basmulder.org Portfolio - Weblog - B.A.S.  
 
Weblog
Opgeven is eh, weer geen optie.
     
142 Trapje hoger
06.06.2009
Omdat het gister aardig goed ging gaan we vandaag voor de Sarenne. Dat is de achterkant van de Alpe d'Huez. Maar de klim is langer, steiler, mooier en ruiger dan de Alpe d'Huez. Een enorme uitdaging dus. In het dal was het prachtig weer. Dus we hadden er zin in. De klim bleek inderdaad een stuk steiler dus het begon goed. Gelukkig hadden we allemaal, behalve Joanne, zat tanden over dus gingen we redelijk goed naar boven. Na het steile stuk vonden we een bankje. Even stoppen en wachten totdat iedereen er weer was. Mijn moeder dacht dat we er al waren, ik moest lachen want naar mijn idee waren we nog niet eens op de helft. Dat was dus lachen. Het was inmiddels al aardig fris dus de jasjes die voor de afdaling waren bestemd moesten aan! Ja hoor het weer sloeg nu echt om, donkere wolken, kou en veel wind. Bah! Nu werd het menens...Want niemand wist hoever het nog was en terug was ook geen optie. Doorgaan dus niet opgeven. Inmiddels was de hele groep uit elkaar gevallen en was het ieder voor zich. We baanden een weg tussen de rotsblokken die op de weg waren gevallen, natuurlijk ging het ook nog regenen. Die druppels waren zo verschrikkelijk koud. Het was echt aan het spoken. Leuk was het niet, mythisch wel. Het enige wat je kan doen is doorgaan. Hoe koud je het ook hebt. Als je stopt krijg je het kouder en omdraaien kan ook niet. Omdat dat misschien wel zwaarder is als doorrijden. Ik kwam nu bij een stuk waar de weg gewoon weggeslagen was. Ik kon door het gras er langs heen. Maar steeds vaker begon ik te denken en aan mijn moeder en Joanne, want die moesten tenslotte ook hier omhoog. Ik maakte me zorgen. Op een gegeven moment kon ik door de haarspeld bochten de weg die ik had afgelegd zien. Ik zag dat mijn moeder en Joanne waren begonnen met lopen na het weggeslagen stuk weg. Het domste wat je kan doen. Ik schreeuwde naar beneden "FIETSEN". Ik wist niet of ze het konden horen... Achteraf vertelde ze dat het te steil was om weer vaart te maken vanuit stilstand.
We waren er nog lang niet... De druppels werden langzaam groter en groter. Het was nu een soort natte sneeuw geworden. Ik zag in de verte 3 ijzeren pijlen ik hoopte zo erg dat daar de top was. Want ik wist het ook niet meer al slalommend tussen de stenen door. Ik wist ook niet hoelang mijn lichaam dit zou trekken. Want we waren nu al dik 2,5 uur aan het klimmen. In Nederland had ik nog niet langer dan 2 uur op de fiets gezeten. In de zon en op een vlakke weg. Niet te vergelijken dus. Mijn armen en benen waren helemaal rood geworden van de kou. Het mocht gewoon niet langer duren. Ik zag een wandelbordje met daarop Col d'Sarenne 0,7km. Yes! Bijna was ik er, ik werd er blij van. Maar snel dacht ik alweer aan mijn moeder en Joanne. De top was een feit. Er was natuurlijk niemand te herkennen met dit weer. De afdaling was een ramp met die verkleumde handen en de stenen op de weg maakte het zeker niet makkelijker! Dit was pas afzien. Ja hoor...de weg ging weer omhoog ik kon wel janken. Maar ik moest verder, warm worden. Ik zag blauwe lucht voor me, wohoo! Ik voelde de warmte nog niet maar het stopte wel met regenen! Na een paar afdalingen en tegenvallende klimmetjes kwam ik bij de Alpe d'Huez. Nu was het alleen nog afdalen naar de camping. Intussen zat ik met mijn hoofd alleen nog bij mama en Joanne. Wat zou ik doen? De bus pakken en omhoog rijden, ik wist het niet.
De afdaling waar ik normaal gesproken met volle teugen van geniet ging voor geen meter... Maar daar was de douche, verkleumd heb ik mij uitgekleed en ben ik er onder gaan staan. Mijn tenen en handen waren helemaal wit. Ik denk niet dat er nog bloed in zat. Maar de douche verwarmde mij.



De zon scheen alweer fijn in het dal. Maar toch had ik 5 lagen kleding nodig en een muts om nog verder op temperatuur te komen. Nu snel pa bellen om te horen hoe het er boven voor stond. Wonder boven wonder nam hij op, mama en Joanne waren al aan het afdalen, ze zouden zo op de camping zijn. Ongelooflijk!!! Wat een kanjers. Al die zorgen voor niks. Echt super knap. Nu weten ze echt wat afzien is. Ik moest al mijn ervaring bijzetten in de afdaling met stenen naar de Alpe d'Huez. Mijn week kan al niet meer stuk. Want dit had ik echt nog niet verwacht van mijn lichaam. Super!












31.08.2010



Links
weblog
foto
video
radio
krant
uitslagen
bikes
gastenboek
contact
archief


Uitslagen
01 Holten
64e van 65
14 Holten
DNF - Lek
13 Oss
23e van 60
12 Oosterbeek
20e van 183
11 Zoetermeer
22e van 100

Laatste posts
212 - Nog een bank te goed..
211 - Docu, day after, een berg van reacties
210 - De Laatste Bocht
209 - Boekje Bouwkunde, opgedragen aan Bas.
208 - In Memoriam
207 - Herdenkingssteen van Bas geplaatst.
206 - Bocht Nul
205 - Bas, jouw bank, ons rustpunt.
204 - 2010, a never ending story, top 2000.
203 - Portret Bas Mulder