[image=upload/09fit4all.jpg]

Zoals je kan op de foto kan zien gaat het goed. Ik ben daar lekker aan het ‘sporten’ met m’n broer bij fit4all. Altijd gezellig. Elke keer na het sporten voel ik me beter. Net of ik er juist meer energie door krijg. Ik kan nu al merken dat ik voorruit ga. 3 weken plat hakt er namelijk net als die chemo behoorlijk in. Er is niets van m’n spieren over gebleven. Kan niet eens meer fatsoenlijk de trap op rennen. Het was aan het begin van de week net alsof ik door de treden heen zakte. Nu gaat het beter. Het herstel is dus in volle gang.

Bij de controle gister bevestigde de arts dit nog even. Maar het gaat echt heel erg goed. De bloedwaarden zijn eigenlijk alweer normaal. Als je met dit bloedbeeld bij een doctor aankomt zal hij zeggen dat je een normaal mens bent.

Stichting B.A.S. gaat ook goed, maar nog niet zo goed als ik gehoopt had. Want de oproep voor steun loopt nog niet erg storm :)! De crisis raakt Nederland nu echt denk ik! Maar jullie weten het, alle bedragen zijn welkom! Want als alle 1000 unieke bezoekers (echt waar) van dit weblog 1 euro doneren is toch… Woei!

[b][i][link=http://basmulder.org/index.php?p=sponsors]De eerste donaties zijn binnen![/link][/b][/i]

Nu ik mij weer beter begin te voelen kan ik ook aan school denken. Naar school toe gaan met de auto is misschien nog iets teveel van het goede. Daarom waren vandaag een aantal projectgenoten bij mij thuis gekomen om te werken. Was erg leuk! We hebben lekker wat kunnen doen en ik zit weer helemaal in het project. Want via de mail maak je toch niet alles mee.

[image=upload/09projectgroep.jpg]

Vrijdag de 13e is voor de meeste een ongeluksdag. Voor mij is zijn deze dagen meestal een feest. Want ik ben immers geboren op vrijdag de 13e. Zo was afgelopen vrijdag de 13e maart een feest. Want mijn nieuwe mountainbike was klaar! Wat een geweldige fiets. Hij staat nu nog steeds in de kamer, het is gewoon een kunst object. Je kijkt er naar uit om naar beneden te gaan… Maar zo’n fiets hoort daar niet te staan, hij moet met al je passie bereden worden in het bos. Begrijp me niet verkeerd (!). Ik bedoel machtig hard knallen…Fietsen!!!

Dat heb ik vrijdag middag dus ook gedaan met mijn vader. Van dat machtig hard knallen kwam het eigenlijk niet. Want ik was mij aan het omkleden op mijn kamer en zag op mijn hartslagmeter 150 staan?! Dat is wel een beetje hoog, ik keek nog of ik toevallig niet voor de spiegel stond. Maar dit was ook niet het geval. In de garage was hij 140…het zal de spanning van de nieuwe fiets zijn en misschien omdat de aller eerste keer is na ALLE behandelingen dat ik buiten ga fietsen. Toch wel spannend natuurlijk.

In de straat en het bos ging bij elk zuchtje wind of heuveltje mijn hartslag van 170 naar 185 bij een gemiddelde snelheid van 17kilometer per uur. Nou dat is niet hard. De fiets was daarentegen geweldig. Het was voor mij best schrikken deze hartslagen. Ik ben er toch slechter aan toe dan ik gedacht had. Fit worden is het doel. Een doel waarvan de eindstreep ergens in de zomer van 2010 in de alpen zal zijn. De Transalp. Om daar aan mee te doen moet ik echt fit zijn. Maar dat wordt een hele hele lange weg. Wordt al moe als ik er aan denk.

[b]Aankomende woensdag ben ik te gast bij het radio programma Halte7 van Radio Gelderland. Ik ben daar te horen tussen 11:10 en 11:45. Best spannend![/b]

Met Stichting B.A.S. gaat het zo stiekemweg ook best goed. De persoonlijke doneer actie zoals hieronder beschreven loopt nog niet echt storm maar de mensen die inmiddels iets overgemaakt hebben dank ik hartelijk! Geweldig. Dit is echter een half procent van de unieke bezoekers die dit lezen dus dat kan nog wel even iets beter 😉
De teller van Stichting B.A.S. gaat in middels al over de 20.000 euro. Maar we willen naar de 40.000 euro. Want dan heeft Stichting B.A.S. met in 2007 30.000 euro en 2008 30.000 euro in totaal 100.000 euro opgehaald. Een supergavekeivette unieke prestatie!

Alweer een week sinds het laatste bericht! Er is intussen ook best veel gebeurd. Met als hoogtepunten een radio uitzending en een mooi krantenbericht met foto in de Stentor van vrijdag j.l.. Maar afgelopen maandag was er eerst de controle in het UMC.

Zoals altijd moest er eerst bloed geprikt worden. Het duurde even voordat een mooi plekje was gevonden in mijn arm. Er zit behoorlijk veel litteken weefsel in de aderen door de chemo en het vele prikken. Toch nog een plekje gevonden waar het wel kon. De doctor zag in mijn bloed veel weerstand cellen. Dat duidt er op dat ik ziek ben, dat klopte ook wel want ik was flink aan het hoesten en heb ’s ochtends pijn in mijn hoofd. Maar toc gaat alles nog steeds volgens plan. Nouja volgens het plan van de doctor. Mijn plan is echter anders. Want dit duurt en duurt maar. Ik zie niet dat ik nu echt vooruit ga en daar baal ik een beetje van. D’r word wel 35 keer tegen mij gezegd dat het er allemaal bij hoort en dat het niet zo snel kan. Bah! Begin nu een beetje door te krijgen waarom ze in het ziekenhuis allemaal zo moeilijk deden om die laatste kuur. Ze vertelden allemaal dat het erg zwaar was etc. In het ziekenhuis kon ik van die kuur nog niet heel veel verschil met andere kuren merken. Maar het herstel is wel enorm verschillend. De laatste chemo heeft dus diepe sporen nagelaten.

Gelukkig waren er ook leuke dingen, zoals het interview met Radio Gelderland. Wat ook nog terug te luisteren is op de site van Omroep Gelderland. Ik probeer de cd die ik mee retour kreeg nog online te zetten.
Vrijdag stonden mijn moeder en ik in de Stentor! Zie onderstaand artikel! *klik*

[link=http://basmulder.org/weblog/krant/2009/31.pdf][image=upload/09mambas.jpg][/link]