basmulder.org Portfolio - Weblog - B.A.S.  
 
Weblog
Opgeven is eh, weer geen optie.
     
61 5 keer
11.06.2007
Wauw, eindelijk heb ik de Alpe kunnen beklimmen, de kroon op mijn herstel, zoals de man van rtl4 dat zo mooi zei en gelijk heeft die.

De eerste paar dagen hebben wij doorgebracht in een hotel in Bourg d'Oisans. Wij waren eerder vertrokken dan onze families die op zaterdag zouden komen waarna we gezamenlijk een week op de camping zouden verblijven, pal onderaan de voet van de Alp. Vanaf hier hebben wij elke dag een trainingsrondje gemaakt om zo genoeg klim kilometers in de benen te krijgen voor 7 juni.

Dit is de Donderdag - Rondje Col de Ornon [show3=alpe]1:Veel sneeuw op de toppen,2:Beklimming,3:In het wiel van Jaap[/show]Dit is de Vrijdag - Rondje Col de la Croix de Fer [show3=alpe]4:Samen met Lennart,5:Prachtige uitzichten op de Croix de Fer,6:In de stromende regen bij het stuwmeer op de top van de Croix de Fer[/show]Dit is de Zaterdag - Rondje Alpe d'Huez [show3=alpe]7:Lennart,8:Bas,9:Jaap[/show]Dit is de Zondag - Rondje Croix de Fer [show3=alpe]10:Samen met Lennart nog eens de Croix de Fer beklimmen,11:'s avonds genieten van de heerlijke pasta's,12:Sta er toch maar weer...[/show]
We hebben deze eerste paar dagen heerlijk gefietst en veel mooie foto’s gemaakt. Op vrijdag gingen we voordat we 's middags gingen fietsen nog even met de auto de Alpe d'Huez op. Nou dat was geen pretje...we kwamen aanrijden op een vlakke weg en toen een haakse bocht naar links. Toen werd ik even heel stil... WAT STEIL!!! Nou oké rijd maar door. Na twintig minuten waren we eindelijk boven. Jaap en Lennart vroegen mij waarom ik zo stil was. Waarom denk je, haha wist echt niet wat ik moest zeggen, het viel me behoorlijk tegen.

Vrijdag waren er nog 2 min puntjes. Tijdens het beklimmen van de Col de la Croix de Fer kregen we een beste bui regen op ons hoofd. Jaap kreeg in deze klim een honger klop, ook niet alles...

Zaterdag heb ik dan voor het eerst in mijn leven Alpe d'Huez beklommen! Niet eens alleen, want er waren 2 sportscholen aanwezig, sportcentrum Iedema uit Harderwijk en sportcentrum Bouw uit Ermelo. Dus ook voor mij een aantal bekenden, erg leuk! IIk ben toen achter de leden van Iedema aan omhoog gereden. Ik reed deze dag een hartslag tussen de 170 en 175. Ik reed een tijd van 1:08 uur, viel mij opzich wel mee, ik kon nog een stuk harder. Op 7 juni wil ik tijdens de beklimming een hartslag aanhouden van tussen de 165 en 170.

Zaterdagavond kwamen arriveerden eindelijk onze families uit Nederland in Frankrijk. We bivakkeerden in drie blokhutten bij elkaar op de camping La Piscine. Het weer was uitstekend en gezamenlijk heerlijk in de buitenlucht gegeten. Erg gezellig!

We stonden met zijn allen op Camping La Piscine aan de voet van de weg naar Alpe d'Huez. Als ik ‘s ochtends op stonden en ik deed de gordijnen open dan zag ik meteen die verschrikkelijke rotberg. Want echt waar het is een behoorlijk saaie berg om te beklimmen, je kan tijdens het klimmen niet echt veel van het uitzicht genieten, er is gewoon weinig te zien en hij is gewoon gemeen en zwaar.
[show3=alpe]13:'s Ochtends gezamenlijk ontbijten,14:De medische tent,15:De eettent[/show] De camping was ook de thuisbasis van het evenement. Elke avond konden we er heerlijk eten in een grote tent die natuurlijk ook gesponsord was. Want betalen is geen optie :P. Dus we hebben elke avond heerlijke pasta kunnen eten, geweldig! Op dit terrein stond zelfs nog een tent waar je je kon inschrijven voor een behandeling van de Fysiotherapeut of manueeltherapeut. Van deze mogelijkheden werd veel gebruik gemaakt omdat iedereen natuurlijk last had van pijntjes, dat heeft altijd iedereen voor zo'n evenement, iedereen heeft wel ergens last van.

Maandag tot en met woensdag heb ik geen beklimmingen meer gedaan omdat ik deze dagen nodig had om te herstellen. Dus heb ik elke dag rustig een uurtje in het dal gefietst om mij zo mijn benen een beetje los te houden.

Toen was het 7 juni 2007. Mijn wekker stond op 4:15... het bekende muziekje van mijn telefoon begon zichzelf rond te bazuinen door de blokhut. Het was zover, dit moet de kroon op mijn herstel worden. Snel even onder de douche gesprongen om helemaal wakker te worden. De kleding die speciaal voor deze dag gemaakt was lag al klaar op de stoel. Aangetrokken en in de tussen tijd was m'n moeder mijn geheime ontbijt aan het klaarmaken. Bambix. Mijn geheime wapen voor in de ochtend. Om 4.45 uur ben ik op mijn fiets gestapt om nog even iets warm te gaan rijden... helemaal in het donker. Om 4.56 uur stelde ik mijzelf op aan de start. Er werd hard geschreeuwd: “'Waar is Bas Mulder?!!!!' Dat was de meneer van de GPS, hij had mijn zender bij zich en die moest ik in mijn rugzakje doen, zodat ik deze dag te volgen was op internet.
Vervolgens hoorde ik Peter Kapitein, die helaas niet mee kon doen, aftellen voor het startschot. BAM 5:07 uur, daar gingen we voor de 7 beklimmingen.
[show3=alpe]16:Ik moet gaan,17:Uitzicht vanaf de 2e bocht vanaf beneden om 5 uur 's ochtends,18:Klimmen in het donker[/show]Het was echt heel gaaf iedereen naar boven te zien gaan in het donker. Iedereen had een klein wit lampje op de fiets, dit was echt een heel mooi gezicht.

Op de klim heb ik meteen de hartslag gezocht die ik wilde gaan rijden en deze vast gehouden. De eerste 3 beklimmingen gingen wel goed. Ik kon lekker mijn hartslag blijven rijden, precies zoals ik wilde. Toen ik boven was heb ik de mensen ingelicht dat de 4e mijn laatste klim zou worden. Ik voelde mezelf behoorlijk moe worden. Sander, een vriend van mij die ook mee fietste had mij gewezen op de zwarte ampullen in onze voeding krat. Cafeïne!! Nee, geen kopje koffie maar een sterkere variant. Nadat ik deze tot mij had genomen ben ik gaan afdalen...beneden voelde ik me alweer een hele vent, ben toen even naar onze blokhut gereden om uit te puffen en mijn broer Steph op te halen, hij zou deze ook mee fietsen. Tot mijn verbazing gingen ook Edward en Jacob mee naar boven. Sander zou de volgende ook mee naar boven klimmen, ik zei van nou ik zie nog wel of ik er nog één aan vast plak.
Snel weer op de fiets gesprongen en begonnen aan nummer 4! Het zou nu echt zwaar worden. Ik mocht niet zeiken van mezelf omdat ik blij moest zijn dat ik weer op de fiets zat. Zocht weer mijn hartslag op en ging verder. Daar zag ik de finishboog, daar moest ik heen! Ik gooide m'n ketting nog even op de grote plaat en ramde er naar toe! Dat was nummer 4! De cameraman van RTL4 stond boven en drukte meteen een camera en microfoon in m'n gezicht. Ik wist totaal niet wat ik moest zeggen... ze vroegen of dit echt mijn laatste was. Ik wist het nog niet, eerst even uitpuffen en kijken hoe ik er bij stond, wel redelijk vond ik zelf. Heb boven mijn bidons gevuld en sprong weer op de fiets naar beneden waar Sander stond te wachten voor de 5e beklimming stoppen kon ik eigenlijk niet :).

Onderweg naar het dal kwam ik Barrie en Jan-Willem tegen, twee fiets maten uit Harderwijk. Barrie ging met mij naar het dal en Jan-Willem ging Lennart opzoeken om samen met hem verder te klimmen.
[show3=alpe]19:Lennart in zijn laatste beklimming,20:Helemaal leeg maar voldaan,21:Nu nog fris en fruitig[/show][show3=alpe]22:Jaap zit het nu nog wel zitten...,23:Jaap in de afdaling,24:Barrie en Sander ondersteunen de kopman Bas[/show]In het dal aangekomen zag ik Sander al bij ons huisje staan. Ik heb snel nog even wat eten gepakt, benen los geschud en begonnen aan de 5e beklimming. Onderweg begon ik me te realiseren dat ik nu wel echt kapot aan het gaan was. Dit moest de laatste klim worden want anders zou ik mijzelf mijzelf teveel de vernieling in rijden en dat was niet te bedoeling. Ik wil hierna gewoon het wedstrijden rijden weer oppakken en niet teveel tijd met het herstellen van deze beklimming verliezen.
Sander, Barrie, Edward, Jacob en Steph reden mee met deze voor mij waarschijnlijk laatste klim, ze behandelde mij echt als hun kopman, ze zetten me uit de wind, haalden water voor me. Geweldig! Deze positie beviel mij wel. Ik had het ook echt nodig. Daar was hij dan, de eindstreep! Ik schakelde nog één keer naar mijn grote blad en ging recht op de finish af, wat heb ik hier al die tijd naar toegeleefd!...... haaaaaha...... eindelijk.

[show3=alpe]27:Het Spandoek,28:Recordtijd 49:03,29:Helemaal verrot[/show]Boven ben ik opgehaald met de auto omdat ik het te gevaarlijk vond om nog is te gaan afdalen in de regen met carbonnen wielen. In ons huisje ben ik toen heerlijk onder de douche gesprongen om schoon te worden maar ook om even heerlijk van de warme straal te genieten. Snel weer in kleren en met de auto naar boven om de rest te zien finishen.
Sander Bouwens is toen beneden weer op de fiets gestapt om in een recordtijd naar boven te knallen. Met een spandoek van mij (zie foto). Ik wist hier niets van! Echt heel tof van hem. Hij reed de klim in maar liefst 49:03 uur, een toptijd.

Vrijdag. Ik werd heerlijk wakker en dan had ook als een kanon geslapen. We hadden die middag afgesproken om even met een paar mensen te gaan uitfietsen. Zo gezegd zo gedaan. M'n benen voelden eigenlijk helemaal niet zo zwaar aan, voelde me eigenlijk best goed! Zo kan je maar zien dat ik na de 5e beklimming op het juiste moment ben gestopt. Weer een bevestiging van dat ik mijn lichaam goed heb aangevoeld.

's Avonds was het tijd voor de afsluitende BBQ. Lekker gegeten met alle deelnemers en nog even kunnen napraten over D-day.
[show3=alpe]31:You never walk alone...:'),32:Lekker BBQ'en,33:Oorverdovend applaus voor moi :D[/show]Rond een uur of 21:00 nam Coen van Veenendaal het woord, de initiatief nemer van Alpe d'HuZes. Hij bedankten iedereen voor alles wat hij of zij gedaan had. Hij vertelde ons dat 64 van de 70 deelnemers het gehaald hadden. Echt een ongelooflijk aantal, jammer genoeg hoorde ik daar niet bij. Coen die wist dat ik er zo over dacht omdat hij gister na mijn 5e beklimming aan m'n kop zat te zeuren dat ik nog 1 keer die berg op moest omdat hij niet wilde dat ik er een slecht gevoel aan over zou houden. Zelf had ik een beetje het gevoel dat mensen mij een beetje gingen zien als iemand die maar 5 keer de Alpe had beklommen. Maar Coen wist dat en zette mij even goed op nummer die avond. Hij vertelde dat het ongelooflijk knap was wat ik gedaan had zo verschrikkelijk kort na mijn laatste chemo. Toen was daar een oorverdovend applaus helemaal voor mij alleen. Kreeg het toen best even moeilijk, en wist ik dat ik niet moest zeuren.










31.08.2010



Links
weblog
foto
video
radio
krant
uitslagen
bikes
gastenboek
contact
archief


Uitslagen
01 Holten
64e van 65
14 Holten
DNF - Lek
13 Oss
23e van 60
12 Oosterbeek
20e van 183
11 Zoetermeer
22e van 100

Laatste posts
212 - Nog een bank te goed..
211 - Docu, day after, een berg van reacties
210 - De Laatste Bocht
209 - Boekje Bouwkunde, opgedragen aan Bas.
208 - In Memoriam
207 - Herdenkingssteen van Bas geplaatst.
206 - Bocht Nul
205 - Bas, jouw bank, ons rustpunt.
204 - 2010, a never ending story, top 2000.
203 - Portret Bas Mulder