds was het heerlijk bijkomen met bestelde pizza’s en natuurlijke champagne, iets wat niet mocht ontbreken op een dag als deze!

[b]Woensdagavond wordt bij het programma ‘Alles uit de kast’ op TV Gelderland verslag gedaan van deze dag![/b]

[vimeo=5107364]

Schoon?! Wel nee! Zat er helemaal onder. De blubber zat achter m’n oren, maar de kanker is wel weg. Holten…Alles is begonnen in Holten. Ik reed mijn allereerste funklasse wedstrijd in Holten, dat was in 2003. In 2007 kwam ik in Holten terug toen ik schoon was van de eerste keer kanker. In 2008 reed ik in Holten een wedstrijd in totale onzekerheid. De vrijdag ervoor had ik een scan gehad waarvan ik de uitslag de dag na de wedstrijd te horen zou krijgen. Dat is niet fijn rijden en die uitslag…Ja, dat is geschiedenis. Daarom sloot ik een deal met mijzelf, volgend jaar sta ik schoon in Holten aan de start! Maakt niet uit hoe slecht ik ben, als ik maar aan de start sta…

Aan regen had ik dus nooit gedacht. Ik had het weer gezien vrijdagavond en het weekend zag er goed uit, nou dat viel zondagochtend aardig tegen, het regende keihard. Ik had niets meegenomen om mij te weren tegen het weer. Ik had ook banden op m’n mountainbike liggen met ernstig weinig profiel, niet iets voor blubber.

Het was een leuk weerzien met alle ploeg genoten in onze Xycleteam HaiBike tent. Altijd gezellig. Ze waren blij verrast mij te zien in Holten. Dat vond ik leuk, want er werd gevraagd; “Ga je fietsen?!” Natuurlijk!

De start ging wel oke ik kon iets naar voren komen, maar niet veel. Na de eerste 2 klimmetjes zat ik al bij de laatste 5 of zo. Maar deze haalde mij ook al snel in! Dus reed ik laatste..Dat zat op zich ook wel in de planning. Maar laatste rijden is nooit leuk. Het kon mij niet zoveel schelen want ik zat hier met een heel ander doel op de fiets. Dus lekker doorrijden en de finish halen. In de laatste 400 meter zag ik daar de op 1 na laatste stilstaan, z’n ketting liep niet lekker, maar ja bij wie wel?! Ik dacht ‘oh nee’ Want ik wist nu dat ik die nu moest gaan inhalen :). Maar hij dacht er niet zo makkelijk over,hij sprong gelijk op z’n fiets en vervolgde zijn weg! Ik moest er nu vol achteraan want dit was mijn enige kans om geen laatste te worden! Ik kon hem nog net inhalen voor de laatste single track. Daarna kwam het laatste klimmetje, ook deze reed ik met de tanden op elkaar vol naar boven. Boven keek ik in de bocht naar beneden en zag dat hij halverwege nog was…dus was het voor mij met geknepen billen afdalen naar de streep. Ik ging met gebalde vuisten over de finish, niemand snapte waarom.

“Kom nou, schiet nou is op!” Zei Joanne na de wedstrijd in Holten. Daar begon het mij te dagen, er is iets aan de hand, maar ik wist niet wat. Normaal gesproken doe ik lekker rustig aan na een wedstrijd. In de auto terug naar huis was de tank bijna leeg. Bij pa moet je nooit de auto leeg terugzetten, want dan krijg je gedonder. Dus ik zei tegen Steph; “Kom hier eraf kunnen we even tanken”. Maar dat deed hij niet. Daar snapte ik natuurlijk niks van.

Thuis toen we de dam opdraaiden zag ik al m’n vrienden in de kamer zitten. Nou die zijn nog nooit met z’n allen ergens op tijd geweest. Want ik had de dag ervoor een sms gestuurd dat ze rond 15:00 uur mochten komen om wat te drinken. Ik reed de dam op om 15:00…Toen viel het kwartje. Wat er ging gebeuren wist ik niet, snel douchen de blubber achter m’n oren vandaan gehaald en naar beneden.

Ik had de tijd om 1 slok van mijn cola te nemen en toen zeiden ze in koor; goh leuk he, de zon gaat schijnen, kom we gaan naar de stad. Het is wel maf hoe snel je je dan mee laat meeslepen door alles.

De zon was inmiddels lekker gaan schijnen, dus het was niet zo heel erg. Maar de benen waren wel erg leeg. Goed, ik moet ze maar volgen want waar ze naar toe gaan weet ik ook niet. In de stad fietsen we langs de Öude Drukkerij” en zei Steph, zullen we kijken of hier nog een tafeltje vrij is?! Eindelijk wist ik wat er aan de hand was.

Ik mocht als eerste naar binnen en luid applaus klonk en volgens mij werd er ook nog lang zal die leven gezongen, best toepasselijk!!. Er was dus een heuse surprise party voor me georganiseerd! Ik keek m’n ogen uit toen ik binnenkwam. Wat ontzettend veel mensen! Echt niet normaal. Ik heb met een mega smile gelopen vanaf het moment dat ik binnenkwam, totdat we ’s avonds laat weer weg gingen, kijk maar naar de foto’s! Wat heerlijk was dat zeg. Al deze mensen waren dan ook allemaal helemaal voor mij alleen hier naar toe gekomen. Pffff.

Daarna was het handen schudden en heb ik lekker veel cadeau’s gekregen! Het was wel jammer dat ik niet met iedereen heb kunnen ouwehoeren, maar dat was even niet anders natuurlijk. Vond het in ieder geval super gaaf! Geslaagd! Nog even de special thnx to Steph! Want die heeft ernstig veel geregeld heb ik gehoord! Want ik wist het niet…