Eindelijk was het vandaag zover, ik mocht eindelijk de 8e kuur naar binnen slurpen.

Woensdag kreeg ik telefoon van mijn oncoloog Dr. Temizkan over de kweek uit mijn longen. Hij vertelde mij dat hij nog niet alles binnen had gekregen maar wat hij wel binnen had gekregen was goed. Natuurlijk weer enorm frustrerend dat ze na een week nog niet alles binnen hadden maar goed. Ook al zou hij nu nog wel een kweek terug krijgen waar wel een bacterie, infectie of een schimmel in zou zitten maakt dat nog niet uit. Omdat de patient, ik dus, weer beter is en zich goed voelt. Dus hoorde mijn oren dat de kuur op vrijdag door kan gaan! Olé…

Donderdag op vrijdag best slecht geslapen door de spanning denk ik. De volgende ochtend was ik dus behoorlijk duf, maar bij de gedachte dat ik vandaag na 5 maanden m’n laatste kuur ging krijgen deed mij toch wel heel snel wakker worden.

Nou het hele protocol heb ik weer gevolgd…bloed prikken, uitslag wachten, uitslag natuurlijk goed en aansluiten op het infuus. Hoppaaaa kom maar op met die zooi. Ik had het nog niet gezegd of de boel liep al. En voelde ik die ernstige vermoeidheid alweer boven komen…maar dat maakt allemaal niets uit want dit is eindelijk, eindelijk,, eindelijk, eindelijk, eindelijk, eindelijk, eindelijk en eindelijk de laatste.

Heb toen ik klaar was de zusters allemaal vriendelijk bedankt, want die zijn op de Chemo-unit echt geweldig voor je.

Allemaal super bedankt voor de steun tijdens de kuren! Het was een stuk moeilijker voor me geweest als jullie er niet waren. Applausje voor jezelf. Bedankt.

Eindelijk ben ik bezig met mijn laatste keer ziek zijn. Tenminste dat is wat de bedoeling is. Maar toch blijft die twijfel telkens weer toe slaan. Voorbeeldje;

Afgelopen dinsdag moest ik om 9:00 bij de KNO arts zijn voor controle. Hij heeft daar gewoon een normale check gedaan van mij hals en neus/keelholte. Hij ging mij dus weer kietelen met een camera in m’n neus. Hij vertelde me dat van binnen alles er goed uit zag. Wat natuurlijk ontzettend goed nieuws is. Maar toen ging hij met zijn handen aan mijn hals voelen, ook dat was allemaal goed zei de dokter. Maar terwijl die wegloopt zegt hij van ‘ik voel alleen een erwtje in je nek’ ten hoogte van de snee… Op dat moment ging ik er niet echt op in, maar nu ben ik zo verschrikkelijk onzeker door dat bagger ‘erwtje’. Helemaal als ik er zelf aan ga voelen krijg ik het er warm van.

Natuurlijk ben ik hier wel voor gewaarschuwd dat je dit je hele leven gaat houden met elk pijntje..,blablabla. Maar dit vind ik toch wel anders, want dit zit precies op de plek van waar het allemaal begonnen is en niet ergens op m’n linker teen. Maargoed m’n neusholte zag er goed uit…dan daar maar aan blijven denken.

Ik voel me nog altijd erg slap, dat is eigenlijk gekomen na de koorts. Kan echt merken dat het een behoorlijke aanslag is geweest. Verder gaat het allemaal wel gewoon zo z’n gangetje. voel alleen sinds vandaag dat m�n mond weer aan het kapot gaan is. Waar ik echt van baal. Maar zoals iedereen tegen me blijft zeggen. “ahjoh de laatste keer” ….Yeah right.

Dag mensen…het was een behoorlijk drukke week voor me en heb eigenlijk niet echt tijd gehad om m’n blog goed bij te houden.

Maandag heb ik mijn eerste ‘lichaams test gehad’. De test heet de omegawave en die test heb ik gedaan bij Jacob Cats te Ermelo. Het is echt een ontzettend vernuftig apparaat dat gebruikt wordt door bijna alleen maar échte topsporters zoals Pieter van den Hoogeband. Ze kunnen met dat apparaat in 20minuten tijd meten hoe je lichaam er voor staat. Dat doen ze door 2 hartfilmpjes te maken en 2 hersenfilmpjes, echt heel koel. Ik had zo’n test al een keer gedaan na m’n 5e kuur en nu dus nu na 8 kuren en een longinfectie. Het viel ons eigenlijk mee! Want met de test na de 5e kuur was ik eigenlijk niet in staat om te trainen en met deze test wel! D’r zit weer wat zuurstof in je tank kon Jeroen Schuur mij vertellen. Dus nu kan ik weer rustig beginnen met trainen!!!!!!!

Woensdag stond de Ct-scan op het programma. Ging allemaal oké!…Maar toen de uitslag op vrijdag. De oncoloog vertelde me dat het erwtje inderdaad te zien was in m’n hals. Maar de radioloog (degene die de scan beoordeelt) zei dat het niets was. Maar de m’n oncoloog wil toch nog even een PET-Scan laten maken voor de zekerheid. Ik zat daar met een gezicht dat op onweer stond. Want ja denk je dat je eindelijk klaar bent, blijft er #$&*@#$% zo’n vergrote klier achter, echt ik baal er ontzettend van. Maar Dr. Temizkan zag natuurlijk aan m’n gezicht dat ik het behoorlijk klote vondt. Dus hij vertelde nogmaals dat ik me geen zorgen moest maken en dat het waarschijnlijk niets zou zijn en dat ik naar huis moest gaan met een goed bericht. Kan je vertellen dat niet piekeren nu wel ERG moeilijk is… Maar als een arts zegt dat je je geen zorgen moet maken dan is hij meestal wel redelijk zeker van z’n zaak. Hij denkt dat het wat littekenweefsel is. Maar toch…Voel me echt k*t.

Nou op dat na toch nog 2 lichtpuntjes deze week. Het feit dat ik weer mag gaan trainen. En mijn eerste biertje sinds 6 maanden op vrijdagavond! Hij was echt heerlijk!

People. Maandag mijn eerste trainingrit in de buitenlucht gedaan! Lekker met Lennart 50minuten wezen fietsen. Het ging opzich wel aardig. Was wel grappig om te zien hoe mijn lichaam reageerde. Onze hartslagen verschilden elke keer 50 slagen, haha!! dat was vroeger wel anders, toen was dat nooit meer dan 10 slagen.

Toch sloeg al deze positieve zin donderdag avond een beetje om. ’s Avonds kon ik het kliertje in m’n hals erg goed voelen, ik in tranen… Was er heilig van overtuigd dat het terug was. Maar de volgende dag was het kliertje weer niet te voelen, nou je wordt er echt behoorlijk gestoord van. Dit is bij uitstek de moeilijkste tijd sinds de ontdekking.
Als je logisch gaat nadenken kan het bijna niet terug zijn. Na de 1e kuur was de klier in mijn hals voor de helft afgenomen, dus na 8 kuren moet het wel weg zijn. Het kan volgens mij niet zo zijn dat het type kanker opeens veranderd zodat de chemokuren geen effect meer hebben. Dus hoe kan het dan dat ik donderdagavond opeens die klier wel kon voelen. De meest logische reden lijkt mij(ons) dat het gewoon een soort littekenweefsel is. Want het kliertje voelt ook hard aan en niet zacht zoals toen ik met kuren begon. Dat kliertje is waarschijnlijk zo aangetast door de chemo en de operatie in m’n hals dat het gewoon kapot is. En nu een beetje aan het wandelen is in m’n hals.

Vandaag (vrijdag) was het dus tijd voor de allesbepalende PET-scan. We gingen daarvoor naar Amersfoort. Wat een bouwval is dat Meander ziekenhuis zeg. Ik moest op de 5e verdieping zijn bij de afdeling Nucleare Geneeskunde, die naam alleen al. Ik moest daar op een bed gaan liggen en ik kreeg de radioactieve glucose ingespoten. Daarna moest ik uur proberen te slapen.

Na een uur kwam de meneer die me de spuit had gegeven, hij liep met me naar het raam van het ziekenhuis en wees naar de parkeerplaats. Ik zag een grote oplegger staan. Daar staat de PET-scan ga daar nu maar heen. Opzich wel lomp hoor…Aangekomen bij de oplegger moest ik even 10 minuten wachten en was ik aan de beurt. Het scannen duurde 40minuten, dat is best lang stil liggen voor iemand die dat in bed al niet eens kan. Ook weer gehad.

Het is deze dagen zo moeilijk om te geloven dat ik juni op de Alpe rijdt. Maar vanavond gaat het gelukkig weer een stuk beter en zie ik alles weer rooskleurig tegemoet. En dat ding in m’n nek is gewoon littekenweefsel. Dat moet het zijn anders word ik gestoord. Heb ook al 20.000 duizend dingen afgesproken voor 2007 dus heb er helemaal geen tijd voor vervolg behandelingen en ik denk dat ik mijn portie wel gehad heb in dit leven. Opzouten dus.

Henk, er is geen betere

Maandag 26-02-07, 10:30: Werd ik wakker gebeld door Dr. Temizkan oncoloog van het St. Jansdal. Hij vroeg “Bas maak je je nog druk? Ik heel serieus ja eigenlijk wel maar het gaat al een stuk beter sinds gister… ow ow oké, nou snap eigenlijk niet waarom je dat doet want ik kan niets vinden op de scan van vrijdag…” haha, wist echt niet wat ik tegen hem moest zeggen.

Eindelijk is het woordje ‘als’ uit m’n wereld. Want ik had het de afgelopen dagen echt heel slecht. Ik trok hem echt niet meer… De folders van www.stichtingbas.com waren namelijk binnengekomen en iedereen was eigenlijk druk met het verspreiden er van… dat was eigenlijk een beetje de druppel samen met het beultje in m’n nek. Want als de kanker nog steeds in m’n nek had gezeten dan kan ik niets voor al die mensen die nu druk voor mij zijn en sponsoren waarmaken… Maar nu heb ik geen excuus meer nu ga ik rammen voor jullie!