Einde van het tijdperk chemokuren natuurlijk (;

[image=upload/09beginvanheteinde.jpg]

Het is nu zondagavond en ik zit achter mijn laptop in het UMC! Want ik ben er al. Vrijdag werd ik gebeld door de afdeling hematologie of ik zondagavond al wilde komen. Maandagochtend is namelijk het inbrengen van het infuus gepland. En daarvoor moeten ze ook nog weten wat het huidige bloedbeeld weten. Dat is dus net gedaan en het is goed. Voor de liefhebbers.

HB 7,8
Leuco’s 5,4
Trombo’s 188

Het is dus zover eindelijk de laatste. Het blijft echt heel erg raar. Want het voelt wel als de laatste. Maar meteen denk je aan 2 jaar terug. Toen dacht ik namelijk precies hetzelfde en toen kwam het ook terug. Daar zit ik dus nu een beetje mee. En dat is nou dat vertrouwen dat ik terug moet krijgen.

Ik begin me nu ook te realiseren hoe ik mijn weblog eigenlijk schrijf. Het zijn eigenlijk allemaal stukjes tekst die ik een beetje aan mijzelf schrijf, realiseer ik nu. Gewoon 1 grote zelf reflectie. Want zoals hierboven, ik schets eerst het probleem waar ik mee zit. Daarna geef ik de oplossing… De oplossing is eigenlijk altijd simpel maar nu ik het opschrijf word het opeens tastbaar en duidelijk. Grappig…

De zenuwen gieren door mijn lichaam. Ik zit de hele dag al te rillen en te doen. Vandaag had ik dan ook lekker wat afleiding, want ik ben met vrienden naar het WK veldrijden geweest in Hoogerheide (zuidwest Brabant). Jammer dat de Nederlanders niet voor het podium reden maar het was wel bere gezellig.

Het gaat dus beginnen, omdat ik waarschijnlijk erg gaar ga zijn zal ik niet echt zin hebben om teksten te gaan typen daarom ga ik jullie op de hoogte te houden via, [link=http://nl.wikipedia.org/wiki/Twitter][b]Twitter[/b][/link]. Ik kan via mijn telefoon zinnetjes intypen van wat ik aan het doen ben, of hoe ik mij voel. Deze verschijnen dan boven aan deze pagina. Lache toch!

Nog even mijn adres:
[b]Bas Mulder (kamer 24)[/b]
[b]Afdeling B2-Oost Hematologie[/b]
[b]UMCU[/b]
[b]Heidelberglaan 100[/b]
[b]3584 CX Utrecht.[/b]

De dagen beginnen te tellen. En ik ben nog niet eens op een kwart. Ongelooflijk.

Vandaag na 5 dagen chemo begin ik toch te merken dat ik ’s middags even een oogje dicht moet knijpen. Het begint er dus in te hakken.

Donderdagochtend deed de zaalarts zijn ronde, dus hij kwam ook langs kamer 24. We hadden het er nog over wat er nou eigenlijk gebeurde met het beenmerg. Maar het gaat dus gewoon weg. De spons verdwijnt gewoon. Het bot word dus gewoon weer even hol?!
Na de stamceltransplantatie duurt het ongeveer 6 weken voor dat mijn bloedfabriek weer op volle toeren draait. Valt mij nog wel mee eigenlijk. Het delen gaat natuurlijk ook van 2, 4, 8, 16, 32, 64, 128, 256 enz.

Omdat ik fysiek slechter word ga je ook minder van de verveling merken. Dat is wel een voordeel. Verder probeer ik ’s middags en ’s avonds een half uur te slenteren op de gangen van het UMC. Is goed voor me.

Verder is dat twittere wel machtig mooi. Heel makkelijk om vanuit je bed er even wat op te zetten! Bedankt broertje!

Webcammen met thuis kan zelfs!
[image=upload/09kamer24.jpg]

Wakker worden in je eigen bed luisterend naar het gezang van de vogeltjes in de tuin is toch wel het lekkerste wat er is na 3 weken hospitaal.

Sommige mensen hebben wel eens aan mij gevraagd na de 1e keer non-hodgkin, ‘wat gaat er gebeuren als je weer ziek zou worden’. Ik zei dan van ‘Ja, dan moet je met stamcellen enzo…maar daar wil ik niks van weten’

Ik was daar ontzettend bang voor en moest er niet aan denken. Toen ik hoorde dat Peter Kapitein ook een stamceltransplantatie moest ondergaan werd ik er bijna misselijk van. Niet wetende dat ik 6 maanden later in hetzelfde schuitje zou zitten. Ik kon niet geloven dat iemand zich weer kon motiveren om er weer met de volle 100% voor te gaan. Want je lichaam heeft je dan wel écht in de steek gelaten.

6 maanden later heb ik dat allemaal zelf gedaan. Dat besef ik nu nog niet eens denk ik. Maar ik weet wel dat ik het weer geflict heb. Want ik ben gewoon klaar. Ook iets wat ik niet besef.

Het is ook allemaal zo dubbel. Ik voel me nog ‘goed’ het voelt allemaal ‘goed’. Maar dan vliegt het weer even door je hoofd. Dat dacht je 2 jaar geleden ook… Deze gedachten uitbannen of omzetten in positieve energie zal het moeilijkste zijn om mee om te gaan in de toekomst.

Mijn lichaam laat het er in ieder geval niet bij zitten. Want een lichaam dat de moed heeft opgegeven laat Bas niet zo snel herstellen na 4 zware chemo’s! Dus.

Het is in ieder geval heerlijk om weer thuis te zijn.

P.S. De Twitter berichten zijn in het rechter menu terug te vinden…

Wanneer je conditioneel en lichamelijk aan de grond zit wil je maar 1 ding. Fit worden.
Na de eerste keer dat ik ziek werd heb ik dat gedaan door mee te doen aan dit enorm gave evenement [b][link=http://www.opgevenisgeenoptie.nl]Alpe d’HuZes[/link][/b]. In 2007 deden er 66 individuele deelnemers mee en 10 estafette teams. Ik deed samen met 2 vrienden mee onder de naam Stichting B.A.S., het was een fantastische dag. Hoe was erg gaaf om met al die mensen omhoog te rijden, allemaal mensen die hun broer/zus/vader/moeder/vrienden waren verloren aan die rotziekte kanker. Het deed mij zeker wat die dag.
Maar natuurlijk deden we dat fietsen niet voor niets, we hebben enorm veel geld opgehaald voor het [b][link=http://www.kwfkankerbestrijding.nl/]KWF[/link][/b]. In 2007 haalde we met al die kanjers 1,2 miljoen op en in 2008 zelfs 3,6 miljoen euro. Ongelooflijk toch? wat een bedragen!

In 2009 doet [b][link=http://www.stichtingbas.com]Stichting B.A.S.[/link][/b] weer mee aan dit grote evenement. Op 4 juni 2009 wil ik minimaal 2 keer de Alpe op!

Mijn persoonlijke motivatie is natuurlijk dat ik zelf weer te maken heb gehad met deze sluipmoordenaar kanker. Maar dat is niet mijn enige reden. Ook Louis Wessels is mijn reden! Hij heeft mij ontzettend geholpen met haptonomie. Voor mij betekende dat heel erg veel. Hij heeft mij duidelijk gemaakt dat je zo ontzettend veel met je kop kan. Ik heb dan ook veel met Louis gepraat over mijn ziekte.
Oktober 2008 zat ik in de wachtkamer oncologie in Harderwijk. Ik had die ochtend net het verschrikkelijke telefoontje gehad, de ziekte is terug. Ik zit daar te wachten tot ik het kamertje van mijn oncoloog in mag. De deur gaat open en wie komt daar uit lopen… Louis Wessels, net heeft hij ook verschrikkelijk nieuws gehad. Alvleesklier kanker. Nou daar kon ik toch echt even niet bij. Louis is op 31 december 2008 overleden aan de gevolgen van die… ziekte. Daarom wil ik nogmaals die klote berg op. Ik wil iets aan de onmacht doen!

Daarom hoop ik dat jullie mij willen [b][link=http://deelnemers.alpe-dhuzes.nl/acties/Bas-Mulder/Stichting-B-A-S]steunen![/link][/b]

[b][link=http://www.opgevenisgeenoptie.nl/over/watisalpe.php]Meer informatie over wat er PRECIES met het geld gedaan wordt kan je hier vinden.[/link][/b]
[image=upload/09kwf.jpg]