Even een korte inleiding; begin augustus zat ik aan tafel te eten (ja ook ik eet). zegt mijn vader opeens wat heb jij voor bobbel in je nek. Dus ik antwoord ja weet ik veel. Even laten zitten en na 2 weken naar de huisarts gegaan. De huisarts kon mij weinig vertellen, hij adviseerde mij om een echo te laten maken van mijn hals.
Ik bellen naar de röntgen voor afspraak… die vertelden mij dat ik 19 september de eerste was. Dat was gewoon een maand later!!! Dus ik vertelde mijn moeder dat ik pas een maand later aan de beurt was. Gelukkig had mijn moeder in haar ‘knip kring’ een bekende die werkzaam is in het ziekenhuis, met behulp van deze kruiwagen kon ik toch even snel tussendoor geholpen worden. Kijk aan zo’n moeder en kennis heb je nog eens wat.

In de echo is naar voren gekomen dat er een lymfklier heel erg opgezwollen was. Tegelijkertijd heb ik bloed geprikt in ziekenhuis en een penicilline kuur gevolgd. Dit leverde niets op, mijn bloed was perfect en de zwelling ging ook niet weg. Toen op advies van onze adviseur en de huisarts een afspraak gemaakt bij de KNO (Keel, Neus, Oor) arts.
Deze heeft gewoon een standaard onderzoek op mijn hoofd uitgevoerd. Hij vond bij dit onderzoek een verdikking in mijn keel waar hij het in eerste instantie het niet over had. Die middag heeft hij ook nog een punctie uit mijn nek genomen.

Ik kwam terug bij KNO arts voor de uitslag van de punctie. Hij vertelde mij dat hij te weinig vocht of wat dan ook uit m’n klier had weg kunnen nemen om goed te beoordelen. Er moest dus die middag nog een keer geprikt worden.
Toen keek hij nog even in me keel…en toen haalde hij er nog een andere arts bij om ook even te kijken naar de verdikking in mijn keel. Ze kwamen tot de conclusie om daar ook een stukje weefsel weg te halen. Serieus: zonder verdoving gaan ze met een scoop en een tang je neus in en trekken ze een stuk vlees weg, dat was echt te pijnlijk voor woorden.

Nu de uitslag. Een paar dagen na de ingreep in me keel kwam Peter even bij ons thuis, Toen ik hem de oprit op zag fietsen begon het al te kriebelen. Hij vertelde mij dat ze non-Hodgkin hadden gevonden oftewel lymfeklierkanker. Maar val nou niet meteen van je stoel want het woord kanker is gewoon een heel beladen woord. Als ik kijk hoe ik er bij loop, super gezond geen ziekte verschijnselen zoals s’nachts zweten, gewichtverlies, geen eetlust, heb ik geen van dat allemaal. En ik ben er hartstikke vroeg bij.
Ik heb er voorzover je er een goed gevoel over kan hebben een goed gevoel over.

Nou toen weer naar het ziekenhuis om het vervolg te bespreken. Eerst naar de KNO arts geweest, hij vertelde mij dat de klier in de nek eruit moest worden gehaald voor verder onderzoek en dan kan er ook een behandelplan voor me geschreven worden.

Toen in een keer door naar de oncoloog, dat is de kankerspecialist, die heeft een standaard onderzoekje bij me gedaan en gevoeld op andere plaatsen of hij eventuele andere dikke klieren kon vinden. Gelukkig vond hij die niet.
De oncoloog zei ook dat hij diezelfde middag even wat beenmerg weg zou halen, Maar eerst zou ik even een CT scan van me lichaam laten maken om te kijken of ik ergens anders in mijn lichaam verdikkingen/uitzaaiingen heb. Na de scan meteen weer terug naar de oncoloog die even wat beenmerg weg zou halen (hier zag ik ontzettend tegen op).

Hij gaf eerst een verdoving, maar bot kan je niet verdoven dus daar zou ik wel iets gaan voelen. Nou daar kwam de mega grote holle naald en ging hij naar binnen het was ontzettend wrikken in dat bot maar dat kan ook niet anders als je veel sport en jong bent, het is gewoon supergoed bot. Het zweet stond op z�n kop, haha. toen kwam hij eindelijk na ong. 8 minuten was hij waar hij wezen moest, wel 10cm diep in m’n heup. Nu was het tijd om de naald voorzichtig er weer uit te halen want als hij breekt ben je de sjaak. De naald was door het wrikken helemaal krom en gebogen aan alle kanten het was de vraag of hij het beenmerg er nog wel uit kon krijgen.
Er moest eerst in een andere kamer een tang worden gehaald om de naald recht te buigen. Gelukkig lukte dit en konden ze 10cm gaaf beenmerg er uit halen, wat was ik blij zeg.
Nou toen nog even naar de narcotiseur geweest voor de operatie van morgen. Nog even bloed prikken en toen mocht ik eindelijk naar huis.
Toch alweer 5 uur in het ziekenhuis doorgebracht. Maar het is zo super dat ik dit allemaal op 1 dag kon doen want hier doe je normaal 3 weken over. Dit was niet mogelijk geweest zonder de fantastische medewerking van alle artsen in het ziekenhuis. Geweldig dat dit toch mogelijk is. Zupah!!

Morgen woensdag 13 september word ik opgenomen in het st. Jansdal voor 3 dagen. Ze gaan dan een van de twee klieren in mijn nek verwijderen voor verder onder zoek. De operatie duurt geen 3 dagen maar je moet zo lang blijven omdat ze in de wond een drain doen (gewoon een slangetje) waardoor eventueel bloed/vocht naar buiten kan lopen en dat moet in de gaten worden gehouden.

Vanmorgen om 08.00 uur moest Bas zich melden in het ziekenhuis voor opname. Door de KNO-arts zou een stukje weefsel uit z’n nek verwijderd worden. Het begon al lekker. Er had een verwisseling van patienten plaatsgevonden waardoor we op de verkeerde verdieping belandden. Dit werd snel hersteld.
Hierna in bed en klaar gemaakt voor de operatie. Bas gaf aan dat hij dezelfde spanning voelde als voor een grote Mountainbike wedstrijd, pijn in de buik en misselijk. Hij benadert de kanker ook als een wedstrijd die hij wil winnen.
Om 11.30 uur terug op kamer. Bas was goed beroerd en kreeg extra morfine voor de pijn. Bij de operatie werd 1 van de twee besmette lymfklieren verwijderd voor onderzoek.
’s Middags bij het bezoek was hij nog erg duf en misselijk.

Hij heeft erg veel steun aan alle berichtjes die in z’n telefoon stonden. Hij kan en mag gewoon zijn mobiel op z’n kamer gebruiken.
Laat wat van je horen. Bas moet in ieder geval tot a.s. vrijdag in het St Jandsdal blijven, kamer 233.

Je zou het niet zeggen maar Bas is een grote eter. Omdat hij misselijk was en nuchter moest verschijnen had hij nog niet gegeten. Hier zat hij toch wel over in. Toen de hoofdzuster kwam vroeg hij tot hoe laat hij kon eten en of hij toch niet tot morgen behoefde te wachten. Hij denkt dus in ieder geval al weer aan eten.

PS. De uitslag van de CT scan die gisteren gemaakt werd om na te gaan of er uitzaaiingen waren is vrijwel zeker goed.

De vader van Bas.

Bas heeft de afgelopen nacht goed geslapen. De misselijkheid verdween snel nadat hem wat extra medicijnen waren toegediend. Vanmorgen door de zuster gewassen, vond hij wel lekker en of dat thuis ook kon.
De dokter kwam nog langs en was tevreden. Jammer is dat bij de operatie een zenuw geraakt werd. Bas z’n linker oor en een klein gedeelte van de wang onder het oor is gevoelloos. Komt wel weer goed maar duurt wel een hele tijd.
Kniesoor die daar nu op let we gaan voor andere zaken.
In de loop van de dag meer gegeten en verschillende films op zijn lap-top gekeken. De mobiele telefoon is een uitkomst. Z’n vrienden en vriendinnen zijn dichtbij en er wordt veelvuldig gsmst. In de namiddag is de drain en het infuus verwijderd. Vrijdagochtend mag Bas weer naar huis.

Het is voor ons en voor Bas steeds meer duidelijk dat hij echt ziek is en dat hier geen sprake is van een griepje. Het liggen aan een paar slangen en een dikke pleister in je nek is erg confronterend. Je kunt er niet meer aan voorbij dat het serieus is, zelf ga je ook steeds meer je grenzen verleggen van wat je accepteerd. Ook Bas beseft nu door alle aandacht die hij krijgt dat de ziekte die hij heeft bij iedereen een grote impact heeft. Dit besef komt nu langzaam op gang. Hij geeft zelf aan dat hij nu ook momenten heeft dat hij echt denkt van oh shit wat nu.
Alle aandacht die hij van iedereen krijgt helpt hem echt en dat vinden we fijn om te zien. Ook voor ons en uiteraard ook Steph, is die aandacht een heerlijke afleiding.

Yeehaa ben eindelijk weer thuis.

Gaat je toch niet in de koude kleren zitten zo’n ziekte. Gisteravond kwam dan ook eindelijk het echte besef van wat er nou allemaal aan de hand is.

Ik zat rond half 10 lekker een gouwe ouwe Disney Film te kijken (Tarzan) en d’r kwam een emtioneel stukje. Ik begon in ene te janken niet normaal, de zusters waren vlug bij me en namen me ff apart (gelukkig sliep de rest van mijn zaaltje al) en heb toen even heerlijk zitten janken met 2 lieve zusters. Dit kwam denk ik omdat er die dag zoveel mensen waren geweest en toen begon ik het een beetje te beseffen, maarja je onderdrukt het toch. ’s Avonds bij Tarzan kwam het er dan toch uit.

Het is echt lekker om weer thuis te zijn. Toen ik vrijdag thuis kwam ben ik ’s avonds naar een bbq van een vriend geweest, lekker even over andere dingen gepraat dan die ziekte.
Vanochtend ben ik zo snel mogelijk weer op de racefiets geklommen met die grote plijster in me nek. Kon amper voor me kijken omdat die plijster zo strak is geplakt zodat je die wond niet uitmekaar trekt. met een hartlag van 150bpm bij een snelheid van 25km/u is toch wel een beetje vreemd, zo’n operatie met narcose doet toch wel iets met je…
Vanavond ga ik weer feesten zover dat kan :). Want vanavond bestaat Hed Kandi 4 jaar en daar moet ik echt heen. Dit was trouwens al afgesproken voordat ik wist dat deze ziekte had.

Maar Het Kandi is een muziek stroming die House draait echt super lekker…

Vervolg bestrijding ziekte
Donderdag de 21e – Terugkomen bij de KNO arts voor controle van de nekwond
Dinsdag 26e – Uitslagen van Bloed/Beenmergpunctie/CT-scan/Weggenomen klier