Nou de vim zit er in. Toen ik op woensdag het ziekenhuis in ging had ik er echt helemaaal geen zin in. Ik wilde gewoon niet. Ik had echt het gevoel van wat doe ik hier, ga weg, laat me met rust. Zo’n ongelofelijk leeg en onbehagelijk gevoel. Het infuus aanleggen ging daarom misschien ook wel bagger. Want tot 2 keer toe sprong m’n ader kapot. Dat is echt balen. Druk verband er om en dan moet er een andere verpleger komen om het infuus te zetten. De 2e verpleegster lukte het gelukkig wel.In m’n linker arm verdorie, tja ik ben links.

De combinatie van een hele taaie olifanten huid en versleten aders door de chemo zijn nou niet bepaald ideale omstandigheden om een infuus op de arm te zetten. Maar goed alles is aangesloten en we kunnen beginnen. Vandaag zou ook meteen de zwaarste dag zijn, vanavond stromen er 3 verschillende cytostatica (chemo) m’n lichaam in.

Eigenlijk ging het inlopen van de chemo’s erg goed, ik heb er niet heel erg veel last van gehad. Wel hield ik veel vocht vast maar dat is normaal en daar hebben ze natuurlijk ook weer een spuitje voor. Maak je geen zorgen!

Het verschil met de vorige kuur is dat ik nu op een kamer lag met 2 andere patienten. Allemaal aan de chemo. Dat is eigenlijk best gezellig. Met z’n allen eten en natuurlijk 25 keer vertellen wat we allemaal wel en niet gehad hebben. Zal wel therapeutisch werken,maar ik word er wel een beetje gek van. Want dan lijk je echt zo’n patient en dan ben ik niet. Ik ben gewoon die Bas die af en toe naar Utrecht moet.

Deze kuur brengt weer andere bijwerkingen met zich mee dan de eerste kuur. Deze gaat mij 100% haaruitval geven. Best jammer want ik voelde me nog niet echt een patient, tenminste ik had nog niet echt de uiterlijke kenmerken. Ik kon nog lekker onder de radar blijven. Maar dat zal over een week wel anders zijn.

Nu ik thuis ben gaat het best wel redelijk goed. Ik begrijp de belangstelling van m’n vaste blogvolgers hoe het met me gaat, maar soms heb ik gewoon geen zin om iets te typen en is alles me even teveel.

Goedenavond! De herstelprocedure gaat voorspoedig. Elke dag gaat het een beetje beter. Deze maandag kwam ik thuis met algehele lamlendigheid. Dit werd gelukkig elke dag een beetje minder. De lamlendigheid is nu eigenlijk weg. Er blijven wel een aantal andere klachten over. Dat zijn m’n armen en m’n buikje. Nouja buikje, hij wordt weliswaar elke week dikker. Maar dat mag!

Mijn armen doen nog steeds pijn. De ene kant waar het infuus gezeten en de andere kant waar het infuus niet in wilde. Ik denk eigenlijk nu ik een paar dagen verder ben dat de spieren ook een opdonder gehad hebben. Want bij het strekken en rekken van de onder armen voel ik dat. Het zal zaak zijn deze te trainen de aankomende 2 weken.

De buik en daarmee het spijsverteringswezen krijgen het het zwaarst te voorduren na een kuur. Tenminste dat idee heb ik. Het kan natuurlijk ook niet anders. Al die troep vind z’n uitweg natuurlijk via het toilet. Maar voordat het daar is… Wat te denken van m’n lever. Een lever van een alceholist heeft het vele male makkelijker denk ik. Ik heb bijvoorbeeld de hele week na de chemo het gevoel alsof m’n buik 2 maten te groot is voor het vel om mijn buik heen. Hij is echt ontzettend hard ook. Elke keer als je gaat plassen hoop je dat spanning er een beetje af gaat. Telkens voel je het einde van het plassen komen en denk je shit, dit was niet genoeg. Gelukkig voel je dat dit elke dag minder wordt.

Het is fijn als het einde van de chemo-thuis-week naderd het betekend dat je je weer goed gaat voelen. Je bent in zo’n week jezelf alleen maar aan het monitoren. Soms te-goed zodat je niet meer de progressie ziet die je boekt op het gebied van herstellen. Je zit er op dat moment eigenlijk te dicht op. Belangrijk is dat je dat herkend. En zo afstand kan nemen. Je zal dan hoogstwaarschijnlijk zien dat je wel degelijk hersteld. Maar het is heel moeilijk om de rust te bewaren.

Ik heb gemerkt dat veel mensen gekeken hebben naar mijn oude planning. Deze is nu verouderd. Want ik heb alweer een week of 2 gewonnen geloof ik! De 3e kuur zal starten op 22 december. Ik zal de kerst dus niet echt meemaken. Ik kon ook wachten tot 1 januari. Maar het nadeel is dat het op moment heel druk is op de afdeling en dus misschien niet eens plaats. Iedereen wil natuurlijk thuis zijn met de kerst. Het maakt mij eigenlijk niets uit. Een week winnen is een hele week winnen. En er is op de televisie veel meer te beleven!

[link=http://weblog.basmulder.org/upload/behandelplan_v2.1.pdf][image=upload/08behandelplan2.jpg][/link]

Sta je dan ’s ochtends onder de douche met je haar in je hand. Dat is toch wel schrikken hoor!

Afgelopen maandag ben ik op controle geweest in het UMC. Mijn bloed waarde gaf aan dat ik in de ‘dip’ zat, wat normaal is na een kuur. Het is dan wel oppassen, omdat je op dat moment ook het meest vatbaar bent voor ziektes. Je hebt dan bijna geen witte bloed lichamen en totaal geen weerstand. hebt.

Mijn eigen hematoloog was er helaas niet dus had ik een andere prima Hematoloog. Een mevrouw! Ze vroeg of ik nog ergens last van had. Nou eigenlijk niet, behalve die algehele lamlendigheid. Mijn haar heb ik nog steeds, zegt ze verdorie dat het nog altijd kan uitvallen. Nou we zien wel.

Yes! Het is me weer gelukt. Mag weer een geslaagde toertocht bijschrijven! 2 weken na m’n laatste kuur heb ik mijzelf weer het bos in gestuurd.

Toertocht Ermelo was nu aan de beurt. Altijd lache…, het was de eerste tocht die ik reed toen ik 14 jaar oud was. Helemaal kapot ging ik toen. Samen met vrienden van atletiek reden we die tocht toen echt volle bak, totdat we allemaal stuk zaten. Geweldig! We waren op dat moment zo trots met 20km/h gemiddeld.

Vandaag had ik me ingeschreven voor de 25km, samen met Steph, mijn broer en mijn vriend Rene. Het was echt super mooi helder weer. Alleen wel erg koud, maar daar kan je je op kleden. De ondergrond was erg hard, lekker snel dus. niet te vergelijken met de blubber en sneeuw van Apeldoorn. Ik heb voorzover het mij lukte lekker kunnen stoempen. Ik heb al vaker gezegd dat ik hier erg van geniet en dat het gewoon heerlijk is om buiten een prestatie te leveren en Renee heb ik er toch maar mooi afgereden.

[image=img/08ermelo2.jpg]

Klik op de foto voor “Uitzending gemist”

[link=http://www.rtvgelderlandarchief.nl/index.php?datum=17122008&programma=&id=57270][image=upload/tvgelderland.jpg][/link]

Na het millimeteren van mijn haar is het nog harder gaan uitvallen. Al snel waren de kale plekken op mijn hoofd te zien. Dat zag er echt niet uit! Dus heb ik samen met mijn vader het scheermes er over gehaald. Een niet zo heel fijn gezicht als je in de spiegel kijkt. De onderstaande foto is misschien een beetje over de top. Maar zo voel ik me gewoon. Vanavond was ik in Apeldoorn kleren aan het kopen, terwijl ik door de stad liep voelde ik mij echt een halve crimineel. Je hebt dan wel een muts op je hoofd, dus het is niet direct zichtbaar dat ik kaal ben, maar toch…
Het meest erge vind ik niet het kaal zijn maar dat je zo goed kunt zien dat je een chemo hoofd hebt. Het is bleker en witter dan onze “normale” kaalkoppen.
[image=img/08haaruitval.jpg]

Weer kan ik een toertocht bijschrijven! Gister heb ik met pa de toertocht in Voorthuizen gereden. Het was goed weer, best warm eigenlijk. Het parcours was door de regen-avond ervoor aardig nat. De grond was hierdoor vrij zwaar geworden. Maar pa en ik zoefde er lichtvoetig goed over heen.

Het ging vandaag alweer beter dan vorige week in Ermelo! Echt onvoorstelbaar wat een lichaam kan hebben. Het gaat goed, gewoon echt goed!

Had mij ingeschreven voor de 25 km. maar onderweg stond er bij de splitsing een bordje 30 km als kortste afstand! Dus ik had me 5 km vergist. Maar die vijf kilometer maakte mij ook niets meer uit. Ik heb vooral in het wiel van mijn vader gehangen en ben behoorlijk diep moeten gaan maar het lukte. Onderweg nog een paar vaste blogvolgers gesproken. Die contacten zijn voor mij leuk en vooral belangrijk. Het stimuleert mij toch. Ik kan niet zeggen dat ik uitkijk naar mijn volgende kuur, maar laat maar komen.

Vrijdag ben ik gebeld door het UMC. De kuur gaat maandag door! Mooi, want het is altijd maar afwachten of er plek is. Moet natuurlijk wel plek zijn!
Maandag krijg ik dus weer een DHAP-R kuur. Zegt jullie natuurlijk niet zo heel veel. Maar het is de zelfde kuur als kuur nummer 1. Waar ik dus best ziek van was. Een pittige dus! Gelukkig weet ik nu wat ik ongeveer kan verwachten. Het enige wat nu anders is, is dat m’n lichaam nu in een slechtere staat is.

De DHAP-R duurde 4 dagen. Dus als het weer zo gaat ben ik donderdag of vrijdag weer thuis. Ik lig dan wel in het ziekenhuis met Kerst, nou boeie, ik kan toch niet stappen. Gehad is gehad. Ik zal proberen eea bij te houden in het ziekenhuis. Op bezoek komen is prima, wel even bellen met thuis. Komt tenminste niet iedereen tegelijk.

Nou ik zal is een dagje proberen bij te houden met wat ik allemaal binnen krijg. Waarom ? nou, gewoon omdat het kan.

Bijwerkingen bij DHAP-R (Volgens de algemene informatie)
– Misselijkheid en braken
– Anemie
– Beenmerg depressie
– Nierfunctie stoornissen
– Poly neuropathie

15:16:06 De kuur begint met KCL + Magnesium. 1000ml
16:30:45 2 Doosjes tictac orange
17:45:09 Hache, rooie kool, gekookte aardappels en vlaflip
19:10:57 Geschild appeltje van mama
21:30:25 Spoelen met Natrium Chloride
21:45:57 Dexamethason 100ml
22:01:46 Spoelen met Natrium Chloride
22:23:55 Chemo – Cisplatine 1000ml

————————– EINDE DAG #01 ————————–
00:16:08 Tijd om te gaan slapen met serious request op de achtergrond!
08:34:53 Goed geslapen, krijg nu een pilletje tegen de misselijkheid….

Ben er maar mee gestopt. Ik ben nu al aardig verrot en heb er effe geen zin meer in.

Het is nu eerste kerstdag en mag vanmiddag naar huis. Vanmorgen ging de ader van mijn infuus kapot verd…. Moest overgezet worden naar de andere arm. Tijdstip van take off werd hierdoor iets later, toch een kleine tegenvaller. Ik kan je niet vertellen hoe er naar uitkijkt om ook na die paar dagen naar huis te gaan. Ik ben erg gammel en ontzettend moe, zal wel een blogpauze worden.