Yes, eindelijk zitten we in de bus richting Frankrijk. Pa heeft een bus kunnen krijgen van Logicx. Dit is een groot vervoersbedrijf dat onder andere zorgt voor vervangend vervoer bij pech. Echt super mooi zo’n bus. Ik zit nu achter in de bus even een stukje te schrijven! Op m’n MacBlack/BlackBook whatever. Het is in ieder geval een fijn apparaat. Gisteravond laat nog even snel een nieuwsbrief gemaakt voor Stichting B.A.S. echt zoiets waar je dagen tegenaan blijft hikken, maar toch nog even gedaan. Moet namelijk wel gebeuren zoiets.

Vorig jaar had ik mij een doel gesteld van 4 beklimmingen. Heb het natuurlijk over hoe vaak ik de Alpe d’Huez ga beklimmen. Dit jaar heb ik echter geen excuses meer. Dus dit jaar heb ik ook ‘gewoon’ een doel van 6 keer. Niet niks. Helemaal als je bedenkt dat de weersvooruitzichten bar slecht zijn. Het wordt de hele week slecht weer volgens de voorspellingen. Baal er echt van. Ben je verdorie het halve jaar bezig voor het goede doel, heb je nog slecht weer ook op het hoogte punt van dat goede doel. Moet je me nou horen, heb ik het alweer over iets dat pas over 6 dagen is. Niets in de Alpen is zo veranderlijk als het weer. Dus nu maar hopen dat de boel positief verandert.
Fysiek zit het op het moment erg goed. Ben alleen een beetje moe door van alles en nog wat. Maar dat slaap ik wel bij bij op de Alpe d’Huez. Het enige probleempje wat ik heb is dat ik door de wedstrijden niet ben toegekomen aan lange duur trainingen. De basisconditie die ik heb opgebouwd door de wedstrijden is een stuk beter dan die van vorig jaar. Daarbij komt ook nog dat ik heerlijk bergop reed in de wedstrijden. Zelfs in de langere klimmen in Belgie Houffalize/Ronse (zie eerdere versalgen. Dus ik heb er wel vertrouwen in. Nu het weer nog ;D

De dag voor de dag. Vandaag is iedereen druk in de weer op de camping. De spanning is echt te voelen. Je kan het bijna pakken. Overal zie je deelnemers die druk zijn met zijn of haar fiets. Want morgen is de dag. Er zijn zelfs nog mensen die nu nog kransjes gaan monteren met meer tanden, omdat de Alpe hun zo is tegengevallen.
De hele week heb ik al last van mijn knie. Afgelopen zondag kwam ik terug van mijn eerste tocht in Frankrijk en hij deed echt verschrikkelijk pijn. Ik ben maandag meteen naar de Fysio op de camping gegaan. Het probleem zit namelijk aan de buitenkant van mijn knie. De buitenkant van je dijbeen zit voor een deel vast aan je knie door middel van een heel klein peesje. Het probleem is dat dat peesje pijnloos over je knie hoort te glijden. Maar dat is bij mij niet het geval. Het doet écht pijn. Heel vervelend, vooral de timing. Echt klote gewoon. Het deed zo’n pijn dat ik blij zou zijn als ik 1 keer boven zou komen. De Fysio is maandag begonnen met de behandeling van de knie. Dit deden ze gewoon door de boel los te halen zodat dat peesje minder onder spanning kwam te staan. Als ze het niet los krijgen voor donderdag dan kunnen ze de pees verdoven door middel van een injectie. Maar dat wordt echt het laatste redmiddel. Eerst proberen we het op te lossen door massage en rek en strek oefeningen. Na de eerste 2 behandelingen gaat het wel ietsje beter. Maar het is nog steeds erg pijnlijk.
We hebben vanavond na het eten weer zeer indrukwekkende verhalen gehoord. Er werd ons een radio-interview voorgeschoteld met de directeur van de Nederlandse Bank. Deze meneer zit ook in het comité van aanbeveling van Stichting Alpe d’HuZes. Hij legde ons even haarfijn uit waar ‘opgeven is geen optie’ op slaat.
Als je opgeeft kan je niet meer winnen en heb je zo ï” zo verloren en heb je niks. Nou zoals hij dat zei, an denk je niet eens aan opgeven.
Na het radio-interview hebben ze ons een filmpje laten zien over Marja. Marja is de zus van Edwin, een individuele deelnemer. Marja heeft al een paar keer kanker gehad. Telkens heeft ze dit kunnen overwinnen met chemo’s. Maar het is nu weer terug. Vorig jaar was ze ook bij de Alpe d’Huez. Dit jaar kon ze er dus niet bij zijn vanwege de chemo’s. Maar dat onvoorstelbare doorzettingsvermogen van Marja om telkens weer door te gaan als je te horen krijgt dat het weer mis is. Echt onvoorstelbaar. Dat filmpje laat zien hoe verschrikkelijk ze het vind dat ze er niet bij kan zijn. Maar ze verteld ook dat ze heel veel kracht put uit onze prestaties op de Alpe d’Huez. Het inspireert haar. Maar wij laten ons inspireren daar haar. Wat een kracht. Dit ga ik ook gebruiken op de Alpe. Zij laat pas zien dat opgeven geen optie is…
[show3=08alpe_dagvoordday]1:,2:,3:[/show]

Yes, ik kom in het boek met kanjers van de Alpe d’HuZes! Gisteren heb ik de Alpe d’Huez 6 keer beklommen. ’s Ochtends om 5:08 klonk het startschot. Daar gingen we van start met 100 individuele deelnemers en 50 estafette teams. Vanaf de eerste meter was mijn hartslagmeter m’n beste vriend. Ik moest hem vandaag 10 slagen onder m’n omslagpunt rijden. ofwel ik moest mijn hartslag onder de 179 houden. wat goed lukte. Heb hem zo tussen 168 en 174 gereden, in die zone kon ik lekker constant fietsen. De eerste beklimming in het donker was best gaaf! Al die mensen. Al die lampjes. Heel koel! Heel Team Stichting B.A.S. was gevlogen, samen rijden kon ook helemaal niet omdat iedereen op een verschillende hartslag rijdt.
De eerste beklimming was ik boven in 1:10. Een tijd waar ik best blij mee ben. De tweede ging lekker, weer rond de 1:10 boven. De 3e ook. De 4e ging een stuk minder. Gelukkig reed Bas Steman met mij mee. Dit was niet alleen erg gezellig maar ook erg bijzonder. Deze 4e klim deed me echt serieus pijn. Ik had nu echt een wondermiddel nodig. Ik moest even een soort van klap in m’n gezicht hebben. Nou ervaringen uit wedstrijden heeft me geleerd dat met CocaCola dit perfect kan. Heerlijk, beneden een paar kleine blikjes opgedronken. Dat voelde goed! M’n benen, rug, nouja eigenlijk m’n hele lichaam was nu ontzettend stijf aan het worden. Daar kan cola zelfs niets aan doen. De 5e beklimming was nu aan de beurt. Het is nu 13:50. Het leek alsof ik herboren was! Voelde me heerlijk! Ik kachelde lekker omhoog en was om 15:00 klaar met m’n 5e. Ook weer 1:10 lekker constant gereden dus.
De laatste 6e beklimming wilde ik doen met Peter Kapitein. De Ambassadeur van de Stichting Alpe d’HuZes. Hij zit op dit moment midden in zijn behandelingen voor non-hodgkin. Hij heeft een soort chronische vorm welke heel moeilijk is te bestrijden. Hij is nu bezig een stamcel traject. Daarbij word je eerst met de chemo schoon gebrand, daarna krijg je je oude stamcellen van jezelf of die van een donor weer terug. Bij Peter zijn deze bij hem afgenomen in 2005. Deze combinatie van Chemo/Opratie Stamcel geeft een genezingskans van 50%. Peter gaat daar natuurlijk voor.
Meer mensen dachten er over om de 6e klim met Peter te gaan doen. Want er stonden nog 30 andere deelnemers die er het hetzelfde over dachten. Ook Pa, Steph en Bas Steman gingen met Peter omhoog. Erg tof dat we zo Alpe d’HuZes konden afsluiten. Het was een heel vreemde beklimming.
Het was goed te zien aan Peter dat hij lichamelijk zeer slecht was. Hij reed eigenlijk alles maximaal in z’n hartslag. Wat zal dat pijn gedaan hebben. Ook niet echt slim natuurlijk om de Alpe te gaan beklimmen wanneer je nog bezig bent met je chemo’s. Helemaal als je weet dat je aankomende woensdag weer moet. Maar hij zal er wel over nagedacht hebben. Boven was het in ieder geval geweldig om met Pa en Steph over de finish te rijden.
Vandaag heb ik ook echt gedacht aan Marja van gisteravond. Wat een verhaal. Heb er echt wat aan gehad. In 2007 reed ik voor mijzelf omhoog. Om mijzelf uit dat dal te rijden. Dit jaar zou ik voor andere mensen rijden. Tenminste dat zei ik elke keer. Maar ik had eigenlijk niet echt iemand om voor te rijden. Maar na het verhaal van Marja weet ik beter. Ik snap nu ook pas wat het is om kracht te putten uit iemand anders. Ik hoop dat ik,samen met alle andere deelnemers Marja heb kunnen inspireren.

Vandaag stond Groesbeek op het programma. Het was in 2004 de laatste keer dat ik hier aan de start stond. De wedstrijd was in de tussengelegen jaren uit de competitie. Erg jammer want het is een echt prachtig mountainbike rondje.
Het gevoel was redelijk vandaag, ik had zin om te fietsen. Maar de benen voelde niet echt vlot. Het is goed te merken dat ik nog niet helemaal ben hersteld van de praktijken bij de Alpe d’Huez. Naja misschien wel hersteld. Maar ik ben in ieder geval wel mijn snelheid kwijt. Wat je weer nodig hebt op de rechte stukken.
De start ging erg goed. Als vanouds bijna weer. Vandaag had ik het geluk dat het een brede start opstelling was. Daardoor stond ik met mijn 33e plek nog op de 2e rij. Ik was goed weg, na de eerste bocht reed ik al 4e! De eerste ronde kwam ik dus door bij de eerste 10. Daarna zakte ik helaas weer terug. Had vandaag de benen niet en kwam niet voorruit. Daarna reed ik ook nog eens lek, ik moest toen nog een kwart ronde. Dus was het rennen geblazen. Het was ongeveer 10minuten hardlopen/dribbelen met de fiets in mijn hand naar de finish. Natuurlijk werd ik tijdens het lopen door het halve veld amateurs ingehaald… Nou tot het NK.

Zoetermeer. Wat was het heerlijk om hier weer te mogen fietsen. Het was inmiddels alweer 3 jaar geleden dat ik hier voor het laatst had gefietst. Een prachtig mountainbike parcours. Waar serieus gereden moet worden. Maar het parcours ligt er zo bij dat ik mij hier heel erg thuis voel. Er zit tussen de klimmen elke keer net genoeg hersteltijd om die volgende weer omhoog te knallen. Ideaal eigenlijk.
Vandaag hadden we weer te maken met een andere starttijd dan normaal…nu was het een keer ’s ochtends…maar mij hoor je niet klagen want zo kon ik na de finish door naar Nijmegen naar RockinPark :D.
09:30 was de start! Ik stond opgesteld op de 33e plek en was goed weg. Lag ongeveer 25e bij de eerste bocht. Niet bijstergoed maar er was simpelweg geen ruimte om naar voren te komen. Maar misschien was deze ‘rustige’ start wel goed voor mij. Want ik reed echt heel erg lekker. Kon fietsen zoals ik wilde. Het was echt een genot. Ben nog wel 1 keer onderuit geschoven. Maar dit kwam door het gras in combinatie met de miezer. Dit koste mij 3-4 plekken. Maar het belangrijkste voor mij is dat ik gewoon lekker hard heb kunnen fietsen.
Nu aankomende zondag nog in Oostenbeek rijden daarna mijn eerste weg-criterium in Rhenen en dan is het het tijd voor het NK.

[center][b]van de 100 gestarte renners ben ik 22ste geworden[/b][/center][show3=08zoetermeer]1:,2:,3:[/show]