M’n vader zit me ontzettend aan m’n kop te zeuren dat ik stukjes moet blijven schrijven. Maar meestal heb ik hier totaal geen zin in. Op deze zondag morgen heb ik toch een beetje zin gevonden.

Oud en Nieuw heb ik gevierd met vrienden in Ermelo. Het was weer goed gezellig maar niet zoals anders. Ik zat er toch een beetje met een dubbel gevoel. Het kwam ook omdat m’n mond nog steeds niet helemaal genezen was. Ik kon nog steeds niet zonder blender over straat.
Ben dus tot 01:00 bij vrienden thuis geweest en daarna zijn we met z’n allen naar de Veluwe een kroeg in Ermelo gegaan. Het was wel lachen…maar ik had toch ook wel zin om ff flink mee te tanken, maar dat kon natuurlijk niet. Ik had ik het om 3:00 wel gezien en ben ik naar huis gegaan, met ook in het achterhoofd dat ik de dag daarop weer een kuurtje moest volgen.

2 Januari was het dan zover, nummer 7! Jemig nummer 7 al, echt niet normaal eigenlijk. Ik had ook zo geeeeeen zin in nummertje 7, zat er behoorlijk doorheen mentaal. Iedereen zegt ah hé Bas 2007 lekker nieuw begin, blabla en ik maar denken hallo,,, ik moet er nog 2!!!
Maar gelukkig hebben de vrouwen van chemo-unit me ’s ochtends weer een goeie pep-talk gegeven waardoor ik me weer een stuk beter voelde.

Afijn ook nu was mijn bloed weer goed! en kreeg m’n kuur groen licht. Het inlopen ging volgens plan, voelde me best redelijk na deze kuur. Deze hele week is eigenlijk wel goed verlopen. Denk ook dat dit komt omdat er deze week eigenlijk niks op het programma stond vergeleken met de week voor de kerstdagen, oud en nieuw etc. Ik ben op dit moment redelijk fit. Nu maar hopen dat die pauper-aften niet terugkomt in de 2e week, ben daarom ook elk uur heel fanatiek aan het tandenpoetsen en m’n mond te spoelen met zooi van omé dokter vogel.

Nu nog 1… en dan ga ik”echt” stappen.

Goedemorgen…echt mensen ik ben zo verschrikkelijk zwak geworden na kuur 7. Voel me echt als een dweil, alsof er een trein over me heen heeft gereden. Denk dat ik dit te danken heb aan mijn levenstijl, omdat ik sinds kuur 1 eigenlijk niet ben veranderd van mijn activiteiten in de 2e week. Heb daar dus aan te danken dat ik me ontzettend klote voel.

Mijn mond heeft ook weer de geest gegeven in de 2e week. Al dat spoelen heeft dus niet echt geholpen…naja aan de andere kant, misschien was het dan nog wel erger geweest.

Vrijdagavond voelde ik me heeel erg moe echt heel erg moe. Zaterdag werd dit eigenlijk niet minder en ’s avonds ging ik maar is m’n temperatuur meten, ja hoor 38,5. Lekker is dat… Als je koorts hebt moet je meteen de chemo-unit bellen. Dus dat hebben we gedaan, er werd ons geadviseerd om toch even langs de eerste hulp te gaan.

Aangekomen bij de eerste hulp moest ik meteen bloed prikken om te checken of mijn weerstand goed was, ze haalden echt tig buizen er uit, het moest zelfs uit 2 armen. Uitslag zou ik krijgen met een uurtje. In de tussentijd gingen ze andere checks doen. Zoals luisteren naar mij ademhaling, temparatuur meten die was inmiddels 39,5 geworden, er werd mij dus meteen verteld dat ik een nacht moest blijven. Daarna gingen ze mijn aften bekijken, in een fles pissen 😉 en foto’s van mijn longen maken. Waar ik Hans Sollie tegen kwam. Was wel grappig want ik kom binnen op de röntgen en hij bekijkt mijn ponskaartje en zegt, hé grappig, ik lees jou blog! Dus ik huh? Schijnt dus dat de link naar mijn blog een beetje word rondgestuurd onder het personeel! Is dat niet lachen!

Nu was het wachten op de uislagen, ik lag op bed in zo’n kamertje en mijn vader zat naast me. Nou kan je vertellen d’r kwamen weer een hoop oude gevoelens in me boven, van het wachten op uitslagen, je ligt dan toch weer met klamme handen op dat bed.

Gelukkig kon de aardige eerste hulp mevrouw al snel vertellen dat mijn weerstand helemaal in orde was. Mijn wittebloedlichamen waren helemaal goed op peil, mijn plas was in orde en de internist die naar mijn longfoto’s had gekeken was daar ook erg tevreden over. Dus ging ze me vertellen dat ze me niet in het ziekenhuis wilde houden omdat de kans dat ik alleen maar zieker zou worden redelijk groot zou zijn, omdat er in het ziekenhuis ook allerlei bacteriën door de lucht dwarrelen. Nou mooi is dat, heeft mama voor niks m’n toilettas ingepakt :s.

Vannacht heb ik dus in mijn eigen bedje geslapen met hele vage dromen over Dakar. Voelde me vanochtend niet erg lekker. M’n temperatuur is nu 38,1 maar gisteravond bij thuiskomst was hij 37,7 dus hij zal wel verder zakken vandaag. Nu maar hopen dat de kuur morgen door mag gaan.

De koorts van zaterdagavond is helaas niet vertrokken… De nacht van zondag op maandag zou voor mij uitwijzen of ik kuur 8 wel of niet zou kunnen hebben. Maar jammergenoeg werd ik ’s nachts om half 4 wakker badend in het zweet, heb toen snel schone kleding aangetrokken en toen ging ik weer in bed liggen en kreeg ik het zoooo koud. Heb daarom ook maar een trui en sokken aangetrokken maar ook dit werkte niet echt. Het heeft anderhalfuur geduurd voordat ik het weer warm kreeg, niet een beetje warm maar erg warm. Echt van die dingen die bij koorts horen. Nou toen wist ik wel hoelaat het was. Want kuurtje 8 zou nou echt niet meer doorgaan. Ja hoor ’s ochtends even contact opgenomen met de chemo-unit en ze vonden het ook maar niks.

Die middag moest ik bij de oncoloog komen, want hij wilde me even zien en ook nog even onderzoeken, zag er allemaal goed uit. Moest wel weer foto’s maken van mijn longen en ook van mij hoofd om mijn holtes te bekijken. Ook dit zag er allemaal netjes uit.

Dus nu is het uitzieken en volgende week maandag eindelijk de laatste kuur….zucht

De derde week in 2007 was voor Bas behoorlijk heftig. De kuur verliep voor Bas en zijn omgeving erg voorspoedig. Hij straalde naar z’n omgeving niet anders uit dan positiviteit . Het ging natuurlijk ook erg voorspoedig, maar wij maakten thuis wel andere dingen mee. Kanker blijft kanker en je wordt er geen vrolijk mens van. Vooral de opeenstapelingen van chemo’s maken je chagrijnig en vooral erg ziek. Zichtbaar is de aften en de sluipende en dodelijke vermoeidheid. Het lichaam is dan niet in staat om ook maar iets te presteren. Voor een jonge vent met een behoorlijke dosis fanatisme in z’n lijf is het des frustrerender dat je niets kunt. Het is voor ons als ouders pijnlijk om je kind zo te zien aftakelen. Bas is voor ons nu wel heeel snel volwassen geworden.

Kort na de 7e kuur ging het echt mis. Het was zo voorspoedig gegaan. De aften nam in alle hevigheid toe. Eten ging niet. Uitsluitend vloeibaar. De koorts kwam in alle hevigheid, 40.6 is echt heftig. Wat doe je, bellen of afwachten. Even aanzien en vervolgens om middernacht naar de 1e hulp. Onderzoek, bloed goed en naar huis, koorts weg. Thuis weer koorts, bellen overleg etc.

Op maandag naar de specialist. Bas heeft angst, veel angst, is het terug? Waarom heb ik koorts. Weer visioenen. Afijn bloed en kweken goed. Foto’s longen en borst goed. Naar huis en besloten wordt om een afwachtende houding aan te nemen. Toch alle complimenten voor Bas zijn arts, dr Temizkan. De rest van de week leven we onder hoogspanning. Tussendoor wordt hem nog even een interview afgenomen voor de Stentor, voor hem erg belangrijk, we laten het doorgaan. Hoge koortsen, ijskoud en vervolgens je bed uitdrijven, waarom? Iedere dag telefonisch contact met de chemo-unit. Is een goede steun voor ons. Vrijdagnacht, Bas roept en we horen hem niet. Hij is erg kortademig en heeft een torenhoge hartslag. Sporten is leuk maar voor je omgeving kan dit erg vervelend zijn. Het luisteren naar je lichaam is leuk maar volgens mij alleen als je gezond bent. Het niet horen mag niet weer gebeuren. Zaterdagochtend weer overleg en met redelijke spoed naar het ziekenhuis. Weer het hele ritueel. Conclusie; nu wel een longontsteking zichtbaar en onmiddellijke opname (St. Jansdal, kamer 245). Bas heeft er vrede mee en ziet ook wel in dat we thuis niet zo door kunnen gaan. Hij weet nu weer wat er aan de hand is en dat kan hij accepteren. Nu eerst de koorts onderdrukken en weer doorgaan.

Harrie, vader van Bas.

Eindelijk thuis! 14 dagen lang heb ik beste koorts gehad met als top 40,9 en was ik ontzettend kortademig. Als ik naar de WC wilden moest ik het echt in etappes doen…omdat ik het gevoel had dat ik hele kleine longetjes had. Want ik kon 1 cm inademen en meteen moest ik ernstig hoesten, soms tot overgeven aan toe. Het was geen pretje om zo thuis te zitten.
Toen werd het dus tijd om maar weer is contact op te nemen met de chemo-unit (C-Unit zoiets als G-Unit?). Daar vertelden ze mij dat ik na een week koorts ik me toch maar weer is moest melden op de eerste hulp, hier hebben ze weer bloed afgetapt en weer een foto van mijn longen gemaakt.

Op de foto van mijn longen was dus duidelijk een verschil met de vorige longfoto, in negatieve zin dus. Ze konden mij vertellen dat het afweek van een normale longontsteking. Nou dat is dus echt een antwoord waar je enorm over kan piekeren…want in welke zin wijkt het af dan :s…nou d’r hebben heel wat dingen door me hoofd gespookt en ik was echt totaal niet blij. Voelde me echt weer als in september.

Er is toen op maandag besloten om een bronchiescopie te doen op woensdag. Een bronchiescopie houd in dat ze met een camera je longen in gaan om te kijken hoe de boel er uit ziet. Ook kunnen ze met die slang die naar binnen gaat water in je longen spuiten, met als doel dat het water zich mengt met stukjes van de ontsteking. Dat water zuigen ze dan weer op en dat gaat dan naar het lab waar het op kweek wordt gezet.

Gelukkig zakte mijn koorts op dinsdag, ik was hier eeerg blij mee want eindelijk na 14 dagen ging ik me wat beter voelen, dan word alles toch een stuk makkelijker, opeens was ik niet erg bang meer van die bronchiescopie of de uitslag daarvan, want ik ging enorm vooruit.

Woensdag, vandaag kreeg ik de scopie. Zenuwachtig was ik niet echt omdat ik gehoord had dat als je gewoon goed ontspande het allemaal wel mee viel.
Mijn keel en luchtpijp werden verdoofd en toen ging de camera naar binnen…het wekte bij mij enorme hoest bewegingen op door mijn kortademigheid. Dat was wel irritant maar ik probeerde mijn hartslag zo snel mogelijk naar beneden te brengen zodat ik niet diep hoefde in te ademen. Dit ging goed en zo kon de longarts goed zijn werk doen. Hij kon mij vertellen dat alles er netjes uit zag. Wat hij over de ontsteking heeft gezegd weet ik domweg niet meer.

Donderdag is er weer een röntgen foto van mijn longen gemaakt. Hier konden ze op zien in combinatie met de vorige foto dat de ontsteking, infectie, virus, schimmel of wat dan ook sterk verminderd was. Dit was dus een teken van dat het lichaam zelf de boel aan het opruimen was!

Dat was een reden voor de oncoloog om mij naar huis te sturen! Dus vandaag (vrijdag) ben ik weer thuis! Waarschijnlijk krijg ik volgende week vrijdag mijn langverwachte laatste chemokuur. Dit is nog even met een slag om de arm omdat we de uitslag van de kweek uit m’n longen moeten afwachten, maar daar maak ik me niet echt druk om.

Bedankt weer voor al jullie support!!! in wat voor vorm dan ook.

Zoek de verschillen