Afgelopen 4 dagen heb ik samen met mijn stage begeleider vertoefd in het altijd zonnige Limburg. Stage begeleider? Jawel, begin 2006 heb ik stage gelopen bij bouwkundig adviesbureau BOS. Arjen was hier mijn begeleider. Het is erg prettig stage lopen als je collega ook fietsmaf is.
We reden in die tijd beiden bij de mountainbike club Noordveluwe. Zo heb ik deze stageplaats ook gevonden.
Arjen vroeg mij 3 weken geleden of ik zin had om een paar daagjes te gaan biken in Limland. Tuurlijk zei ik! Waarom niet…had mij namelijk voorgenomen om dit soort dingen te gaan doen in de vakantie, dus het kwam goed uit!
Dinsdag zijn we afgereisd naar limburg met een klein peugeotje, 2 tentjes en 2 fietsen. Meer heb je niet nodig. We stonden op de panorama camping in Gulpen. Net zoals veel brede Amsterdammers. We hebben die paar dagen heerlijk weer gehad! Echt wel geluk mee gehad. Op een paar buien na dan…maarja boeie. Elke dag hebben we een tocht gemaakt van zo’n 70km op de moutainbike. Dat zijn telkens 2 uitgezette routes achter elkaar. Het was echt heerlijk! Kwam ook door m’n benen hoor, want deze wisten van geen ophouden. Elke dag kon ik omhoog blijven rammen. Zo hard als ik wilde. Helemaal goed dus.
We hebben onszelf getrakteerd op een middagje Maastricht waarna we naar Therme 2000 zijn gegaan! Een echte sauna…het was even wennen. Maar het was toch wel echt super lekker. Op zich wel voor herhaling vatbaar, maar ik denk niet dat je me vaak zal zien bij de Zwaluwhoeve…

[image=img/08haibike.jpg]

Ik mocht mee met mijn vriendin naar Parijs, super aardig natuurlijk omdat ze mij koos. Ze is nu afgestudeerd aan de HU en is nu een echte Fysiotherapeut! Knap hoor! Als beloning mocht ze van haar ouders naar Parijs en ik mocht mee!

5 dagen Parijs. Mooie stad hoor. Op elke hoek van de straat staat gewoon een monument. Daar tussen is het een bende en is het vies. Maar de monumenten maken een hoop goed.

Op donderdag zijn wij met de trein richting het zuiden gegaan en op Rotterdam overgestapt op de trein richting Brussel. In Brussel de overstap op de Talis richting Gare du Nord,het noordelijke station van Parijs. Die talis gaat 300km/u. Maar daar merk je geen fluit van. Maar een paar dingen kan je het echt zien. Dat is wanneer je de snelweg volgt.Je gaat echt 2 keer zo hard.
’s middags kwamen we aan in Parijs. Daarna meteen naar het hotel gelopen. Het was 15/20minuten lopen. Lekker in de buurt dus. Al snel merkten we dat het fietsenplan in Parijs van een behoorlijk nivo was. Overal zagen we van die huurbare fietsen fietsen. Op bijna elke hoek van de straat was zo’n station waar je die fietsen kon inleveren…(naja inhangen). Dat is goed geregeld dachten we dus.
Het Hotel zag er goed uit. Kleine kamer…maar dat heeft elk hotel in Parijs. Dat maakte ons niet zoveel uit. We hebben eerst een klein dutje gedaan omdat we allebei naja vooral ik, erg moe was. Ik had nog sluit gedraaid bij de Mcd, de avond voo vertrek.

Toen was het tijd om de stad in te trekken. We zijn volgens het boekje eerst naar de Mont Martre of Sacre Ceur gelopen. Beste klim! Daar zouden ze eigenlijk eerst even een rondje over moeten in de Tour de France waarna ze door rijden naar de ‘l Arce de Triomphe. Het uitzicht hierboven was iig prachtig.

Het lijkt me niet echt zinvol om nu alles in detail te gaan vertellen van wat we gezien hebben :). Eifel toren, Louvre, Pompidou, ‘l Arce de Triomphe, Petit Palais en nog veeel meer. Kijk gewoon even bij foto’s dan post ik daar binnen kort het beeldverslag!

Verder was het gewoon erg leuk!

[image=img/08parijs.jpg]

In Parijs, voelde ik eens aan mij nek… Hij voelde dik.
Altijd, altijd voel ik die twijfel en die onzekerheid. Iets waar je niets aan kan doen. Het blijft altijd een factor waar je geen grip op hebt. Maar goed, ik zat dus in Parijs en kreeg daar sterk het gevoel dat m’n nek toch echt dikker dan normaal was. Op dat moment niets aan te doen dus onze toeristen tour vervolgd.

Terug in Harderwijk had ik het er nog eens met m’n ouders over. Ze adviseerden me om toch even langs de Poli te gaan om de onzekerheid weg te nemen. Het was namelijk wel eens vaker zo dik. Volgens m’n ouders…

Zo gezegd zo gedaan. Dus stond ik woensdag 27 augustus bij de afdeling oncologie. Doctor Temizkan zag mij staan en vond het goed om mij even tussendoor te helpen. Hij vond het natuurlijk raar dat ik er was, omdat mijn eerste controle 23 september pas zou zijn…Ik heb hem mijn verhaal verteld.Hij zag m’n bezorgdheid en deed de lichamelijk check door te voelen op de plekken waar de lymfeklieren zich bevinden… “Het is wel wat dikker maar ik denk dat het niets is, maar laten we voor de zekerheid een echo maken”. Dat leek mij een goed plan. Aanstaande vrijdag heb ik deze Echo. En maandag krijg ik daar de uitslag van… *zucht*

[center]Hier maak ik m’n zorgen over;[/center]
[image=img/08zorgen.jpg]

Vanochtend toen ik wakker werd schoot het al meteen door m’n hoofd. Ik wist dat ik vandaag te zien of te horen zou krijgen wat er met m’n nek aan de hand was.

Op zo’n moment loop je met een voorgevoel rond. Nu kon ik daar geen hoogte van krijgen. Ik voelde mij goed, het fietsen ging immers goed en rare dingen voelde ik niet. Behalve als ik met mijn hand over de zijkant van mijn nek strijk, vooral als ik de nek insmeer met scheerschuim…

De Echo, “ga hier maar liggen met je oor op het kussen”. De plek waarvan ik nog geen 30 seconden later zou weten hoe de rest van m’n leven er uit zo komen te zien. Zo zwart wit zag ik het op dat moment. Mijn hartslag begon nu ook zwart wit te zien, want die ging inmiddels door het dak.
Mevrouw pakte de ‘scanner’ en zette hem in m’n nek… Ja, hoor 1 + 1 = 2 dacht ik… Ik zie het al, op het scherm zie ik 2 dikke lymfeklieren. Ik kon wel door de grond zakken. De tranen schoten in mijn ogen. Ik kon het niet meer houden…het beeld waarvoor ik vreesde zag ik op de monitor. Grote lymfeklieren, hele grote lymfeklieren. 1 van 3 centimeter en 1 van 2 centimeter in doorsnee. Huilen, huilen, huilen. M’n vader kon het al helemaal niet begrijpen en probeerde me te troosten. Hetlukte hem aardig. Peter de Radioloog was inmiddels ook aangeschoven en constateerde natuurlijk precies hetzelfde.
We konden op de gang enigszinds bijkomen met een kop koffie. Op dat moment werden er door de radioloog een paar telefoontjes gepleegd met mijn Oncoloog dr. Temizkan. De malle molen is weer begonnen dacht ik nog…
Peter vertelde mij dat Temizkan de klieren er meteen uit wilde halen voor verder onderzoek. Dan pas weten we wat er echt aan de hand is. Er werd nog meer gebeld met chirurgen. Dinsdag zou de eerst volgende mogelijkheid zijn om de 2 grote klieren uit mijn nek te verwijderen. Verder werd er voor a.s. maandag een CT scan gepland, meteen na de afspraak met dr. Temizkan. Hoewel ik nu wel weet wat hij mij gaat vertellen.

Yes! Even afreageren. Dat is nodig! Want het kookt in mij. Het ongeloof overheerst op het moment en daar moet ik even vanaf. Dus toch heb ik vandaag Holten gereden. Een prachtige ronde, dus waarom niet :).

Normaal gesproken gebruik ik de wedstrijden altijd als een soort check om te kijken hoe het met me gaat. Maar vandaag was dat anders, ook omdat de voorbereiding niet goed was. Niet alleen door die nek, maar ook omdat ik naar Parijs was geweest. Vaak ‘sluit’ gehad tot midden in de nacht bij de McDonalds. Kortom 3 weken niet gefietst. Maar ik had er zin in.

Vooral omdat Barrie van Reenen vandaag zijn debuut maakte in de mountainbike wereld. Met Barrie heb ik ook het weg-criterium in Rhenen gereden. Dus moest hij eigenlijk ook een keer met mij mee. Daar voelde hij wel wat voor. Dus ging hij mee!

Het was echt prachtig weer vandaag. Dus had ik er extra zin in. Ik stond er wel met een heel dubbel gevoel… Iedereen die aan je vraagt hoe het gaat en dan moet je eigenlijk goed zeggen. Bij de meeste zeg je goed en aan de mensen die je wat beter kennen leg je het toch even uit. Iedereen staat je dan ook aan te kijken alsof je een geintje maakt en weten ze niet wat ze moeten zeggen. Het is echt klote als je die gezichten ziet die je verbijsterd aankijken. Alsof je gefaald hebt, zo voelt het voor mij. De impact is zo intens en moeilijk te verwoorden.

Aan de start schoot het nog een paar door m’n hoofd, maar toen moest de knop om. Ik zou ze eens laten zien wat ik kan met zo’n knobbel in m’n nek kon presteren. Ik zal jullie eens laten zien hoe ziek ik niet ben. BAM! Weg was ik. Ketting schoot al gelijk een keer over, begon al goed. Rustig blijven, even druk van de benen en nog eens proberen. Maar zat ook wat ingesloten, ik had geen geweldige start. Maar lag toch nog steeds rond de 20e plek. Ik was hier helemaal niet mee bezig. Het ging me vandaag niet om de plekken. Toch schoof ik nog wat plekken op, ik reed 15e…maar het drong helemaal niet tot me door. Ik reed vooral een race tegen mijzelf. Elke keer als het omhoog pijn deed schakelde ik een tandje erbij en ging dan maar staan. Mij zullen ze niet klein krijgen, die klootzakken in m’n nek. Ik schoot vooruit als een raket van NASA!

Maar een halve voor ronde voor het eind schoot er een raket van NASA door m’n binnenband. Lek…$#@&##

Ik brak…hoe kon ik zoveel pech hebben. Met de fiets aan de hand liep ik naar de teamtent. Waar ik probeerde te janken maar het lukt gewoon niet. Ik wilde zo snel mogelijk een ander wiel om even te gaan uitfietsen, ik moest even alleen zijn… Het ongeloof zat in elke pedaalslag die ik deed. Maar ik kwam een beetje bij zinnen omdat ik hele wedstrijd wel even als 15e had rond gereden…en dat zeer zeker had uitgezongen. Dit deed mij goed. Maar versterkte het ongeloof want wat is er nou met me aan de hand, is het terug of niet?!

Barrie moest achteraan starten omdat hij nog geen wedstrijden had gereden dit seizoen. Op de fiets van zijn vader vertrok hij! Barrie had last van ketting problemen, waar hij enorm van baalde. Want hij reed een sterke race en had weinig aanpassingsproblemen. Die man heeft echt talent!

Programma van vandaag:
– CT Scan,
– Afspraak Oncoloog dr. Temizkan,
– Afspraak Anesthesist,

Oke, aan het werk. CT Scan verliep normaal. Meteen door naar m’n dr. Temizkan. Hij riepmijn vader en ik naar binnen. Tussendoor nam hij op de gang een telefoontje aan. Pa en ik gingen rustig zitten want we gingen ervan uit vandaag niets nieuws te horen. Maar we hadden het fout, Temizkan kwam binnen met de uitslag van de CT Scan, 20 minuten later al! Het lichaam zag er verder goed uit. Nergens dikke klieren te zien, behalve de hals dan. Op zich goed nieuws dus…maar eigenlijk viel dat in het niets omdat m’n dikke nek toch alles overheerste.
Vrijdag had ik ook al bloed geprikt. Hier was verder niets mis mee (!) Iets waar ik wel een beetje blij van werd. Maar ook dit werd meteen in de schaduw gezet door mijn dikke nek.

Natuurlijk vroeg ik naar het gevoel van de oncoloog. Hoe denkt u hierover?! Hij wist het simpelweg gewoon niet. Hij kan er gewoon niets over zeggen, gelijk heeft hij. Nu moeten de klieren er eerst maar eens uit…morgen al.

13:00 moest ik mij melden bij het opname bureau. Ik werd verwacht op 1 west (Chirurgie). Hier aangekomen vertelde de vriendelijke zuster dat ik ongeveer 30 minuten later zou worden opgehaald voor de operatie.

Na een uur was ik nog steeds niet opgehaald en werd het later en later. Elke keer werd de snijtijd op de computer aangepast. De zusters konden hier natuurlijk niets aan doen, vervelend was het wel. Uiteindelijk was ik aan de beurt, om 17:50.

De mevrouw die het infuus bij mij aansloot zei al dat het zo ontzetten druk was geweest met spoedgevallen. Die gaan natuurlijk wel voor. Hebben ze ook gelijk in hoor! Ben allang blij dat ik zo snel aan de beurt ben, binnen 4 dagen al!

De operatie is verder goed gegaan Nu begint pas echt het moeilijkste. Het wachten…m’n nek doet nu wel pijn. Maar het wachten zal nog veel zwaarder zijn. Die onzekerheid, ik word er gek van. Ik probeer maar te denken aan die wedstrijd in Holten en dat mijn bloedwaarden goed zijn. Meer kan ik er van maken. Elke keer gaat het door je hoofd, 3cm en 2cm. Dat is toch wel heel erg groot. Of je bent er heel vroeg bij of het is niks… Je wordt er echt onzeker en onpasselijk van. Aankomende dinsdag 8 september zal ik het weten. Temizkan gaat mij niet eerder bellen, goed of slecht, dinsdag zal ik het horen. Een goede beslissing waar ik, zij het moeilijk, mee kan leven.

[image=img/08hals.jpg]

Afgelopen week was een ramp. Dit gevoel wil je niemand toewensen. Alles in je lichaam voel je. Bij elke ademhaling check je je lichaam. Heb ik ergens last van? Een lijstje van dingen die ik lichamelijk voelde.

– Stijve nek
– Pijn onder in de rug
– Opgeblazen gevoel
– Pijn in de buik
– Pijn in m’n heup

Kijk die lichamelijk dingen…welke allemaal waren te herleiden naar de ingreep. Ik loop zo verkrampt als maar kan. Als ik naar links of rechts kijk draai ik m’n hele bovenlichaam, in plaats van alleen m’n hoofd. Dit gaat vanzelf en doet veel pijn.

Ik heb het nog helemaal niet gehad over de mentale kwestie. Wat veruit het moeilijkst is van allemaal. Je word gewoon stapelgek van jezelf. De scene waar ik uitslag krijg van dr. Temizkan heb ik al 5384x afgedraaid in m’n hoofd. Met elke keer een andere uitslag. Wat kan een mens gek worden, wat kan een mens doemdenken terwijl er misschien niet eens wat aan de hand is.

Het is nu ook zo anders als 2 jaar geleden. Toen was ik zo onbevangen en vond alles prima. Nu weet ik wat me te wachten staat als het weer zo zou zijn. Dat is nu het grote verschil.
Ik heb nu de afspraak met mijzelf gemaakt dat ik nooit meer ziek wil worden. Om 4545672 duizend redenen. Dat hoef ik jullie toch niet uit te leggen?

Dinsdag 8 September 9:50. Pa en ik stappen op de fiets richting het ziekenhuis. Het is lekker weer, ik ben ontspannen, waarom? Ik heb geen idee. Nou ja ontspannen, je bent heel erg scherp. Ik zou op dit moment elke vlieg met m’n blote hand uit de lucht kunnen pakken. Je voelt je raar.

We komen aanlopen en we zien dr. Temizkan achter het bureau staan. Hij spreekt ons aan en zegt ons gedag. Ik probeer meteen zijn gezicht te lezen of hij al iets los laat. Ik zie niets en kan er geen hoogte van krijgen, m’n hartslag stijgt…Hij zegt; “Kom gelijk maar even verder”. Pa en ik lopen achter hem aan zijn kantoor in. Pa sluit de deur, ik ga zitten, ook pa zit nu. Als iemand nu een scheet laat in Tokio, hoor ik hem. dr. Temizkan zegt het gelijk, “Bas er zijn geen lymfomen gevonden”. Een diep zucht en grote lach verschijnt op mijn gezicht. Pa heeft het niet meer en heeft een zakdoekje nodig.
Na een tijdje lachen en nog een verzitten. Vraag ik dan toch maar wat het dan wel was. Het waren 2 Neuromen (goedaardig gezwel) was het antwoord. Dit komt omdat er 2 jaar gelden bij de 1e operatie in de nek een zenuw was doorgesneden. Deze 2 uiteinden gingen weer op zoek naar elkaar, maar vonden elkaar niet. Dus besloten ze te gaan woekeren in m’n lymfeklier. De eikels. Mij een beetje de stuipen op het lijf jagen.

[image=img/08neuroom.jpg]

Wat nu bij mij is vastgesteld is zeer zeldzaam, ik heb het nog nooit in de hals gezien, aldus de Radioloog. Kan mij niet zoveel schelen :).